ankara

melih gökçek tarafından geliştirilen şehir. (!)

son seferlerde hep gittiğimin ertesi gününde midemi bozan şehir ayrıca. havasından mıdır nedir, ne acayip memleketse.

alnının ortasında ciddi bir devlet asabiyeti bulunan şehir.

http://www.youtube.com/watch?v=5XZKZvQRARE

lan olum yedi sülalem ankaralı. köyümde 1250'li yıllardan kalma selçuklu camii var. şu yazdığınız methiyelere gülüyorum ya.

eskişehir daha güzel, ille de bozkır olsun istiyorsan.

çoğu kişinin sövdüğü aksine benim çok sevdiğim şehir. o yollardan defalarca daha geçsem hiç sıkılmam sanırım.

9 ayını ankara'da geçiren bir egeli olarak söyleyebilirim ki, izmir'in yanında esamesi okunmayan şehir. sevdiğim yanları var, orası ayrı..

üniversite için şehir dışına çıktığım gün kıymetini anladığım şehir. seni seviyorum Ankara.

Denizi olmayan şehir.

güzel fakat istanbul kadar gelişemiş şehir.

memleketim kayseri olabilir ama şehrim ankaradır dedirten ilklerin yaşandığı hayatın tadına varıldığı bir çok insan sevmeyerek hal yemiş olsa da kim takar la sizi bebeler siktirin gidin diyebilecek cürrette bunun yanında bir o kadar asil-i muazzam cağnım bir şehir.

Temmuz ayinin sapitmis oldugu sehir. Gelir gelmez hasta oldum. Bu sehire gelenin her turlu hava kosuluna hazirlikli gelmesini tavsiye ederim. Ayrica bol bol nemlendirici getirin zira turkiyenin en kuru havasina ankara sahip olsa gerek.

universite okuyacaksaniz gayet iyi sehir. tabi kişin ayri guzel oluyor.

manyak mısın oğlum istanbul'dan kalkıp ankara'ya gelinir mi?

üniversite sonuçlarından sonra en çok duyduğum cümle budur herhalde. bu yönlendirmelerle belki de istemeye istemeye gittiğim şehirdi ankara. nasıl olacak, ne yapacağım, gerçekten sıkılır mıyım gibi düşüncelerle beraber tabi. ilk dönemler bunların etkisiyle zorlanmalar, biraz sıkıntı, düşüncelerle dolu günler.

sonrası mı? sonrası hayatımın belki de bir daha yaşayamayacağım kadar güzel yılları. şimdi de yavaş yavaş ayrılık vakti yaklaşırken ilk dönemlerdeki o şaşkın halini hatırlayıp gülümsemek. deniz bile yok orada diyenlere sen sakarya'da sevdiğin insanlarla bir bira içmenin tadını bilir misin diye sormaktır en basitinden ankara.

yazacak çok şey var aslında ama gece gece bu kadar oluyor. * bir de hani üniversite tercih dönemi falan bu aralar, kardeşlerim okur belki bu başlığı, onlar için de bir katkı olsun. düşünmeyin, ankara'yı yazın. denizi yok, güneşi fazla göremezsiniz belki ama hayatınızın en gerçek ve en güzel yıllarını burada yaşayabilirsiniz...

istanbul ve izmiri gezdikten sonra, gidip nefes almakta bile zorlandıgım her yerin bozkır üst geçit ve her köşe başında park olan. başkentimiz olan şehir.

not: istanbulluyum zaten.

Uzun süre istanbul'da yaşadıktan sonra hiç aklımda yokken hayatıma bir anda giren şehir, seveceğimi umuyorum.

bir anda şiddetlenen yağmurunun pencereden girmek suretiyle salonumu abartmıyorum 60 saniye içinde baştan aşağı suya gömdüğü şehir. peki diyeceksiniz neden pencereyi kapamadın a gerizekalı? çünkü pencereyle aramda ordan oraya zıplayan bir çekirge duruyordu ve ben zıplayangillerden çok korkarım. iki saatlik kovalamacanın ardından çekirge midir nedir zıplayan ve aynı zamanda uçangillerden bir canlı olan bu yaratığın hakkından gelmeyi ve parkeler kabarmadan iki kova suyu tahliye etmeyi başardım.

ah ankara, şu saydıklarımdan hiçbiri değil de hakkında düşünüp sana layık bir şey yazayım diye beklerken yaza yaza bunu yazmış olmak koydu işte. seninle ilgili ilk entrym bu mu olacaktı ha, bu zavallı yazıyı mı yazacaktım sana ilk?

aynaya bakmama sebep olan şehir. kafam çok normal amk, hiç öyle yarak-kürek modelinde değil. bu sabah indim ve şu an aştideyim. bir an önce uzaklaşmak istiyorum bu şehirden. üç yıldır zerre alışamadım. bu hafta içinde de tayinim çıkmamasına rağmen evimi taşıyacam. sonra da 6 ay ücretsiz izin alacam. anca atarım bu ankara kabusunu ruhumdan. tamam zevkler ve renkler tartışılmaz ama yani bu kentin neresini seviyorlar anlamıyorum. bildiğin köy amk. koca bir köy.

not: köy tamamen bir teşbih içerir. aşağılama yoktur. aslında tam teşbih de sayılmaz. metafor desem o da değil. neyse.

insanı anılarla içine alan şehir. Deniz yok ama soyle soyle diye cümleler kurmak istenen.

vega'nın sizi ankara'ya götürüp getirecek güzel bir şarkısıdır.

tam unutmaya başlarken bu sabah itibariyle yeniden bulunmak zorunda kaldığım şehir.

hakkaten ne güzel unutmuştum amk. yine döndük dolaştık geldik. birgün bir gidecem, bir daha da geri dönmeyecem.

Denizi vardır hem de aslanlar gibi. (bkz: Ankara karşıyaka mezarlığı)

çocukluğumun gri şehri. ankara da yaşamayanlar bilmezler o şehrin büyüsünü. o şehirden ayrılma vakti geldiğinde anlarsın, o şehri aslında ne kadar sevdiğini. sokakların denize çıkmasa da seviyorum seni ankara.

sürekli denizi olmadığı için eleştirilen şehir. sanki her şehirde deniz olmak zorundaymış gibi.

18 yıldır içinde yaşadığım halde hakkında pek fazla bi şey bilmediğim şehir. ben ankarayı sadece metro durağı olan yerlerden ibaret sanıyodum. hamamönünü, tunalıyı felan geçen sene öğrendim. ilk arabamı alıyım gezmedik yer bırakmayacağım ankarada.

dediysem de çok zor çünkü üniversite tercihlerimden hiçbiri ankaradan değil. özleyeceğimi de hiç sanmıyorum.

bir parçaya göre bok gibi olan, keçiören ilçesi sik gibi olan il.

not:burda yaşıyorum ordan biliyorum...

not2: seneye üniversite tercihinde bursa, izmir, eskişehir üçlüsünden birini seçeceğim sikerler!

görsel