bugün
- başlık engelleme özelliğinin gelmesi5
- 22 kasım 20262
- günaydın arkadaşlar7
- istanbul'dan kars'a gitmek2
- rutkay aziz2
- galatasaray'ın şampiyon olmaktan bıkması2
- yakışıklı mısırcı'ya 615 bin tl hediye gönderilmsi6
- 21 kasım 2026 kocaelispor fenerbahçe maçı28
- ipkis'in ortamı2
- ekşi sözlük5
- ioanna kuçuradi2
- faiz yer misiniz ya da yiyor musunuz3
- hakemlerin galatasaray a hediye ettiği puanlar2
- imamoğlu küresel bir projedir5
- tayyip ölünce başa kim geçecek sorunsalı12
- afet hoca3
- gilf kadın seksiliği2
- hasan bora2
- true nickli yazar6
- elektronik sigara4
- gücü ele geçirene kadar herkes mağdur takılır4
- günün şarkısı4
- popüler kişisel gelişim safsataları2
- serpil çakmaklı2
- uzun adam küresel bir projedir3
- gta 632
- bik bik'in mutfağına konuk olmak10
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
- gizli osuranları nasıl anlarız10
- enayimiknatisii'nin akıllı olması akıllı2
- yayın açan birisine para gönderme saçmalığı2
- çalışmadan yaşayacak gelirin olsaydı ne yapardın16
- pazar sabahi erken kalkan insan4
- bir yazara entrylerinden aşık olmak24
- black bag2
- kellikleriyle akılda kalmış isimler13
- anın görüntüsü23
- üremeyin ulan3
- bir takım siyasiler neden sokağa çıkamaz2
- uyudunuz mu11
- futbol5
- türk aydınlanması2
- trump'a sen çok aptal bir başkansın diyen gazeteci2
- ona bir şey söyle5
- lionel messi3
- birdaha dünyaya gelsen hangi yılda doğardın7
- 21 kasım 2026 galatasaray samsunspor maçı14
- askerde karşılaşılan ara geçiş formları11
- fon vurgunu15
- çocuk istismarı2
Her zaman oturduğum yerde, tekli bej koltuğumda boş boş oturuyordum. Saat 3 civarıydı. Sırtım pencereye dönük olmasına rağmen havanın kapalı olduğunu anlayabiliyordum. Havanın kapalı olması odayı boğmuş, hafiften de canımı sıkmıştı.
içimdeki sıkıntıyı dağıtmak için bir şeyler yapmak istiyordum.
Karşımda eski beyaz bir dolap vardı.
Anlamsızca bakarken çocukluğumun bu dolapla geçtiğini fark ettim. Babam beni azarlarken, doğum günümü kutlarken hep bu dolap karşımdaydı. Eskileri düşündükçe sıkıntım git gide azaldı. Beynimde eski anılarım bir bir geçerken, aklıma eskiden yaptığım park gezintileri gelmiş olacak ki, içimde bir dışarı çıkma isteği oluştu.
Bej koltuğumdan doğrulurken, sol ayak bileğimde şiddetli bir ağrı hissettim. Çok dayanamadım ve koltuğa tekrar yığıldım.
Ağrının dinmesini bekledim. Bu sefer sağ ayağıma daha çok yük vererek doğruldum. Üstüme bir şey almadan, kapıyı yavaşça çektim ve asansörü beklemeye koyuldum. Üstümde bir ağırlık vardı. Belki ayağımdan, belki havadan belki de ruh halimden. Bunun bir sebebi olmalıydı. Ama bilmiyordum. Tek istediğim parkta biraz kafamı dinleyip rahatlamaktı.
Biraz yalpalayarak da olsa yürüyordum. Park, az ileride, griler arasından fışkırmaya çalışan yeşil gibiydi. Yeşile ulaşmak için adımlarımı sıklaştırdım. Hafif topuklu rugan ayakkabımın çıkardığı sesi gürültülü ve düzensiz nefes alışlarım izliyordu. Ayağımın ağrısını unutmak için, beynimi meşgul etmeliydim. Bu iki sesi bir ritme uydurmaya çalışmakla denedim bunu. Pek yetenekli olmadığımdan olacak ki, sürekli aynı ritmi oluşturmaktan öteye geçemedim. Yolumu kısaltmak için girdiğim bu maceradan nefes nefese ve bıkkın bir şekilde çıktım. Neyse ki parka ulaşmama bir iki adım kalmıştı. Adımlarımı sıklaştırdım ve nihayet o yeşile bastım.
Ayağımın ağrısı iyice atmıştı. Kendimi bir an önce bir banka atmak istedim. Karşıma çıkan ilk banka ellerimin de yardımıyla oturdum. Derin bir nefes aldım ve ayağımı hafifçe uzattım.
Hedefime ulaşmıştım. Zorlu bir yolculuk sonrası olmak istediğim yerdeydim. Biraz soluklandım. Ağaçlara göz gezdiriyordum. Bir tanesini gövdesinden itibaren süzmeye başladım. Yavaş yavaş yukarı çıktım. Ağacın yapraklarının arkasında bir inşaat görünüyordu. Bu beni rahatsız etti. Gözlerimi kaçırdım. Sadece yeşili görmek istiyordum. Yerdeki çimlere bakmaya başladım. Az ilerideki asfalt yolu görmemle biraz daha sıkıldım. Bu çarpık görüntüyü görmek istemiyordum. Tek çare, gözlerimi kapattım.
Hafif rüzgarda salınan yaprakların, kuşların sesini duymayı umarken, garip bir uğultu çalınıyordu kulağıma. Anlamlandıramadım. Dikkat kesildim. Bir süre sonra, bunun kuru bir şehir gürültüsü olduğunu fark ettim. Arka perdeden öyle sesler geliyordu ki... Siren sesleri, kamyonet, araba, otobüs sesleri kulağımı tırmalıyordu. Daha fazla dayanamadım. Sertçe yerimden kalktım. Ayağımın sızısına aldırış etmeden hızlı adımlarla eve doğru yürüdüm. istediği şey olmamış bir çocuk gibi sinirliydim. Gözlerim dolmuştu.
Eve gelir gelmez yaptığım ilk şey tüm pencereleri kapatmak oldu. Odama gelip bej koltuğuma oturdum. Gözlerimi kapattım. Eskiyi hayal ettim.
Sadece hayal edebildim...
içimdeki sıkıntıyı dağıtmak için bir şeyler yapmak istiyordum.
Karşımda eski beyaz bir dolap vardı.
Anlamsızca bakarken çocukluğumun bu dolapla geçtiğini fark ettim. Babam beni azarlarken, doğum günümü kutlarken hep bu dolap karşımdaydı. Eskileri düşündükçe sıkıntım git gide azaldı. Beynimde eski anılarım bir bir geçerken, aklıma eskiden yaptığım park gezintileri gelmiş olacak ki, içimde bir dışarı çıkma isteği oluştu.
Bej koltuğumdan doğrulurken, sol ayak bileğimde şiddetli bir ağrı hissettim. Çok dayanamadım ve koltuğa tekrar yığıldım.
Ağrının dinmesini bekledim. Bu sefer sağ ayağıma daha çok yük vererek doğruldum. Üstüme bir şey almadan, kapıyı yavaşça çektim ve asansörü beklemeye koyuldum. Üstümde bir ağırlık vardı. Belki ayağımdan, belki havadan belki de ruh halimden. Bunun bir sebebi olmalıydı. Ama bilmiyordum. Tek istediğim parkta biraz kafamı dinleyip rahatlamaktı.
Biraz yalpalayarak da olsa yürüyordum. Park, az ileride, griler arasından fışkırmaya çalışan yeşil gibiydi. Yeşile ulaşmak için adımlarımı sıklaştırdım. Hafif topuklu rugan ayakkabımın çıkardığı sesi gürültülü ve düzensiz nefes alışlarım izliyordu. Ayağımın ağrısını unutmak için, beynimi meşgul etmeliydim. Bu iki sesi bir ritme uydurmaya çalışmakla denedim bunu. Pek yetenekli olmadığımdan olacak ki, sürekli aynı ritmi oluşturmaktan öteye geçemedim. Yolumu kısaltmak için girdiğim bu maceradan nefes nefese ve bıkkın bir şekilde çıktım. Neyse ki parka ulaşmama bir iki adım kalmıştı. Adımlarımı sıklaştırdım ve nihayet o yeşile bastım.
Ayağımın ağrısı iyice atmıştı. Kendimi bir an önce bir banka atmak istedim. Karşıma çıkan ilk banka ellerimin de yardımıyla oturdum. Derin bir nefes aldım ve ayağımı hafifçe uzattım.
Hedefime ulaşmıştım. Zorlu bir yolculuk sonrası olmak istediğim yerdeydim. Biraz soluklandım. Ağaçlara göz gezdiriyordum. Bir tanesini gövdesinden itibaren süzmeye başladım. Yavaş yavaş yukarı çıktım. Ağacın yapraklarının arkasında bir inşaat görünüyordu. Bu beni rahatsız etti. Gözlerimi kaçırdım. Sadece yeşili görmek istiyordum. Yerdeki çimlere bakmaya başladım. Az ilerideki asfalt yolu görmemle biraz daha sıkıldım. Bu çarpık görüntüyü görmek istemiyordum. Tek çare, gözlerimi kapattım.
Hafif rüzgarda salınan yaprakların, kuşların sesini duymayı umarken, garip bir uğultu çalınıyordu kulağıma. Anlamlandıramadım. Dikkat kesildim. Bir süre sonra, bunun kuru bir şehir gürültüsü olduğunu fark ettim. Arka perdeden öyle sesler geliyordu ki... Siren sesleri, kamyonet, araba, otobüs sesleri kulağımı tırmalıyordu. Daha fazla dayanamadım. Sertçe yerimden kalktım. Ayağımın sızısına aldırış etmeden hızlı adımlarla eve doğru yürüdüm. istediği şey olmamış bir çocuk gibi sinirliydim. Gözlerim dolmuştu.
Eve gelir gelmez yaptığım ilk şey tüm pencereleri kapatmak oldu. Odama gelip bej koltuğuma oturdum. Gözlerimi kapattım. Eskiyi hayal ettim.
Sadece hayal edebildim...
Bir çeşit çevre kirliliği.
atın beni atın uzayın derinliklerine diye haykırasım geliyor. demeyin olum bana gürültü demeyin.
atın beni atın uzayın derinliklerine diye haykırasım geliyor. demeyin olum bana gürültü demeyin.
istenmeyen her türlü ses. yani bu da demek ki gürültü öznel bir kavram. öznel demek kişiden kişiye değişen demek. yani müzik de bir gürültü olabilir. nasıl korna sesi ya da jet motoru sesi insanı rahatsız ediyorsa istenmeyen bir müzik de başkası için rahatsız edici olabilir.
yan binanın bahçesinde kına gecesi benzeri bir şey yapıyorlar.
kafamı s.kt.ler.
polisi aramamak için zor tutuyorum kendimi... :(
kafamı s.kt.ler.
polisi aramamak için zor tutuyorum kendimi... :(
kişiden kişiye değişen subjektif bir kavramdır. bu da müziğin de bir gürültü olabileceği anlamına gelir. sevilen ve istenilerek dinlenen bir şarkı ruhun gıdasıyken o müzikten hoşlanmayan başka bir insan için gürültü olabilir. benzer bir şekilde sevilmeyen tarzda, zorla dinletilen veya bir mekanda çalan dinlenmek zorunda kalınan yüksek sesli müzik de gürültü olarak tanımlanabilir.
Yeni açılan bir mağazanın iki gündür reklam yapması yüzünden ders çalışamıyorum. Odanın en uzak mesafesine bile naklen yayın yapıyor herifler.
Bazı insanların hassasiyeti olur gürültüye. Kimi korkar, kimi ise Öylesine nefret eder ki yüksek seslerden, anında başına ağrılar girer sinirden.
Gürültü hassasiyeti olan birini düşün. kendi küçük dünyasındaki en büyük gürültüyü, kafasının içinde yaşayan birini. Dışardaki gürültüden bir şekilde kaçabiliyor, önüne geçip rahata erebiliyor da, kendi kafasındaki gürültüyü susturamıyor bir türlü. Ancak yine en nefret ettiği şey olan, başka bir gürültüyle bastırabiliyor kafasının içindekini...
Gürültü hassasiyeti olan birini düşün. kendi küçük dünyasındaki en büyük gürültüyü, kafasının içinde yaşayan birini. Dışardaki gürültüden bir şekilde kaçabiliyor, önüne geçip rahata erebiliyor da, kendi kafasındaki gürültüyü susturamıyor bir türlü. Ancak yine en nefret ettiği şey olan, başka bir gürültüyle bastırabiliyor kafasının içindekini...
Kafam taşımıyor artık
Galiba yaşlanıyorum ben.
Galiba yaşlanıyorum ben.
istenmeyen, rahatsız edici sesler.
istenmeyen, rahatsız edici sesler.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com