yağmur

yağmur yağar...
araba tekerleklerinin yağmur nedeniyle çıkardığı hışırtı sesleri gelir kulaklara.
su damlacıkları cam üzerindedir, dışarısı anlaşılabilir şekilde gözükmez, ama renkler fark edilir.
üzerinizde uyku sersemliği vardır, esnetirsiniz vücudunuzu, gerilirsiniz biraz... odanın içi soğuktur, fakat yatağın içi sıcaktır...
çıkmak istemezsiniz yataktan, yalnızca sarılırsınız ona doyasıya, ve derin derin koklarsınız sevdiceğinizin o mis kokulu saçlarını.
sonra gözlerini açar, gülümser, yanağınıza bir öpücük kondurur. o da sarılır size... sizde öpersiniz onu.

sevgi budur.

Rahmettir

(bkz: benim gibi)

yalnızca yağmur yağdığında
seviyorum bu şehrin insanlarını
herkesin yüzü gözü ıslak
başları eğik omuzlarının arasında
yağmur yağdığında herkes
benim hep olduğum gibi.

ceyhun yılmaz

(bkz: rahmet)

istanbulluların içini açmıştır.

Yağmur, yağmur, yağmur, yağmur...
Geri verecek buharlaşan sevgimizi...

(bkz: yağmurdan medet ummak)

yağdığı zamanlar insan sesinde huzur bulur. eğer yaz yağmuru ise altında ıslanmak büyük bir keyif verir. (bkz: şebnem ferah-yağmurlar)

aşk yoksa boşuna yağandır.

yerdeki suların buharlaşarak gökyüzünde bulutlar oluşturması ve bu bulutların bir nevi ağlaması sonucu oluşan durumdur.

* Some people feel the rain. Others just get wet sözünü aklıma getiren hadise.

gece yağıyosa balkonda sigara nescafe eşliğinde kulağınıza en sevdiğiniz şarkı gibi gelicek doğa olayı.

nedense bir anda bu havayı istemek.. yanında da kahve ile sakince kafayı dinlemeyeli ne kadar da uzun zaman olduğunu hatırlatan olay.

Yağmurda dolaşmak, dolanmak yağmura... kördüğüm olmak...

bu ekim günü yağan yağmur bana, gözlerimi açtığım gözlerini getirmişti istanbul’a. çocukluğumun ellerinden tutup, gençliğimin mayasını kıvama getirip, masmavi gökyüzüne benzettiğim gözlerini aşmıştı yağmur. çocukluğumda o kadar çok yağmur yağardı ki.

yağmur benim için ıssızlıkta yakılan sessiz bir uzun hava gibiydi. yağmur kimileri için sıkıntı, tasa gibi dengesini yitirirdi gökten, yere efkâr basardı su kılıfında. ilkin belli ederdi derin uğultusuyla geleceğini, sonra sanki sesi kısılırdı doğanın, sadece yağmur yağardı saatlerce…

bilir misin sözlük, istanbul’a üzüntü getirir yağmur. evde öylece oturma getirir, sessizce. konuşmak gelmez içinden. bağımlı kılar zaten bağımlısı olunan ekranlara. yağmur istanbul’da sadece diz boyu çamurdur insanlar için, çocuklar için ise keyiftir ıslanmak veya yaşlanmak… anneler için ise kirli çamaşırların gelişidir. yeniden çamaşır makinesinin çalıştıtılması, yeniden asılmasıdır yıkanan çamaşırları. yağmur ilişkileri askıya alır istanbul’da. zira yolları kapatırdı. içlerini karartırdı o kutsal saydamlık. açılması epey bir zaman alırdı trafiğin.

yağmur bir nevi yalnızlıktı,
bir nevi kimsesiz kalabalıklar oluşturmaktaydı.

şu an mis gibi yağan yağmurdur. tüm yağmurlu şarkı ve şiirleri akla getirir. benim ilk aklıma gelen" yağmurlarda seninle ıslanmak istiyorum" cümlesi geçen eski bir nilüfer şarkısı.

suyun aldığı en tuhaf şekil, ip gibi, aşağıya doğru akıyor, yere çarptığı anda parçalanıyor. sonra parçalar toplaşıp beraber akıyor, gökte ayrılanlar yerde buluşuyor, kaynağına kavuşma gayreti. bir pay var tabi çıkarılacak, parçalanmış akarken yere düşmeden az önce yerden yükselen tabiatla buluşuyor, her şeyi tek tek sarıyor, ıslatıyor, toplanıp kaynağına gitmeden önce suyun muhteşem son töreni, ıslatmak etrafını sarmak.
bu döngüyü yaşamak için su olup yağmak, yağmur olmak istemez miydin esrari? sürekli tekrar eden döngünün saf oyuncusu olmak istemez miydin? (bkz: ahmet güntan)

tanrının yarattıklarına dokunuşudur. önce rüzgarıyla üzerinde gezinir koruyucu elleri. kimi zaman öfkesinden nasiplendirir, kimi zaman şefkatinden. adeta ölçülülüğü ölçüsüzlüğüyle bize hatırlatır. sevgidir yine de yağmur, sevgiyi bilenler için.

bu gün yalnız yağmura tahammül edeceğim
boğazıma kadar çıkan şu deli yağmura
tüyüme horozdan çok itimat edeceğim
itimat edeceğim şu belelı yağmura

insanın ruhunu dinlemesi için tanrının verdiği mevsimsel fırsattır.

en mutlu insanı bile yalnızlığına dokunmayı hatırlatır.
sıcak bir yazdan sonra sonbaharın ilk günlerinde gelişiyse kıştan çok daha kıymetlidir.

--spoiler--
tanrı yağmurdadır
--spoiler--

v for vendetta

bir tanıdığım var o beni bilmez,
-kızgınlığımsa; "yağmuru seviyorum" diyerek ıslanmayan, şemsiyelerine sarılanlara.-
demişti zamanında. bu gün hafif çiseleyen yağmurunda yürürken ankaranın hak verdim tekrar. hissederek konuşmuyor çoğunlukla insan. ve ben yağmuru seviyorum.

yagmur sonrası toprak kokusu. insanı alır götürür, uzaklaara

bazen kasvetin eş anlamlısı olarak nitelendirsem de yağmuru ve sevmesem de çoğu zaman, bugün anladım ki ev sıcaklığını ve huzuru hissetmek demekmiş yağmur. alıp kitabını koltuğa uzanmak, elindeki kupadan kahveni yudumlarken düşen damlalarda kendini keşfetmekmiş. yağmur, doğanın ve ruhların banyosuymuş..

nefes gibi..

bülent ortaçgil'in ilk bestelerinden.

--spoiler--
herşey olur,herşey büyür
herşey geçer hayat kalır
--spoiler--

insanda üzerinden tren geçmiş etkisi bırakmasa daha iyi olacak sanki ya da onun için güzel bilemedim şimdi.

http://yetmisler-seksenle...lent-ortacgil-yagmur.html