dilekçe / delikçe
(rivayet o ki 1965 yılında urfa’lı bir akıl hastası, elazığ’da hastanede yazmış. belki de bir ‘akıllı’ yazıp o hastanın eline tutuşturdu.)

ben gam dünyasında yoksulluk sahasında rezillik perdesinde padişah oldum

meyvelerden dağdağan çalgılardan kemençe oldum

benim yatağımın altı akasya dikeni üstü kirpi derisidir

kalbim ayismanın fırını sahra’nın çölüdür

ruhum aşk-ı hüda mahbub-u peresttir

cismim ölüdür aklım felekle güreştir

benim için gamın kilosu beleştir

nerde bir güzel varsa bana her zaman keleştir

(namuslular herkese keleştir onlara sözüm yok)

bizim içkimiz kezzap su sakimiz felek mezemiz ateştir

yani bu saydıklarımın hepsi ruhumun içinde manevraya çıkmıştır

eğer dilekçemin cevabı gelirse manevra sona erecek

işte mektubum budur

dilekçemi sunuyorum

adres: kuran-ı geldiği yere kuran-ı getiren götürsün

kuran-ı veren alsın

kuran-ı alan görsün

dilekçe:

bir yedek ciğerim vardı o da yok oldu

ben senden sultan süleyman’ın mührünü mü

yanında belkıs’ını mı istedim

yoksa senden yakub’un yusuf’unu mu

yusuf’un hüsn-ü cemalini mi istedim

yoksa semavat-ı zeminin yıldız kızını mı istedim

yoksa musa’nın asasını mı

sedat’ın cennetini mi

muhammed’in sevgisini mi

ali’nin yiğitliğini mi

ömer’in adaletini mi

osman’ın bilgisini mi

ibrahim halil’in kerametini mi istedim

yoksa senin yarlarının cennetini

cennetteki hurilerini mi istedim

cennetin dokuzunu dokuzunun kızını mı istedim

ben senden bir yol istedim

sen beni yoldun

sen benim neyime muhtaçsın

anons
üsküdar’ı olmayan ve olup da değerini bilmeyen şehirlere acırım.

görsel