eğitim üzerine

ımmanuel kant’ın jean-jacques rousseau’nun “emile” isimli kitabını okuduktan sonra üzerine kendi felsefesini de katarak yazmış olduğu kitap... çocuk yetiştiren herkesin okuması gerektiği bir eserdir. kitaptan bazı bölümler:

— insan eğitime ihtiyaç duyan tek varlıktır. insanın bütün doğal yetenekleri kendisinden kendi çabasıyla yavaş yavaş geliştirilmelidir. bir nesil bir sonraki nesili eğitir.
— hayvani dürtüleriyle insanı insanlıktan, kendisi için tayin ve takdir edilmiş hedeften yüz çevirmekten alı koyan şey talim ve terbiyedir. sözgelimi talim ve terbiye onun tehlikeye fevri ve vahşice atılganlığını dizginler.
— çocuklar sözgelimi önce okula bir şeyler öğrenmeleri için değil, fakat daha çok, sessizce oturup kendilerine söylenenleri gerektiği gibi yapmaya alışmaları için gönderilmeli. ve bunun amacı daha sonraki hayatlarında akıllarına gelen şeyi derhal yapmak istememelerini sağlamaktır.
— insan ancak eğitimle insan olabilir.
— eğitimimizi üstlenecek olan, insana göre daha yüksek tabiata sahip bir varlık olmuş olsaydı eğer, insanın neye muktedir olduğu neler yapabileceğini o zaman görebilirdik.
— bir fikir henüz tecrübe edebilmiş bir mükemmeliyet tasavvurundan başka bir şey değildir.
— kötülük sadece denetim altına alınmamış tabiatın sonucudur.
— eğer idare mevkiinde olanlara güvenilecekse ilk önce eğitimleri geliştirilmelidir.
— insan ya alıştırılıp eğitilebilir ve mekanik biçimde öğretimden geçirilebilir ya da gerçekten aydınlatılabilir.
— düşünmeyi öğrenerek insan keyfi- gelişigüzel değil, sabit-değişmez ilkelere göre hareket etmeyi öğrenmeye başlar.
— insanlığın mevcut durumuna göre, denilebilir ki devletin refahı ile insanların sefaleti yan yana gelişmektedir.
— çocuklar için iradelerini kırmak anacıyla üzerlerinde küstürücü, bezdirici ve kölelere mahsus bir disiplin uygulamaktan daha zararlı bir şey tasavvur edilemez.
— insan çalışmak zorunda olan tek hayvandır.
— sözgelimi iyi bir hafızaya sahip, fakat yargı gücünden yoksun bir insan... böyle bir insan yürüyen bir sözlükten farksızdır.
— itaatsizlik her zaman cezalandırılmalıdır.
— çocuklara ödül vermenin faydası yoktur, bu onları bencil yapar ve paragöz olmalarına sebebiyet verir.