spartacus

köleliğin en zor şartlarını maden ocaklarında ölümüne çalıştırılırken tecrübe eden spartacus, diğer köleler gibi hayatının yine aynı maden ocaklarında son bulacağına inanıyordu. çünkü orası, girenin asla çıkamadığı, erken ölenlerin şanslı kabul edildikleri kadar ölümcül bir yerdi. günde belirli saatlerde su ve az miktarda yiyecek verilen tüm köleler, aralıksız olarak gün boyu çalıştırılıyordu. her şeye rağmen güçlü kalmaya çalışan spartacus'un kaderi, yine orada çalışan bir başka köle david tarafından değiştirildi. bir gün, roma'nın en ünlü arenasının sahibi bir tavsiye üzerine gladyatör almak üzere o maden ocaklarına geldi. çalışmaktan bitap düşmüş köleler arasında gözüne en çarpan kişi yahudi david olmuştu. idarecilere rüşvet vererek ucuz yoldan gladyatör elde etmeyi hedefleyen arena sahibi, david'in bir arkadaşının daha yanında alınması konusundaki ısrarlarını mecburen kabul etti. spartacus, oradan kurtuluşunun david'in sayesinde olduğunu hiç bir zaman öğrenemedi. arena sahibi aslında spartacus'ı hiç sevmemişti. kendinden fazla emin hali ve ölümden korkmayan bakışlarıyla karşısındaki insanda saygıyla karışık hayranlık uyandıran birisiydi ve galiba onu kıskanmıştı. ileride başına bela olacağını bilseydi o gün ikisini de o madenlerde ölüme terkedebilirdi. ne yazık ki bunu ancak zamanla anlayacaktı.

gladyatör okulunda her şeyi hızla öğrenen spartacus ve david, kısa sürede dövüşlerin en aranan isimleri oldu. özellikle trakyalı oluşunun verdiği doğal yeteneklerle spartacus her dövüşte mutlak bir üstünlük elde ediyordu. uzun süre gladyatör okulunda barışçıl bir ortamda yaşadılar. bir gün, arena sahibi bu işe son verip yeterli parayı kazandıktan sonra nil nehri kıyısına yerleşmeye karar verdi ve roma'nın ileri gelenlerinin yaptığı muhteşem teklifle arena işine son verme kararı aldı. teklife göre en meşhur 4 gladyatör, 2şerli ayrılarak birbirleriyle dövüşecek, galip gelen ikisi de kendi aralarında dövüşeceklerdi; fakat ölümüne. arena sahibi her şeyi göze alarak bu oyunu kabul etti. biliyordu ki bu ölüm oyunu arenanın sonu demekti. kendisine teklif edilen oldukça yüklü miktardaki parayı kabul ederek gladyatörlere durumu anlattı. spartacus, yakın arkadaşı olarak gördüğü draba iledövüşecekti. doğrusu onu öldürmeye kıyamazdı; fakat sevgili karısı varinya o gece draba'nın konuşmalarını duymuştu ve kocasına draba'nın kendisini öldürmek üzere arena sahibine söz verdiğini anlattı. draba'nın afrika'da yaşayan ailesi ve çocuklarına kavuşma hayalinini gerçekleşebilmesi için bu dövüşten galip gelmesi gerekiyordu ve öyle yapacaktı istemese de. bu plan arena sahibinin de işine yaramıştı, çünkü o da spartacûs'un karısı varinya'ya göz koymuştu. her nedense bu kadın ona çok çekici geliyordu. normalde gladyatörlere vereceği kadınların önce kendisi tadına bakardı. fakat varinya buna izin vermemiş, kendini öldürecek kadar saldırmıştı ona. duruma kızan arena sahibi, onun hakkından yalnızca spartacus gbi sert bir ekreğin geleceğini düşünmüştü. ama durum umduğundan farklı oldu, spartacus ve varinya sanki birbirleri için yaratılmış gibi uyumluydu. neyse, spartacus öldükten sonra varinya nasılsa ona kalacaktı, önemli olan buydu.

dövüş günü ne olduysa olmuş, tam da spartacus'un ölüme boyun eğdiği anda crixus adlı gladyatörün öncülüğünde arenada isyan çıkmıştı. bu sayede tüm gladyatörler kaçmış, arenaya aslanları ve yırtıcı hayvanları salarak ortalığı velveleye vermişti. bütün önlemleri alarak kaçma planları yapan spartacus, vezüv dağına çıkmayı önerdi ve kendisiyle birlikte 77 gladyatör ve pek çok kadın çocuğuyla onlara katıldı. grubun lideri aslında crixus'tu, fakat spartacus'un daha sakin yapılı oluşu ve herkesi etkileyen konuşması liderlik koltuğunun yer değiştirmesinde önemli bir etken oldu. grubun tüm sorumluluğu onun üzerindeydi ve sonu belli olmayan bir yolda ilerlemeye başladılar. çıkarılan isyan sonradan çok büyük olaylara neden olacaktı. daha önceden de gerçekleşen köle isyanlarının nasıl sonuçlandığını hepsi çok iyi biliyordu; fakat o okulda ölmektense özgürce ölmeyi tercih eden gözü kara köleler, artık geri dönmeyi düşünmüyordu. vezüv dağı onlara savunma için mükemmel bir olanak tanıyordu. nasılsa romalı askerler dağın dik yamaçlarını geçemezlerdi, hem cüret etseler dahi yukarıdan gelecek olan saldırılarla her şekilde alt edilirlerdi. bir sorun vardı yine de, dağın tepesindeyken yiyecek ve su sıkıntısı çekeceklerdi. neysek ki her şeyin hakimi olduklarına inandıkları jüpiter onlarlaydı. her sıkıntı zamanla aşıldı. dağın eteklerine kamp kuran roma ordusu vur-kaç taktiğiyle ve bölgede bulunan fillerin de saldırılarıyla alt edildi. bu, tüm kölelere umut vermesine veriyordu; ama asıl roma ordusunun yenilmezliğini hepsi adı gibi biliyordu.

vezüv dağından kurtuldukları zaman artık yeni bir hedefleri vardı; güneş ülkesini kurmak. bu ülkede asla kölelik olmayacaktı, asla cinayet işlenmeyecekti. herkesin eşit hak ve özgürlüklere sahip olacağı bu ülkede sadece güzel şeyler yaşanacaktı. ve neredeyse hepsi de bu umuda inanıyordu, aralarındaki bir hain hariç. spartacus onun kimliğini saptamıştı; ama bunu kimseye söylememişti. hatta aklını kullarak o haine yanlış bilgiler verdi ve roma'yı yanıltarak savaşlarda başarılar kazandı. yine de hepsi adı gibi biliyordu bu başarıların çok sürmeyeceğini, çünkü roma ordusuyla yapılacak meydan savaşının kazanılma olasılığı hiç yok gibiydi. 60 binleri bulan köle ordusu düzensizdi, ellerindeki silahlar roma ordusuna kıyasla çok daha azdı ve çoğunluğu basit köylülerden oluşuyordu. ayrıca bu ordu bir çok milletten insanı bir arada bulunduruyordu. ve her milletin de kendi lideri vardı. spartacus, aldığı kararları bu liderlere bildiriyor, onlar da kendi gruplarına aynı şeyi iletiyordu. fakat spartacus'un lidrliğini hazmedemeyen velideri olduğu galyalı grup tarafından sık sık kışkırtılan crixus, alınan ortak kararlardan bağımsız hareket ederek onları zor durumda bırakıyordu. ve meydan savaşında yine galyalıların tutarsızlığı yüzünden yenildiler. ayrıca ünlü komutan crassus'un da bu savaşın kaybedilmesinde büyük rölü vardır. spartacus, bu meydan savaşında her türlü yolu denemesine rağmen dört bir taraftan da kuşatılmış olmaları ve galyalıların ordudan bağımsız hareket etmeleri savaşın kaybedilmesine neden oldu.

roma da köleliğe karşı ayaklanmanın başmimarıdır.gladyatördür.
çekilen filmde bu karakteri kirk douglas oynamıştır.

kemal burkay şiiridir.

Hayat bir türküdür Spartaküs
Avutucudur geçicidir
Güneş tepeler üstünde yükselirken
Ve kıyıları döverken mor dalgalar
Hayat bir türküdür Spartaküs
Köylü kadınların küçük çocukların söylediği
Orda Trakya ovalarında

Özgürlük uçan kuşlara benzer
Ağaç yaprağına yağmur damlasına benzer
Varinia'nın gözyaşlarına Spartaküs
O Britanyalı köle kadının, o kır çiçeğinin
Bir gladiyatörün acı gülüşüne benzer
Kanları toprağa belenirken

Onlar dostluğu bilirler mi
Kardeşliği bilirler mi
Başkası için ölmeyi hiç
Onlar bilirler mi Spartaküs
Ayağa kalkınca Makedonya'nın
Lombardiya'nın taşı toprağı
Yaşlıları, hastaları, genç kızları
Özgürlük için saçları bayraklaşan

Onlar, Roma'nın uygar efendileri
Dövüşken horoz yetiştirir gibi
Avrupa'nın, Asya'nın, Afrika'nın
O, kölelikten başka hakkı olmayan
En güçlü insanlarını meydanlarda
Birbirine öldürtüp kahkahalarla gülen
Eğlenceye ve elmaslara çılgınca düşkün
Onlar, Roma'nın uygar efendileri

Frigya ovasında yetişen buğday
Acem ipeği, Mısır pamuğu
Besili sığırları Afrika'nın
Finike'nin sedir ağaçları
Ve genç kızları Normandiya'nın
Herşey, hattâ dalgalar, gökyüzü
Dağlar, esen yel ve gün ışığı
Güya bu efendiler içindi.

Köle doğmak boynunda bir zincirle
Sırtında bir kamçıyla
Yüreğinde bir damgayla Spartaküs
Uşaklık edeceğin saraylar yapmak
Geçemiyeceğin köprüler, sürüneceğin yollar
Çürüyeceğin zindanlar yapmak
Ve taşımak olmayan günahlarını sırtında
Doğduğun günden öldüğün güne kadar

Zincirleri kırmak güzeldir Spartaküs
Gökyüzü gibidir, yaşamak gibidir
Aşk gibidir
Çıkmak geceden güne
Zincirlerden öte uzundur dünya
Duvarlardan öte yaşamak geniştir
Besbelli sevginin en güzeli
Zincirleri kırmaktır yeryüzünde

Hiç unutabilir misin Spartaküs
Yüzünü Afrika'lı zencinin
Gözlerini unutabilir misin
Ancak bu denli sevebilir insan
Kılıç, kan ve Romalılar arasında bile
Gönlü böylesine sevgiyle taşan
Bu adam
Seni öldürmemek için kendi öldü
Sen o zaman vurulmuştun işte
Ölüm güzeldir böyle yaşamaktan

Bir Romalı yüreği gibi değil
Ezik bir köle yüreği gibi çiçek yetiştiren
Ak bulutların öptüğü
Makedonya dağlarından
Cins atlar büyüten, yapağı veren
Macar ovalarından
Çıkıp karlı Alp Dağlarını
Köle toprakları bir boydan bir boya aşan
Bir su gibi içip özgürlüğü
Mızrağının ucunda
Alınteri ve sevgi taşıyan
Kölelerin bayrağı Spartaküs

Sen ki o mermer saraylarda yaşıyan
Kan ve kemikler üstüne şanları kurulu
Parayla, döneklikle soylu olmuş kişilerin
Bilmediği bunca şeyi bilirdin
Sen ki bir çocuk için yaşamayı
Bir kadına gönül vermeyi
Eğilip toprağı öpmeyi bilirdin Spartaküs
Biz kölelerin de bir tanrısı vardır...
Bunu bilmiyordun işte
Çünkü kölelerin tanrısı yoktur

Yoksulluk kötüdür Spartaküs
Bilgisizlik kötüdür
Ama hiçbir şey boyun eğmekten
Daha kötü değildir
Sen de yenildin sonunda
Bir çarmıhta can verdin
Ama bir türkü gibi çağdan çağa
Erkekçe savaşmayı öğrettin insanlara
Adını öğrettin Spartaküs... *

(bkz: spartacus trakyalı olduğu için övünen edirneli)

savaşın neticesinde spartacus, çarmıha gerilerek öldürülmedi. daha önce kimliğini açıklamadığı hain, o gün deşifre oldu. crassus'un kuzeni, crassus'tan intikam kararı almıştı ve bunu gerçekleştirmek üzere romalı haini kullanacaktı. bu hain, grup liderlerinden urus'tu. baştan beri güneş ülkesine inanmamıştı ve savaşın er geç kaybedileceğini biliyordu. savaşta, hem spartacus'a karşı olan can borcundan dolayı, hem de o intikam planının gerçekleşmeis için spartacus'un yaralı bedenini bataklığın kıyısına taşıdı. plana göre onu o bataklığa atması gerekiyordu; ama yapamadı. ondan, öleceğini anladığı anda kendisini bataklığa bırakma sözü aldı. ve karısı varinya ile oğullarının güvencede olduklarını da ekleyerek oradan uzaklaştı. intikam planı gayet basitti: savaşta cesedi bulunamayan bir düşman halk arasında efsaneleşir ve kazanılan zaferin bir anlamı kalmazdı. nitekim crassus savaş meydanındaki tüm kölelere: "spartacus hanginiz?" diye sorduğunda aldığı yanıt: "spartacus benim!" oldu tüm kölelerce. neredeyse çıldıracaktı, onu bulamamak demek, roma'daki tüm itibarının sarsılması demekti. ve öyle de oldu. geri döndüğünde tüm halk spartacus'un hala yaşadığını fısıldıyordu birbirine ve bunu tabi ki senato üyeleri de duydu. başlangıçta sadece asi bir köle olarak tanınan spartacus, zamanla tüm roma'nın iflahını kesecek kadar meşhur bir özgürlük savaşçısı olmuştu dillerde. seneler geçmesine rağmen onun adının yaşıyor oluşu, hayalindeki güneş ülkesinin barışçıl oluşu, özgürlüğe olan inancı ve peşinden binlerce insanı sürükleyecek nitelikte olan muhteşem karakteridir.

filmi ben hur kadar ses getirmese de izlenir özellikle kirk douglas ın o müthiş oyunculuğu tekrar tekrar izlenir.

--spoiler--
spartaküs ün ordusu ve roma ordusu karşı karşıya gelirler ve spartaküs yenilip esir alınır.romalılar kimin spartaküs olduğu bilmediğinden bir sürü esire spartaküs ün ismini verin ve sizin canınızı bağışlayıp köle yapalım derler.ancak hepsi spartaküs benim deyip spartaküs ü korurlar ve köle olmaktansa onurlu bir şekilde ölmeyi seçerler.
--spoiler--

filmin en can alıcı sahnesidir bu.bazen düşünüyorumda ya başarsaydı?

eski devrimcilerden

http://imgim.com/532053_1...83114708_1985294731_n.jpg

görsel

görsel

Vallahi özledik...

roma imparatorluğuna 3.5 attıran köle isyanının lideri *

Spartacus, gerçek bir tarihi kişiliktir. Ben-Hur veya Russel Crowe'un canlandırdığı gladyatör Maximus gibi fiğer Hollywood kahramanlarının aksine, Spartacus gerçekten Roma döneminde yaşamış, savaşmış ve ölmüştür. Gerçek hikaye, günümüzün popüler ikonuyla hem benzerlikler hem de önemli farklılıklar içerir.

Spartacus antik dünyanın, belki de tarihin en ünlü köle isyanının lideriydi. MÖ 73-71 yılları arasında ayaklanan, çoğu kaçak kölelerden oluşan bir orduya önderlik ederek Roma taşrasının geniş bölgelerini kontrol etti. Asiler, yönetimi hiç beklemediği bir zamanda gafil avladılar ve iki yıl boyunca çok başarılı oldular. Dokuz Roma ordusunu yendiler ve özellikle italya'nın güneyinde pek çok zengin malikaneyi yağmaladılar. Romalılar, Akdeniz'in iki ucundaki savaşlarla meşguldü, ama sonunda yeni ordular toplayarak Spartacus ve yandaşlarını büyük bir hezimete uğrattılar.

Bu olay, Geç Roma Cumhuriyeti döneminde oldu. Geç Roma Cumhuriyeti, antik dünyanın Julius Caesar ve Cicero gibi en ünlü kişilerinin yaşadığı zamanlardı. Ancak ne yazık ki Spartacus ve asi yandaşları ile ilgili elimizde çok az belge var. Tarihçi, edebi kaynakların parçalarından ve arkeolojik verileri inceleyerek, hikayeyi oluşturmak zorundadır. Ortaya şöyle bir resim çıkar:

Spartacus ne Romalı ne de köle olarak doğmuştu. Bugünkü Bulgaristan'ın güneydoğusu, Yunanistan'ın kuzeydoğusu ve Türkiye'nin Avrupa'da kalan bölümünden oluşan antik Trakya'da, özgür bir insan olarak dünyaya geldi. Antik Trakya, bütüncül bir bölge değildi; birbirleriyle akraba halklar ve kabilelerden oluşuyordu. Spartacus'un hangi Trakyalı kabileye mensup olduğu, Trakya'nın hangi bölgesinde doğduğu bilinmiyor.

Spartacus, Roma'nın düşmanı olarak şöhret kazandıysa da aslında Roma'nın müttefiki olarak ortaya çıkmıştı. Roma lejyonlarıyla birlikte savaşan birlik olan Auxilia'da hizmet etti. Romalılar, Makedonya'daki Trakyalı kabilelerle sürekli sınır savaşları yapıyordu. Az sayıda Trakyalı da, ya komşularından nefret ettikleri için ya da Romalılar zaten onların topraklarını ele geçirdiği için istemeyerek, Roma ordusuna destek oluyorlardı.

Çoğu Trakyalı Auxilia savaşçısı gibi, Spartacus da Roma'ya süvari ya da hafif piyade olarak hizmet etmişti ve bu sınıflar Trakyalıların uzmanlık alanıydı. Trakyalılar ayrıca baskın yapmakta, gece savaşmakta ve akıncılıkta gösterdikleri taktikleriyle tanınırdı. Sonraki stratejik başarılarını gözönüne aldığımızda, Spartacus'un Romalıların yanında savaşırken bir subay olma ihtimali yüksekti.

Ama olaylar Spartacus'un aleyhine gelişti. Trakya'da Romalıların müttefikiyken, sonunda kendini Capua'da bir köle ve gladyatör olarak buldu. Bu nasıl olmuştu? Eski bir kaynakta, Spartacus'un Roma ordusundan kaçtığı, yakalandığı ve cezalandırıldığı yazar. Ancak büyük bir ihtimalle, Spartacus bir savaşta düşmana esir düşmüş, köle olarak satılmış, italya'ya gemiyle yollanmışve Romalı bir gladyatör işletmecisi tarafından satın alınmıştı. Başka bir eski kaynak da böyle yazar. Üçüncü bir kaynak ise, Spartacus'un haksız yere gladyatör yapıldığını söylemekle yetinir.

Spartacus, Napoli yakınlarındaki eski bir kent olan Capua'da gladyatör olarak yetiştirildi. Edirne nasıl Türk güreşinin merkezi ise, Capua da o zamanlar gladyatör okullarının başkentiydi. iriyarı bir adam olan Spartacus "Murmillo", Roma lejyonerinin standart silahı olan bir kalkan ve "gladius" denilen, uzun, düz bir kılıç kullanan ağırsıklet bir gladyatördü.

Batiatus veya Vatia adında bir adam tarafından yönetilen barakalarda birkaç yüz gladyatörle birlikte yaşadı. Koşullar hapishane benzeriydi, ama gladyatörlerin eşleriyle yaşamasına izin veriliyordu. Spartacus da kendisi gibi Trakyalı olan, ama ismi bugüne ulaşmayan karısı ile birlikte yaşadı.

MÖ 73 baharında, Spartacus ve 74 gladyatör barakalardan dışarı çıktılar. Aslında ayaklanmaya 200 gladyatör katılacaktı ama, planları açığa çıkmıştı. isyancıların elinde silah olarak yalnızca mutfak bıçakları ve et pişirmekte kullanılan şişler vardı. Ama muhafızları etkisiz hale getirerek kaçtılar.

Spartacus'un niye ayaklandığını tam olarak bilmiyoruz; ama bunu hayal etmek zor değil. Haksız yere, uzun süre yaşamasının mümkün olmadığı, aşağılayıcı bir mesleğe mahkum edilmişti. Romalılardan nefret ediyor, özgürlüğü seviyordu. Eğitimli bir asker olarak, gladyatör arkadaşlarının çoğu gibi nasıl savaşılacağını biliyordu.

Spartacus'un karısı da muhtemelen onu teşvik etmişti. Kadın, şarap ve özgürlük tanrısı Dionysos kültünün takipçisiydi. Transa giriyor, geleceği gördüğünü iddia ediyor, kehanetlerde bulunuyordu. Herhalde Dionysos'un Spartacus'a büyük, müthiş işler için görev verdiğine inanıyordu. Dionysos hem Trakya'da hem de italya'nın güneyinde sevilen bir tanrı olduğu için, Spartacus'un eşinin mesajı yandaş kazanmasında muhtemelen etkili oldu.

Ama Dionysos olmasa bile, italya'daki kölelerin çoğunun isyana katılmaları için nedenleri vardı. Spartacus, Roma köle ticaretinin altın çağında yaşamıştı. Romalılar her yıl binlerce özgür insanı köle yapıyordu (çoğu da Anadolu'dan geliyordu). italya'da 1 - 1,5 milyon köle vardı; bu da italya nüfusunun beşte biri ediyordu. Kölelerin çoğu, italya'da tarla işçisi ya da çoban olarak hizmet veriyordu. Köleler o kadar ucuzdu ki Romalıların onlara iyi davranmaları için bir neden yoktu: Gözden çıkarılabilirlerdi. Kaybedecek çok az şeyi olduğunu düşünen çoğu köle, Spartacus isyanına katıldı. Az sayıda özgür ama yoksul olan köylü de onlarla birlikte savaşmaya karar verdi.

Sonunda Spartacus'un kaç asker topladığını bilmiyoruz; ama 60 bin mantıklı bir sayı gibi görünüyor. Bilinmeyen sayıda kadın ve çocuk da bu asi orduya katılmıştı. Çoğu Trakyalı, Germen ve Kelt (hem Galya hem Balkanlar'dan) olmak üzere, ortaya uluslararası bir asiler topluluğu çıkmıştı.

Ganimet ve intikam için ve elbette özgür olmak istedikleri için savaştılar. Ancak Spartacus ve yandaşları, köleliği tamamen ortadan kaldırmak istemiyordu. Bu, modern bir mittir. insanların köleleştirilmesine itiraz ettikleri yoktu; yakaladıkları Romalıları köleleştirdiler zaten. Sadece kendi özgürlüklerini istiyorlardı.

Yine de Spartacus, insanları kendine hayran bıraktı. Aslan payını kendine ayırmıyor, ganimeti yandaşlarıyla eşit olarak paylaşıyordu. Kazançtan çok, görev ve disipline vurgu yapıyordu. Sivilleri savaşın vahşetinden korumaya çalışmıştı. Bazı Romalılar bile ondan korkmalarına rağmen, Spartacus'u istemeye istemeye onaylamışlardı.

Romalıların, italya'da isyancılarla başa çıkabilecek bir orduları yoktu. Askerleri, ispanya'da asi Sertorius'a karşı, Anadolu ve Balkanlar'da da Mithradates'e karşı savaşıyordu. Roma derhal yeni asker topladı; ama bu acemiler Spartacus ve tecrübeli savaşçılarıyla başa çıkacak düzeyde değillerdi. Bazı Romalı askerler, savaş alanında karşılarında gladyatörleri görünce korkuyla kaçıyordu. Roma, yenilgi üzerine yenilgi yaşıyordu.

Zafer tatlıydı; ama Spartacus durumun fazla uzun sürmeyeceğini anladı. Roma, bir köle ordusunun italya'da uzun süre yaşamasına izin vermeyecekti. Adamlarına henüz vakit varken kuzeye, Alplere doğru çekilmeyi önerdi. Ama onlar bu akıllıca tavsiyeye uymadılar. Yağmalayarak yaşayabileceklerini sanıyorlardı. Üstelik, dağlardan ve iç bölgelerdeki zor yollardan korkuyorlardı.

Sonunda daha önce nice muharebelere girmiş olan tecrübeli Romalı pretor Marcus Licinius Crassus'a yeni bir ordu kurma görevi verildi. Crassus'un usta asker toplamak için gerekli ilişkileri ve onlara ödeme yapmak için kişisel serveti vardı. Çok sert ve disiplinli bir komutan olarak, adamlarını Spartacus'tan daha fazla korkutmayı başarıyordu. Yeni ordu, asileri yenmeye başladı. Roma, italya dışından da birlikler çağırdı.

Crassus, Napoli yakınlarındaki bir savaşta, Spartacus ve adamlarını ezdi. Savaştan canlı çıkan 6 bin asi, Capua ile Roma arasındaki yolda çarmıha gerildi. Ancak, Hollywood'un iddialarının aksine, Spartacus onlar arasında yoktu. Savaş sırasında ölmüştü. Cesedi asla bulunamadı. Ama efsanesi yaşamaya devam etti.

(Barry Strauss,NTV Tarih, Eylül 2010, Sayı 20, Çeviren: Ayşen Gür)

"dün başkaları için yaşıyorduk, bugünse kendimiz için öleceğiz!" demiş isyankar.

(bkz: ntv belgesel kuşağı)

Filminde basrolunu Kirk Douglasin oynadiği roma imparatorlugundaki koleleri ayaklandiran spartacusu konu alir.

"O, roma'yı korkudan titretmiş; adı, hakları ellerinden alınanların kendilerini ezenlere karşı isyanı ile eş anlamlı hale gelmişti. spartacus, trakya'da dünyaya gelmiş, bir ayaklanma sırasında tutsak edilmiş ve köle olarak italya'ya getirilmişti. iÖ* 73'ün ilkbaharında capua'da aynı kaderi paylaşan 200 kişiyle birlikte silaha sarıldı. birkaç ay içinde yaklaşık 90.000 kişi asilere katıldı. roma ordusundan çok sayıda birliği yenilgiye uğratmış ancak iö 71'de kumandan licinus crassus tarafından nihai olarak mağlup edilmişlerdi. spartacus öldürüldü ve 6000 taraftarı, capua ve roma arasında yer alan via appia'da çarmıha gerildi."

national geographic türkiye dergisi, aralık 2005. yazan: emanuel eckardt. *

türkiye'deki çakma solcuların,ezilenlerin,horgörülenlerin,asgari ücretle kölelik yaptırılanların örnek alması gereken kişdir.