kuzunun bağırsağı ve uykuluğunu, şiş üzerine sararak ve yatay olarak, ateş üzerinde pişirilen bir sokak lezzetidir. eski zamanlarda, tekerlekli arabasında kokoreç yapan bir adamdan sürekli alırdım. adam belli belirsiz bir tonda bağırırken bir taraftan da kokoreci hazırlardı. ne dediği anlaşılmazdı. sadece cümlenin sonundaki "ye" anlaşılırdı. sonraki zamanlarda, çevredeki esnafların güldüğünü fark ettim ve daha dikkatli dinlemeye koyuldum. sonunda anladım ki, "paranla bok ye" diyormuş adam. adamın dürüstlüğüne, kokorecin lezzetine yenik düşüp, uzun süre almaya devam ettim.
tanım: bir sokak lezzeti

ağzı doluyken konuşamayacağı için, susma hakkını kullanmak istemeyen, geveze kızdır.

bulgaristan doğumlu, nevi şahsına münhasır bir virtüöz sanatçıydı. akordiyonu mükemmel çalmasının yanı sıra iyi bir şarkıcıydı aynı zamanda. ibo şova çıktığında kendine has dansıyla şarkı söylerken, seyirciler ve orkestra, kıkır kıkır gülüyordu. konuklardan cem karaca ise, çok etkilenmiş, hayranlık ve takdirle izlemişti rahmetliyi. her iki sanatçımızı da rahmetle yad ediyorum.

tepsinin boyuna göre değişen, kalın hamurlu ve annenin ne bulduysa içine/üstüne doldurduğu pizzaya benzeyen şeydir. anneanne yorganının verdiği hazzın, fırından çıkmışıdır.

herkese pas veren kız, değil barselona, ancak mahalle takımında oynar.

bacasından duman tüten, mutfağından yemek kokuları gelen, kahkahası eksilmeyen "evim evim güzel evim dediğimiz" kendi evimizdir.

içinden, "muadil ilacı da nasıl çaktım" dedikten sonra, yarım ağızla denen esenlik cümlesidir.

bankanın verip vermemesine bağlı olan ikilemdir.

işitme cihazıyla dinlediğinde, genç olabilme potansiyeli taşıyan yaşlı insandır.

öyle görünse de aslında, kendisine ağlıyordur.

atom fizik mühendisliğinden bir tık geride olan kariyer.

aşırı duygu yoğunluğunun, dışa aktarımıdır.

karşılıklı nezaket gereği, kızın abisi ziyarete gelebilir.