sessiz istifa

(quiet quitting), özellikle son bir yılda iş dünyasında popülerleşen bir kavram. işlerin aksamaması için gereken görev ve sorumlulukları yerine getirmek ama daha fazlasını yapmamak.

Pandemi, birçoğumuzun kendi hayatını mercek altına alıp incelemesi açısından da bir fırsat oldu. Kendi kimliğini iş hayatında oynadığı rolle özdeşleştirip tüm enerjisini kariyer basamaklarını oyalanmadan çıkmaya harcayanlar, pandemiyle birlikte harcadığı bu enerjinin anlamlı olup olmadığını sorgulamaya başladı. Aslında hepimiz hayatımız üzerinde ne kadar az kontrolümüz olduğunu ve en beklenmedik olanın dahi olabileceğinin farkına vardık. Dolayısıyla birçoğumuz kariyer yolculuğunda hedefe ulaşma ihtimaline yaptığımız yatırımın, ‘hayal ettiğimiz şekilde kazandırmayacağı’ gerçeğiyle yüzleştik. Belki de hayatımızda ilk kez ‘zaman’ kavramı üzerinde düşünmeye başladık. Dünyadaki en değerli şeyin -kaybedildiğinde yerine bir şey konulamadığı için- zaman olduğunu yeni idrak ettik.

Pandemi öncesi birçok insan hayatındaki odağının iş olmasıyla ilgili rahatsızlık hissetmiyordu; çünkü yapmak istediği her şey için zihnine sabitlediği ‘Bir gün yaparım’ düşüncesine tutunuyordu. Pandemiyle birlikte o ‘yarın ihtimali’nin hiç akla gelmeyecek şekilde elinden alınabileceğine şahit oldu.

Hepimiz bir gün öleceğimizi bilerek yaşıyoruz. Öte taraftan, yarın ölebileceğimizi düşünmediğimiz için ‘Bugün Aslında Dündü’ filmindeki gibi bir yarın ihtimalinin var olmasıyla yaşıyor ama her sabah üç aşağı beş yukarı aynı güne uyanıyoruz.

insanlar iş hayatındaki hedeflerini, çalıştığı işyerinden memnun olup olmadığını, yaptığı işi ve aldığı maaşı enine boyuna sorgulamaya başladı. Yeni iş arayışına girme, çalışma temposunu yavaşlatma ve işten çıkma oranları artmaya başladı. Başlangıç noktası daha eskiye dayansa da 2021’de ‘Great Resignation’ (Büyük Ayrılma-istifa) yani çalışanların çoğunun işten ayrılması ya da ayrılmak istemesi, iş dünyasının temel meselelerinden biri haline geldi.

kısaca sessiz istifa hayata zaman ayırma "fena fil iş" yani kendi benliğini iş hayatında kaybetme durumunun sona ermesi ve kovarlarsa kovsunlar benden bu kadar demenin bir yolu olarak çalışan insanlar arasında yaygınlaşan bir durum olarak devam ediyor.

Sebebi az maaş ödemesidir. Hak edene hak ettiğini verirseniz bu durum olmaz.

Ne kadar ekmek, o kadar köfte stili çalışmadır.
Destekçisiyim inek bünyemin elverdiği ölçüde.

Şirketlerin mallığıdır amk sen adamı sevmediği bir yerde çalışmaya zorlarsan o da sırf para için gelir az bile yapıyorlar amk dua edin sizi batırmak için uğraşmıyorlar. Herkesi istediği işte çalıştırın böyle bir sorun yaşanmaz.

bir tür iç kopuş halidir. insan artık işten bir şey beklemiyordur. ne takdir ne yükselme ne de anlam…

‘Ben görevimi yaparım gerisine karışmam’ tavrı hakim olur. Bu durum çoğu zaman tükenmişlik, değersizlik hissi, yöneticilerle yaşanan adaletsizlikler ya da işin karşılığının alınmaması gibi duyguların sonucudur.