sonsuzluk

sonsuzluk...

bir çift göze esir olmak istediğim zamanlarda, üşümüş dudak titrekliğindeyim. ayın kaçı bilmiyorum, saat gecenin kaçı? sisli havanın gölgesinde kalan sokakların dibine vurmuş halde, tüm kavgalarımın koluna girmiş alabildiğine yürüyorum; alabildiğine gri, alabildiğine puslu...geleceğime koşar gibi yürüyorum, büyümek ister gibi...sokağın sonunda gözlerimi alan ışıkların içinden gelen o dingin ses durduruyor beni; irkiliyorum " gözlerin yüzüme değdi, eriyorum bu kez " diyen bu adamın kimliğini bile bilmediğim sesiyle...girişin çoktan başladığı, gelişmenin durduğu, sonucun hiç bilinmediği bir zaman dilimi içerisinde, adı sanı belirsiz bir aşk niyetine örtüyorum bu sesi üstüme, huzur diye...

karanlık sokağın sonunda, beliriyorsun birden karşımda; karanlık yaşanmış bir aşkın sonunda... O anda şölenler başlıyor içimde, fener alayları, bayramlar ve benim avuçlarım yanıyor, çılgın denizlerin dalgaları yüzüme vuruyor. Etrafta keskin bir hanımeli kokusu; yüzüm solgun, yüzüm dalgın, yüzüm sana "merhaba" dediğim an kaybolmandan korkar gibi... Ortak yanımız tedirginliğimizdi biliyorduk, sessizlik aryorduk derin çığlıkların içinde. Gözlerimiz gözlerimize değdiği an gizli kalmış haykırışların açığa çıkacağını anlamıştık. Taşlaşmış sırlarımızın emerek tüm zehrini ve geride bırakıp ruhsal inlemeleri, sıkı sıkı tuttuk aniden ellerimizi; hırçın sevdamızın kokusunu verdik bizi biz yapan geceye.

Zaman durmuştu bizim için artık. Ne, ne istediğimizi biliyorduk, ne de başımıza ne geleceğini. Sen bir şarkı söyledin bana ve ben ilk defa yazdım belirsiz bir adama. Bekleme salonundayız şimdi bu aşkın, uzak mesafeler içinde yakın olduğunu sanan iki yabancıyız kendi müsvettemize yazılan. Sancılı, ürkek ve bir o kadarda istekli...

Karanlık sokağın sonundayız esmer gözlerimizle ve birlikte...Aşkın şarkısı çalıyor şimdi bize ve onu kabullenebilmemizi bekliyor. Bizi bekliyor...Sesin örtülü üzerime...Ölümüzle, dirimizle ve hatta arkamızdan ağlayanımızla başka frekanslara kapatıp kendimizi bakakalıyoruz şimdi saadetimize. Umut ettiğimiz saadete...

bir çift göze esir olmak istediğim zamanlarda, üşümüş dudak titrekliğindeyim. ayın kaçı bilmiyorum, saat gecenin kaçı ve kaçıncı tökezleme sonrası diriliş? Kendi sonsuzluğumuza bu kaçıncı bakış, sonsuz aşk niyetine ve şifa diye üzerime örttüğüm sesinle...

Seninleyim, sonsuzluğuma doğru umutla ve merakla... *

pentagram'in akustik, harika bir sarkisi. ayrica cogu yerde sonsuz diye gecmesine ragmen kendi sitelerinde belirtildigi gibi sonsuzlukmus asil adi. ben de yeni ogrendim, bir yasima daha girdim hatta. hexagram'in uyarisina tesekkurlerle iste sozleri:

sanırsın, dağlarda yol olmaz
usanırsın, kalbinde güç kalmaz
uzanırsın, yarın olmaz

zor günlerin ardında huzur olmaz ki her zaman
umutların yön bulmaz yarın olsa da
beklenen gün olmaz

sözlerim gerçektir,
yüreğim kardeştir her zaman.
umudum sonsuzdur
uğraşım bitmez hiçbir zaman

geliyor geçiyor hayat,
dönüyor, durmuyor dünya.
geliyor, geçiyor zaman
dönüyor, durmuyor dünya.

sanırsın, yalnızlık tek dostun
aldanırsın, kaçmakla bitmiyor,
hiçbir zaman yalnızlığın.

sözlerim gerçektir,
yüreğim kardeştir her zaman.
umudum sonsuzdur
uğraşım bitmez hiçbir zaman

geliyor geçiyor hayat,
dönüyor, durmuyor dünya.
geliyor, geçiyor zaman
dönüyor, durmuyor dünya

(bkz: ders çalışırken verilen ara)

üzerine çok düşünülürse kafayı yemesi muhtemel olgu....

insanoğlunun hala tam olarak kavrayamadığı,ancak limit yardımıyla yaklaşabildiği,aklın sınırlarını aşan allah'a has bir özellik.

bulutsuz bir yaz akşamında yere uzanıp gökyüzündeki yıldızlara baktığınızda, iliklerinize kadar hissettiğiniz kavram

yan gelip yatmis 8 dir.

pentagram şargısı.

https://youtu.be/CQvLpf47dfE

ed: şargının sonunda ‘luk’ yogmuş.

insan beyninin en azından bu dünyada algılayamayacağı şey. ortaokulda bir din kültürü hocam vardı sonsuzluğu çok düşünmeyin motoru yakarsınız derdi. şimdilerde daha çok hak veriyorum ona. ne zaman sonsuzluğu düşünsem beynim patlayacak gibi oluyor. algılarımız sonsuzluğa göre tasarlanmamış çünkü. ölümlü bir dünyadayız ve her şeyin bir sonu olması gerektiğine inanacak şekilde yaratılmışız.

bu entryi okuduktan sonra ucu bucağı görünmeyen gökyüzüne çevirin başınızı. işte sonsuzluk odur.

mevlana şöyle tarif eder;

kainatta 1000 tane dünya olsa, o dünyalarda göğe kadar bulgur dolu olsa. 1 tane güvercin 1000 senede bir kere, sadece 1 tane bulgur olmak üzere, o bulgurları yemeye başlasa, bulgurlar biter sonsuzluk bitmez.

imam rabbani'nin "bu dünya gibi 1.000.000 tane dünya olsa, hepsi ağzına kadar buğdayla dolu olsa ve 1 kuş 1000 senede 1 buğday tanesi yese, bu buğdaylar biter ama sonsuzluk bitmez." diye nitelendirdiği kavram.

insanın kafayı yemesini sağlayabilecek kavramların başta geleni. düşünsenize lan sonu yok. her şeyin bir sonu var, acının, sevincin, hayatın bile... ama sonsuzluğun sonu yok.

kesinlik içermez. mesela kara delikler... neden uzay-zamanı sonsuza büktüğü düşünülür? çünkü d=m/v formülünden kütle artı sonsuza ve hacim sıfıra yakınsar. işte bu yakınsama durumu matematiksel olarak eşitliğin diğer tarafına "sonsuz" şeklinde yansır. eğer yakınsama değil de kütle sonsuz hacim sıfır olsaydı ki o zaman "tanımsız" sonucuna ulaşacaktık. olay buradan kaynaklanıyor. yani ortada bir matematiksel yaklaşım var ve bilimin üzerine kurulu olduğu disiplinlerden biri de matematiktir. kara delikler uzay-zamanı sonsuza büküyor çünkü böyle bir yakınsama var. eğer denklemler dışında gözlemler sonucunda net bir bilgi elde ederseniz o zaman da sonsuzluktan bahsedemezsiniz. bilgi edinimi demek uzay-zamanın bir noktada sonlandığının bilgisine erişmek demektir. zaten konu kara delikler ise net bir bilgi edimi de imkansızdır. evren ve içerdikleri tamamen deterministik değil çünkü.

Gercekte karsiligi bulunmayan bir durumu kurgulayan insan dusunce kalibi; bir soyutlama bicimi.
Insan dusunce mekanizmasi bu kavrami belirsiz ve sayilamaz miktarlari tanimlamak icin kullanagelmistir; oysa gozlemlenebilir ve deneylenebilir evrende hic bir sey sonsuz degildir. Hersey ancak ve ancak belli bir miktarda, belli bir kapasitede, tanimlanabilir bir zaman ve mekan araliginda vardir, termodinamik yasalar bunun disinda bir olasiliga izin vermez. "Sonsuz" kavramina tekabul eden hic bir dogal hadise yoktur.
Insanlar tipki sifir (0) kavrami ("Hiclik") gibi, sonsuzluk kavramini da kendi dusunsel alemlerini canlandirmak icin icad etmislerdir. Bu anlamiyla sonsuzluk kavramini dusunmek ile bir masal diyarini hayal etmek -ustelik, bu alemin nasil olabilecegini tasarlamaya, betimlemeye, hesaplamaya calismak- arasinda ozunde bir fark yoktur: her iki durum da olmayani tahayyul edebilen insan beyninin urunleridir.