mutluluk

Mutluluk diye birşey yok, kötü gidişatın duraksamaları var.

Bir de orada, kaçamak yapan biri var..

Aslında var.
Fakat acılar gibi uzun sürmüyor.
Bu da bizi yanıltıyor haliyle.
Yokmuş gibi algılamamıza sebep oluyor.

An itibarıyla yaşadığım şey.

Kendimi şanslı hissetme sebeplerimi yazmayayım pazar gecesi. Bana küfür edersiniz sonra.

Ya da söyleyeyim, daha çalışmama 6 gün var. O da 1 gün zaten.

Bir cin karşınıza çıksa ve üç dilek hakkı verse, ne dilerdiniz? Araştırmalar şaşırtıcı bir gerçeği ortaya koyuyor: insanların çoğu para, şöhret veya güç diliyor ama mutluluk neredeyse hiç dilenmez. Oysa aynı insanlar anketlerde mutluluğu hayatlarının en önemli hedefi olarak gösteriyor. işte burada hayatımızın belki de en büyük paradoksu ortaya çıkıyor: Mutluluğu her şeyden çok istediğimizi söylüyor, sonra da onu sürekli başka şeyler için feda ediyoruz.

Texas Üniversitesi'nde işletme profesörü olan Raj Raghunathan, eski bir arkadaşıyla buluştuktan sonra bu paradoksu kendi hayatında keşfeder. Arkadaşı ona yıllar öncesini hatırlatır: "Sen her zaman çok rahat takılırdın. Moralim bozukken aradığım tek kişi sendin." Bu sözler Raghunathan'ı düşünmeye iter: O eski, kaygısız haline ne olmuştu? Daha başarılı olmuştu ama daha az mutluydu. Neden?

Bu soru onu derin bir araştırmaya sürükler ve sonunda Texas Üniversitesi'nde bir mutluluk dersi açar. Bu derste yaptığı "zihinsel gevezelik" egzersizi ile şaşırtıcı bir şey keşfeder: 1.500'den fazla öğrencisinin spontane düşüncelerinin yüzde 50-70'i negatiftir, oysa kendileri düşüncelerinin çoğunun pozitif olacağını tahmin eder. Daha da ilginç olan, bu negatif düşüncelerin üç ana kategoride toplandığını görür: üstünlük kaygısı, sevgi eksikliği ve kontrol kaybı korkusu.

göreceli bir olgudur ve insana iyi gelen bir (bkz: kut) olduğu kanısı da tartışmalıdır.

şayet mutluluk, bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşmaktan duyulan kıvanç ya da ongunluk ise, özlemi çekilen şeyin ve bahtiyarlığı duyulan hadisenin tanımı kişiden kişiye değişebilmektedir.

ki mutluluk, bir doktor için can kurtarmaksa, bir katil için de can almaktır pek tabii.

her ikisi de günün sonunda kendi arzusuna kavuşmuş olabilir; ama asıl mesele, hangisinin buna hakkı olduğunu sorguladığımız anda başlıyor.

zira mutluluk, yalnızca kişinin kendisine iyi gelen bir şey değildir; kimi zaman bir başkasının canını, huzurunu yahut hayatını eksilterek de elde edilebilir. dolayısıyla kişinin kendisi için biçtiği kıvanç biçimi, toplumun ahlaki normları çerçevesinde pekala da falsodadır.

akabinde mutluluk, iyi algısında değerlendirildiği kadar çarpıktır bazen.

hatta belki de en tuhaf tarafı budur. kaldı ki insan, yaptığı şeyin doğru olup olmadığından önce, yaptığı şeyden ne kadar memnun kaldığıyla kandırabilir kendisini.

yine de siz bilirsiniz efendim.

tşkrler.