yokuş

eğimi olan, çıkmanın ve inmenin zor olduğu dik yer.

bir orhan veli şiiri. şu şekildedir:

yokuş

Öteki dünyada, akşam vakitleri,
Fabrikamızın paydos saatinde
Bizi evlerimize götürecek olan yol
Böyle yokuş değilse eğer
Ölüm hiç de fena bir şey değil.

inmenin zevkli * çıkmanın ise zor olduğu çeşitli açılardaki eğimli yollara denir. *

orhan veli'nin pek bi' anlamlı şiirlerinden biridir.
ağustos 1937'de ankara'da yazmış; varlık'ta yayınlanmış kitaplarından birine almamış.

huş'un yolu. Tabi muş'un da olabilir.

kendisinden aşağıya inilirken ciddi yada romantik olunamayan yer. zira dik bir yokuşsa inmeye çalıştığınız elinize kolunuza ve bacaklarınıza sahip olamazsınız ve yanınızdaki adam ne kadar önemli ciddi bir mevzudan bahsetse de siz civatalar gevşek bir şekilde yürümeye devam edersiniz, evet yokuş aşağıya inmek size bunu yaptırır.

insanların yaylana yaylana yürümelerine neden olan yol çeşitleri.

üçe ayrılır yokuşlar
ilkini boşver
ikincisini salla gitsin
aslolan diğeri
bittiği anda
gözlerini denizle buluşturacakmış gibi duran
palmiye kokan
terlemene değecek genç diye çağıran yokuşlar..
aldansan da bazen
boşver
aramakmışmış oysa sevmek ya
öyle işte.

gece'nin yeni albümünden güzel bir parça.sözleri:

ben bi yokuşum sende inişim
yokki bir derdin nerden bilesin
hiç düşmemişsin yere
yok yara izi dizlerinde
hiç sızmamışsın
kendi özünden yeryüzüne
benim derdim kendime
ben bi nefesim sende sesimsin
belli belirsiz buruk içimsin
ben bi nefesim sende sesimsin
belli belirsiz buruk içimsin
hiç düşmemişsin yere
yok yara izi dizlerinde
hiç sızmamışsın
kendi özünden yeryüzüne.

gecenin en güzel şarkılarından. çok fena.

ne güzel bir şarkıdır öyle. gece dinleme sebebi.

http://www.youtube.com/watch?v=s6djMrcIIck

''hiç düşmemişsin yere , yok yara izi dizlerinde '' ve '' benim derdim kendime '' sözlerini barındıran şarkıdır. Her dinlemede (bkz: tirik) gelir akla ve sarhoş olup söylenilir.

özdemir asaf sayesinde tanıştığım kavram... Özdemir Asaf, yanılmıyorsam "Do" isimli şiirinde şu dizeyi kullanır:

"ben hep kendine çıkan bir yokuştum"

Bu dizede ilk aklıma gelen düşünce "bir varolma biçimi olarak yorgunluk" oldu. Aynı sisfos efsanesinde olduğu gibi kayayı en tepeye taşıyıp, sonra kayanın yuvarlanmasına tanık olup, baştan yeniden kayayı itmeye benziyor bir yokuşu çıkmak. Bu haliyle yokuşlar gündelik hayatın mitolojisi gibime gelir. Yanlara çakılmış evlerin gerçekliği beni inceden düşündürür; cidden o evler orada mıdırlar yoksa benim yorgunluğumdan ötürü gördüğüm bir sanrı mı? Elbette cevabım ikincisi olurdu. Çünkü bir mitolojinin içinde nasıl yaşardı ki insan? Anca anlatılmalıydılar. işte özdemir asaf'ın o "kendine çıkan yokuş" ifadesi de bu noktada etkili:

kendini anlatan bir masal, bir mitoloji... Ne acıdır ki dinleyeni de kendidir!

Işin sürüldüğü yer.

görsel

Dün sabaha karsı kendimle konuştum
Ben hep kendime çıkan bir yokuştum
Yokusun basında bir düşman vardı
Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum.

-özdemir asaf.

yolun eğimli olduğunu ifade eden kelime.