sonbahar

arog, ıssız adam ve muro nalet olsun icimdeki insan sevgisine gibi çok fazla** reklamı yapılan filmlerin arasında nispeten adını duyamadığımız, belki de duyulmamasının daha iyi olduğunu düşündüğüm fakat bir yandan da belki henüz filmden haberdar olmamış sinemaseverlerin ilgisini çeker diyerekten hakkında entry girme kararı aldığım, izlemediğim fakat merakla beklediğim adana altın koza festivalinde en iyi film ödülünü alan, yurtdışında da çeşitli festivallerde boy göstermiş özcan alper'in ilk uzun metrajlı filmi.

http://www.sonbaharfilm.com/
http://sinemam.net/sonbahar-fragman.html

sakin parçalarına benzemiş mor ve ötesi şarkısı. gayet başarılı arkasından söyletebilenlerden.

bitişleri,başlangıçları,hüznü bazen neşeyi içinde barındıran tuhaf bi mevsim..sevsemmi sevmesemmi karar veremedigim sarı bir hüzün..

"hoşnutsuzluğunun kışı"na son adımlarsa, deli gibi sevdiğin karın bile seni mutlu edemeyeceği bir döneme girdiğini biliyorsan, her zamankinden daha hüzünlü, her zamankinden daha kıymetlidir.
daha büyük hevesle basmalısın o zaman hışır hışır yapraklara ve daha çok canını acıtmalı dinlediğin şarkı, boşluğuna düşen eller üzerine.

güzel mi güzel mor ve ötesi şarkısı.. hala böylesine güzel şarkılar yapabilen mor ve ötesi'ne teşekkürleri borç biliyoruz...

sonbahar

istanbul bugün yorgun üzgün ve yaşlanmış
Biraz kilo almış ağlamış yine
Rimelleri akıyor...

depresyon nedenidir. tamam yağan yağmur, sararmış dökülen yapraklar, buğulu bir gökyüzü romantiktir hoştur da, anlamsız bir karamsarlık verir insana.

orta kuşak ikliminde yaşayan bir çok insanın en çok hastalanmasına vesile olan aydır.

artık gelmiş mevsim. herkes bir hüzünlü, bir melodramik sorma gitsin.

battaniyelerin yerine yorganların, tişörtlerin yerine kazakların, şortların yerine pantolonların, spor çorapların yerine patiklerin, buz gibi kolaların yerine sıcacık çayların ortaya çıkmaya başladığı dönemdir.. kış " ben geliyom layn" dedikçe daha da bi hızlanır bu değişim.. keyiflidir evet.

nostaljik bir şarkıyı anımsatır , hüzün sarar etrafı...

Sen Gelmez Oldun...

Deyiptin baharda görüşelim
Bahar geldi geçti sen gelmez oldun
Yaradan eşkine ne olur dön
Kuşlar kondu göçtü sen gelmez oldun
Sen gelmez oldun, sen gelmez oldun
Sen gelmez oldun

Yarim gözleyirem, isteyirem
Sen gelmez oldun

Biz bu sonbaharda buluşacaktık
Bahar geldi geçti sen gelmez oldun
Taşlara mı döndü kalbin gelmedin
Aylar geldi geçti sen gelmez oldun
Sen gelmez oldun, sen gelmez oldun
Sen gelmez oldun

Yarim gözlerim yolda
Beklerim ama sen gelmez oldun

Demiştin kapına gelirim diye
Kulağım kapıda ses vermez oldun
Boşyere mi yemin ettik ikimiz
Kuşlar yuva kurdu sen gelmez oldun
Sen gelmez oldun, sen gelmez oldun
Sen gelmez oldun

Yarim gözlerim yolda
Beklerim ama sen gelmez oldun

Söz: Medina Gülgün
Müzik: Alekber Tagiyev

yağmurlarıyla merhaba der sonbahar. ağaçlar sararır , hava daha erken kararmaya başlar yavaş yavaş , yalnızlıktır bir nevi.

şu yaprağı görüyormusun
düştü düşecek...
bir zamanlar oda yemyeşildi
tutunduğu dalda,renk renk çiçekler vardı
şimdi, rengi sararmış
yeşilden eser kalmamış
sonbahar onuda yıpratmış
dalından düştü düşecek
belki bir ruzgarın önünde...
çağlayana savrulacak
belki de...ayaklar altında ezilip,
tabiatın gereği toprağa karışacak
mevsim son bahar
acımasız...
her canlı gibi
dalından kopmak var.
bir sonbahar rüzgarıyla
savrula... savrula...
mutlak kara toprakta
yaşam son bulucak...
*

melankoli mevsimi.

insana sorumluluklarını hatırlatandır sonbahar taa ki haziran'a kadar.

"yaşasın! iyi gelmiş"tir. hüznü güzel yapan hüzne en güzel sarıyı katandır.
doğduğum mevsim olduğu kadar öldüğüm mevsim de olsun istediğimdir *
hazan, hüzün ve hazin son üçlüsünün vazgeçilmez bir üyesidir. eve öyledir.

soguk bir sonbahar günü, yine
o bomboş caddede karşılaşsak..
ayrı ayrı şehirlerde, herşeye ragmen
yan yana olsak..
saçlarım beyazladığında yine sen ol yanımda
son nefesimi alsam kollarında
aramızdaki uzaklık hiç farketmez
ne kadar kaçsan da ben hep bir adım yanındayım
ilerde dönmek istersen eski günlere
unutma ben hep bıraktıgın yoldayım
saçlarını savur rüzgara,
alsın götürsün seni..
kimseler bulaşmasın bana
yalnızım ben, yalnızlığımla
saçlarım beyazladığında yine sen ol yanımda
son nefesimi alsam kollarında
aramızdaki uzaklık hiç farketmez
ne kadar kaçsan da ben hep bir adım yanındayım
ilerde dönmek istersen eski günlere
unutma ben hep bıraktıgın yoldayım

aşkların belki de en zoru ve en unutulmazı yaşandığı mevsimdir.
hani bendeniz derya:
bir bilen olursa gelsin
bir duyan olursa gelsin
kim demiş yaşanmaz aşklar sonbaharda.

işte acılarla, tutkuların bileşke halini yaşandığı gözyaşı kadar ıslak bir mevsim.

yıllar geçtikçe hüzünlendiren, ölümü hatırlatan mevsimdir. ama beraberinde getirdiği hüzne rağmen, geçen gençlik yıllarını hatırlatıyor olmasına rağmen güzel, büyü gibi bir mevsindir sonbahar!
"ayva sarı nar kırmızı sonbahar
her yıl biraz daha benimsediğim" ( cahit sıtkı tarancı - otuzbeş yaş şiirinden...)

ney ve gitardan yükselen melodilerin adeta dans ettiği şarkı. ben böyle uyum görmedim.

en sevdiğim mevsimdir sonbahar. anlatılmaz yaşanır derlerya...

madem ki geldi sonbahar'ın kimsesiz sesi
hiç bitmesin bu son süresi ömr-ü hazanın
yapraklar kaplasın yeri gelsin deniz sesi
hiç bitmesin bu son süresi ömr-ü hazanın

mevsim hazan henüz yeni gelmiş de gitmesin
yağmur yağarken sen hep yine yapraklarla in
rüzgarınla es bize sen istanbul için
hiç bitmesin bu son süresi ömr-ü hazanın

ikinci bahardır.

"sen hep sonbahar oldun, kış oldun.
hiç yaz olmadın ya da bahar.
oysa ben yaz yağmurum ol istedim
sınır bilerek beni ıslatmanı yalnız beni, diğer hiç kimseyi."

yeşilin yeşili kaybetmeye başladığında bir yaprakta yeşilin çerçevesidir.
uçuşan her ne varsa o rüzgarda bir tonudur bu cıvıl cıvıl vedanın.
bir sonbahar, sadece yaprak dökümü değildir. ömrün hayatın da ortaya dökülür.
kalanlar seni mutlu etmez, ömründen geçenleri görünce. hep orda kalmalıydı dediklerin şimdi nerde? bilemediğin bir dizi soru var ya aklında böyle, boşver.
sahi yapabildin mi hiç sen bunu? hiç, dediğinde yapabildin mi? sallayabildin mi? çıkarabildin mi?
hep söyleyemediğin gerçekleri getirdi sana boşverememen, hep.
işte en yalnız o zaman hissettin kendini. ve düştükçe yapraklar en hazan tonuyla senin yüreğindeki sonbahar depreşti; dökülmeye başladı sapsarı yapraklar.

sevmiyorum sonbaharı...kimse kızmasın, gücenmesin; sevmiyorum. iki tarafı ağaçlıklı bir yolda yürürken sararmış yaprakların dökülmesi, uçuşması etkilemiyor beni. o yapraklara bakıp hayal kurmuyorum. birinden ayrıldığımda da sonbahara bakıp hayal kuramıyorum.

sabah uyandığımda duyduğum kuş cıvıltıları gibisi yok, yapraklar sararmış dahi olsa, hava güzel,güneşli. üstüme bir hırka alsam yeter. evden çıkıyorum ki,hırkaya bile gerek yok. amma terliyorum. terledikçe etrafımda mutlu çiftleri görüyorum. ah çekiyorum. bazı ağaç altlarında oturan mutlu çiftleri görüyorum bu sefer de. yine ah çekerken, burnuma toz kaçıyor; hani sonbahar ya... ondan!

çok terlemişim, hava da esmeye başlamış. ter üstümde kuruyor. hırkamı üstüme alıyorum ama fayda etmiyor, rüzgar üşütüyor. sırtım yapış yapış... bir de o halde belediye otobüsüne binmek zorundayım. terliyim, pis görünüyorum ya, bu sefer de otobüsteki mutlu çiftler bana aşağılayıcı bakışlar atıyor. ah çekmiyorum; ayakta durduğum yerden uzanıp camı açıyorum. hani sonbahar,hava da rüzgarlı ya, arkadan kızın biri "aşkım ne çok esti ya" diyor ve sevgilisi bana "kardeşim camı kapatır mısın, çok esti". ah da çekmiyorum, pof da çekmiyorum bana da esiyor, iniyorum otobüsten. hava dengesiz, hani sonbahar ya... bir anda etrafı kaplayan karabulutlar rüzgara eşlik ediyor.

belli ki, havanın durumunu önceden kestirenler var... ya da sonbaharın kalleşliğini bilenler. ellerinde şemsiyeyle dolaşan insanlar onlar. meydanda banklarda simit yiyenler, deniz kenarını seyredenler var. ama hiç biri tek değil.
çift bunlar çift. rüzgar bile etkilemiyor onları ve ben bunları düşünürken ani bir yağmur bastırıyor. şemsiyesizim, sırtımda kuruyan ter bu sefer yerini yağmurun ıslaklığına bırakıyor. koşuyor da koşuyorum. şemsiyesini ortak kullananlara, bir montu ortak kullananlara kızıyorum koşarken, ıslanmıyor onlar.

eve ulaşıyorum, ev sıcak ama ben çok koşmuşum. bir hapşırık krizi, ani baş ağrısı saplanması, öksürük ve burun akması...

sonbahar mı? aşk mı? hadi lan ordan!

sonbahar, en yorgun donemidir bir yilin. hani su yeni yildaki gordugumuz yasli dede varya onun saclarina sonbaharda ak duser, sonbaharda huzune birakir ruhunu.
dunya kendi kendine sonbaharda sorar "napiyorum ben, bunca zamandir nedir bu acelem" der ve sonra biraz yavaslar, sonbahar acilari bu yuzden hic bitmiyecekmis gibi gelir insana. daha sonra rengi degisir doganin doker yapraklarni agaclar.
kader ise ne dunyayi kirmak ister ne de omrunun sonuna gelmis yili, uzulur olumu dusunur, onun ici acir bizimkini de acitir. ne karsi koyabiliriz ne de bir itiraz edebiliriz.

bahar yeniden gelicektir bunun umududur icimizdeki belki 2. bahar ama askin her turlusu baharda calmaz mi kapiyi...