ankara

dostluktur ankara.. kardeşliktir, bize gidelimdir, bizde yiyelim, bizde kalalımdır...
bende para var oğlum sen geldir.. beraber dayak yiyip kahkahalarla seneler boyu hatırlamaktır.. sevgidir ankara.. izmirli, istanbullu gibi denizini boğazını değil, sebepsiz yere seversin ankara'yı.. tıpkı anneni sever gibi karşılık beklemeden..
ayıptır ankara.. yanında kız arkadaşı var boşverdir.. içindeki anadolu hamurunu kaybetmeyen tek büyük şehirdir... işte bu yüzdendir ki; sizin orada dost dediklerinize, ankarada gardaş derler...

bir kış akşamı bu şehirde saat 20.00 sularında tunalı hilmi caddesi kuğulu parkta bulunmuştum. lapa lapa kar yağıyordu. o zaman karar vermiştim türkiye'nin en güzel şehirlerinden biri olduğuna. o kar, o sakinlik, o huzur, insanların sıcakkanlılığı ve ahşap döşemeli arjantin caddesi kafeleri. istanbul'a dönüşü gerçekten zor olmuştu.

ankara da her sene yeniden doğarsınız. kışları o kadar soğuktur ki her bahar ve yaz insanda yeniden doğmuş hissi uyandırır.

şuvan kendisinin kızılay ve yakını yerlerinde bulunan herkesi eğlenmeye davet ettiğimdir.

memur kenti, geceleri donduracak kadar soğuk ve soğuklununda resmi makamlarından geldiğini düşünüyorum.

an itibariyla kar yağışı süren şehir..

kar altındadır varoşlar, hasretin nazlıdır ankara. seviyorum lan seni angara.

ankara'da sarhoşlar ekmek arası köftelerini sokak köpekleriyle paylaşırlar.

insanların bu şehirle ilgili dertleri nedir anlamıyorum. yok efendim uzak kalınca çok özlenimişte içindeyken nefret edermiş.

tanım:şehir. bu aralar soğuk.

istisnalar olmakla birlikte sadece ankaralıların sevdiği şehir. herkes doğduğu toprakları sevdiğinden bu birşey ifade etmez. niğde den gelip ankara yı sevenlerde birşey ifade etmez. istanbul aşığı ankaralı izmirli çoktur. izmir aşığı istanbullu ankaralı çoktur. ama ankara aşığı istanbullu izmirli yoktur.

dostluktur ankara... kardeşliktir... bize gidelimdir , bizde yiyelim , bizde kalalımdır... " bende para var oğlum sen gel " dir... beraber dayak yiyip kahkahalarla seneler boyu hatırlamaktır... sevgidir ankara... izmirli , istanbullu gibi denizini boğazını değil , sebepsiz yere seversin ankarayı... tıpkı anneni sever gibi karşılık beklemeden... ayıptır ankara... " yanında kız arkadaşı var boşver " dir... içindeki anadolu hamurunu kaybetmeyen tek büyük şehirdir... işte bu yüzdendir ki sizin orada dost dediklerinize biz ankara' da arkadaş deriz... bizim burada dost dediklerimiz ise sizin orada yok. (alıntı)

uzak kalınca özlüyorum, gidince sıkılıyorum sevmiyorum. öyle garip bir şehir.

uzaktayken ölesiye özlenen, içindeyken de ölesiye nefret edilen, neyini özlemişim bu boktan şehrin dedirten..

ankara hayat arkadaşıdır. yalnızlık senfonisidir. boyun bağlarının başkentidir.

yıllarını geçirsen de aştiye her inişinde insana yabancı gelen şehirdir ankara, her zaman bir mesafelidir sana, içli dışlı olamazsın.

penceresiz ufak bir banyoda duş alırken içeri dolan sıcak su buharıdır ankara, içini hem ısıtır insanın hemde bunaltır arada sırada.

hayatın aslından çekilen çizgileri belirgin bir fotokopidir ankara, güzel hatlara sahip lakin renksizdir gökyüzü bile gri gelir insana.

ilk gelişinde sevilmeyen yerdir ankara zamanla stocholm sendromu misali sevilir ama asla aşık olmazsın sen ona.

gençliğinde çok eğlenmiş, seneler önce kendi içinde sahili, denizi barındırmış lakin orta yaşa gelince eğlenceye sırt dönmüş, suyu çekilmiş gibidir, elinde iş çantası, üzerinde koyu renk takım elbisesi, hafif yorgun yürüyen bir insan misali durgundur ankara istese de hareketlenemez bundan sonra.

ey insan arşı yayla! ey bozkır! ey ankara!
seslen bana: ben senden nasıl uzak yaşarım;
bahtım, senin bağrından ayrıldığım an kara,
ben sendeki gözlerden feyz alarak yaşarım.
“halep ordaysa arşın burda.” dersen ne çıkar?
sende al atım için meydan da cirit de var.
başka yerin sahrası hız almaya bile dar!
ben sende heyecanım şahlanarak yaşarım!
koşarım bozkırlarda gem bilmeyen bu tayla,
hislerim sürü sürü benim, bağrım da yayla.
ana gibi, yar gibi kaynaştım ankara’yla,
alnım gökten yukarı, mermerden ak yaşarım.
fatih’in gemileri nasıl kaydı karada?
nasıl bir sızı vardır şerefli bir yarada?
ben böyle imkânsızlık içinde ankara’da,
hayatımı sürerim, hislerimi yaşarım.
gönlümü atsalar da dünyanın bir ucuna,
düşer bir gülle gibi ankara’nın burcuna,
bilmem şahin sığar mı avuçların ucuna,
ankara’da ben böyle çırpınarak yaşarım.

behçet kemal çağlar
gibi bir şiirin yazılmış olduğu ve yaşadığım şehir.

sevmesi ayrı olan şehir.

beni yıl itibariyle termofor denen $ey ile tanıştırmış şehir. ne güzel bişiiymiş lan bu. ohh, şu anda iki adet termoforumla ankara'dan yazıyorum sözlük. ankara soğuğu mu? hah.

Sabahları evden çıktığın zaman yüzüne kesici bir soğuk vuruyorsa orası kesinlikle Ankaradır. Ayrıca Türkiye'nin başkentidir.

arkasına akp alanın en hızlı semirdiği şehir.

bizzat bugün şahit oldum buna.

zaten şahit olmadığım gün yok da, neyse...

donduran, hasta eden , bir türlü ısınamadığınız kenttir. üşüyoruz sözlük.

istanbul'dan daha fazla sevdiğimi fark ettiğim şehir. hayatımın doğumdan itibaren 18 yılını geçirdiğim istanbul artık bir yabancıdır, ankara benim evim olmuştur. demek ki önemli olan nerede değil, nasıl yaşadığınmış.

ankaralı anneler çocuklarını bir yere yolcu ederken ; kendine iyi bak demezler..

kimseye bulaşma derler.

nüfus başına 20.334,3-Tl'yle ortalama mevduatta birinci sıradadır.

Memleket meselesi isimli filmde Antalya dan Ankaraya derdini anlatmak için gidecek olan öğretmenle, okulun hademesi arasında geçen konuşma şöyledir:
-Ankaraya gidip çözelim meseleyi
-Ankara da dayın varsa, yol 600 km dir. Ankara'da dayın yoksa Ankara, kaf dağının ardındadır.