individual thought patterns

93 cikisli bir death albumu.
insan temali sarki sozleri,tam anlamiyla hayati sorgular,yanitlar aramaniza sebep verir.muzikler vurucu ve akilda kalicidir.chuck schuldiner bir roportajinda bu albumun kendisi icin en ozel album oldugunu soylemistir.

01 overactive imagination
02 in human form
03 jealousy
04 trapped in a corner
05 nothing is everything
06 mentally blind
07 individual thought patterns
08 destiny
09 out of touch
10 the philosopher

"what do you want from me? what is it you expect?"

death in en başarılı albümlerinden biri.albüm konsepti ve felsefesi olarak en iyisi.

ayrıca bu albümde yardımcı gitarist olarak king diamond un efsanevi gitaristi andy la rocque de çalmıştır.

death in tüm albümleri gibi mükemmeldir.bas gitar olayı aşmıştır. (bkz: steve di giorgio)

Deathin artık tam anlamda Death olmasını sağlayan şaheser albüm. Her parçası bir birinden güzel. Ayrıca Bu albümü de dinlemeyen; Death dinliyorum demesin. Ve albümün parçasına gelirsek; ritim bölümünde elektronun ve bassın uyumu müthiştir. * . Ah ah Chuck baba ne diye öldün? sorup hayıflanıyorum senin hep parçalarını dinlerken kendi kendime...

steve digiorgio denilen yarı mutant yarı insanımsı yaratığın bas gitarla çok fena işler yaptığı albüm.

abartısız bir tanımla, zaafiyettir. durduk yere barındırdığı müthiş ritmler veyahut davul atakları çalınır insanın kulağına, illa ki dinlemek istenir. metal dinlemeyen insanların, bu yönelimlerinden ötürü şu şaheserden haberleri olmamasına üzülünür. ilaç gibidir. the sound of perseverance etkisindeyken, bu albüme gereksiz kasılmış ve tuhaf gitar soundlu diyerekten aptal eleştirilerde bulunma dombililiğinde bulunmam ise,insanın yer yer sahip olabildiği mallık modu bağlamında değerlendirilmelidir.

resmen yıldızlar karması gibi bir kadro ile hazırlanmış death albümüdür. kalitenin eşanlamlısı bildiğin.

kısaca, death başyapıtı. kaç kere dinlediğimi sayamamış olmakla beraber her şeyiyle mükemmeldir. chuck*'ı özletir, gene hoglan'a var .rsp. çocuğu dersiniz içinizden, steve digiorgio'nun baslarıyla sarhoş olup, andy larocque'un önünde saygıyla eğilirsiniz. şarkı sözleri olarak da en anlamlı albümlerden biridir. chuck*'ın yaratıcılığını akıttığı albümdür.

bu albümde bas gitarı çalan hayvanoğlu hayvan her kimse ellerinden öpüyorum.

death in her albümü harikadır. fakat yapılmış en iyi metal müzik albümü budur. sadece death metal e indirgenemez.

içinde overactive imagination gibi enfes bir parçayı barındıran başyapıt.

death metalin zirvesidir. bass gitarlarını içinizde hissedersiniz. ayrıca chuck'ın en iyi vokali bu albümde vardır.

büyük ihtimalle kullanılan enstrümanların albüm kaydı bittikten sonra kullanılamaz hâle geldiği death albümü.