bugün

evet, yine bir şeyler yazmanın vakti geldi. anonim ya, bu böyle güzel.
kendime yazıyorum. bir sike yarayacağından değil.

herkesi mutlu etmekte çok iyisin ya hani piç . ben böyle mutlu oluyorum. derdim hep.
düşününce farkettim.
kimse beni mutlu etmek için bir sik yapmamış bu zamana dek,
ben de kendi yolumu bulmuşum.
e ne yapayım.
bu da bir ihtiyaç.
insan kendini mutlu etmek için başkasını güldürür mü amına koyayım.
güldürüyor işte. düşününce, hayatıma giren, çıkan insanlar da bir sik yapmamış.
korkularından yapamadılar tabi amk adamı.
bir sike izin vermedin ki.
sen seni öpmeye çalışan kadınları tutup, iten adamsın.
sana çok güzel güldüğünü söyleyen kadınlara "öyle deme" diye ikaz veren adamsın.
yeri değil dedin durdun. yeri hiç gelmedi işte amk adamı. hala akıllanmadın.
senin ben aklını sikeyim.
bu zamana kadar sana tek bir kol sarılabildi.
onu da piç ettin yolladın, eline sağlık.
tadı damağında kaldı değil mi amk yobazı.
bir de gelmiş aşktan, sevdadan anlıyorum diyorsun.
senin anlayışının devri geçti artık. siktir et. edebilirsen.
keşke bu kadar prensipli bir adam olmasaydın. şu hayatta istediğin her şeyi elde edebilirdin.
bize yakışmaz. dediğin anlarını sikeyim senin e mi.
gelmişsin kaç yaşına. siktiğimin yerine içini döküyorsun.
anonim ya, rahatsın tabi ibne seni.
bazen baban haklıymış diyorum.
senden adam olmaz, derken.
haklıymış.

anasını siktiğimin yerinde bazı şeyler beni bulmadı. tabiki suçlusu benim,
ben ne yaptımsa kendi ellerimle yaptım. kalbimi kör kuyulara atıp, nefessiz bırakacak bu ipi,
kendi ellerime boğazıma astım. ve atladım tabureden. eee, erkek adamsın. geri dönmek olur mu.
hayattan önemli bir ders aldım.
ancak artık, bazı şeyler için çok geç.
şimdi düşün dur hadi.
şu seni bırakmayan.
hep boğazında duran amına koyduğumun düğümünü, kim çözecek.
hep zekana güvendin ya, benim çözemediğim problemi kimse çözemez dedin ya.
senin aklını sikeyim yarın da böyle düşüneceksin.
ve o düğümlerle,
asla ağlayamadan,
ölmeye mahkumsun.
(bkz: bir şey)
bir şeyler.
mutluluk kendini tamamlamaktan geçiyorsa eğer,
ben kendimi kaybedeli çok olmuş,
yarım gönül, ölüm demekse eğer,
kefenimin içinde bedenim çürüyeli çok olmuş.
anlayan olmadıkça kendi kalemimizde debelenip durduğumuz önerme.
Bir parça çimen, biraz toprak... Sonrası dizi dizi kayaların ardındaki uçsuz bucaksız alem: Derya... Rıhtım ve şirinlik abidesi mini mini balıkçı tekneleri, kavuşamamış iki sevgili gibi kendilerinin eremediği mutluluğa başka hayatlar kavuşsun diye, yakarışı sonsuza dek sürecek yüce gönüllü iki kıyı. Yamacında belli belirsiz seyredilen sisten adaları, taş yapıları, Kız Kulesi, yaşamın hızlı aktığı caddeleri, kimsenin aklının ermediği hikayeleri, kahvehanelerinde isimsiz evsizleri ve ardına kopuk takımını takmış lakaplı külhanbeyleri... Hayatta kalabilmek için su ekmek yeter; yaşamak içinse hain bi' güzel: istanbul...

Cedidacer
Kalem yazmaz ki kalp taşmayınca.
kalbi revanım ağlıyor yüzüm gülerken,
şu samimiyetsiz bakışların sonu geliyor,
boğuluyorum bazen dert içinde yüzerken,
kurtarmaya bir tek azrail geliyor.

bakmayın öyle gamsız durulduğuma,
dört yanı mahmur gibi kurulduğuma,
gönüllerden bir tek gönlüme darıldığıma,
ele dertliyim demek, zor geliyor.

uzattığım elimi bir gün tutan olmamış,
el aman etmişim yanımda duran kalmamış,
açan kara çiçekler bir gün olsun solmamış,
gururuma şu yalnızlık, ar geliyor.
ilk iki kelimeden bu şiirin quin revennaya yazıldığını hissettim.
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com