ankara

sonbaharı yaşayacağım tek şehir. melankolik şehir.

yanlızlıgın garip bir şekilde haz verdiği şehir.

susuz da olsa sevdiğim şehir. memleketim. varsın denizi olmasın. insanları güzel. tayfası güzel. sevene cennet, seve(e)meyene cehennem. iyisi mi sevmeye bakın siz.

üniversiteyi kazanıp da geldiğim, en güzel yıllarımın geçtiği (beytepe, gazi..), öğretmen olup başka bir şehirde geçirdiğim ilk gece "sonbaharda sararmış yaprakların olduğu yollarda bir daha ne zaman yürüyeceğim" diye düşünüp hüngür hüngür ağlamama sebep olmuş, fırsat bulduğum her an kaçıp sokaklarında gezdiğim ve dostlarımın yaşadığı şehirdir. bak gene hüzünlendim işte.

kendini sevdirmeyen, ama feci şekilde bağlayan gri şehir.

son anda 300kglık patlayıcının farkedilmesiyle, büyük felaketten dönen ülkemizin * başkenti.

gidilmesi yakın olan, özlenen şehir. insan yapışkan selpakcı cocukları bile özler..

sevmek ve alısmak kadar terketmenın de zor olacagını dusundugum grı bulutlarla kaplı sehır.

Tam bir sonbahar şehridir.

sararmış yapraklar, başka şehirlerin sokaklarına, ankara sokaklarına yakıştıkları kadar yakışmazlar.

kışın o ayazı, o soğuk havasını bile içinize çektiğinizde size mutluluk verebilen şehir.
ankara... güzel yaşanılası şehir.
resmiyetinde bile bir haylaz çocuk gibi.
sadece gerçekten anlayan sever bu şehri ve herkes anlamaz dilini.
başkadır.
güzeldir.
gidişlerde bile dönüşleri özlenir.
evdir.
evimdir.
sevdiğim her şeyi; herkesi barındırır.
yadırgamaz kimseyi.
herkesi kucaklar, kendisinden sayar.

ankara, güzel şehir, güzel şehrim.

28 ekimde anathema'nın 28 yeteleye konser vereceği şehir.

allah'ım sana geliyorum.

kızları güzel değildir vakit geçirmek için adam gibi bi mekan yoktur saat 23de şehir uyur kızılay karanfilde bile 3-5 kişi ancak görülür rezil bi memlekettir.

edüt: tunus ve tunalı haftasonları biraz hareketlidir.

karın en çok yakıştıgı şehirdir, hüzünleri bambaşkadır.

(bkz: ankaralilarin yuruyen merdiven gorgusuzlugu)

küçük iskender "kıçımda çıkan çıban kadar dahi sevmem şu ankara'yı." demiştir.

potansiyel kuala lumpur.

laner şehir. hiç bir özelliği olmayan şehir. gençleri kalitesiz olan şehir... esas olarak ankara da genç olarak yaşamak çok zordur. çünkü yapacak alternatifiniz pek yoktur. kızılaya gidilir konur sokak a girilir ve ordaki insanları gördükçe insan oha lan bura farklı bir memleket der. ever burası gotikistan ın başkenti konumunda. takılcak 1-2 cafe vardır güzel* . kızılay bu haldeyken insan kendine alternatif arar zaten tek alternatif de alışveriş merkezleridir. oralardan da pek haz etmedeiğimden ankara da yapacağım hiç bir şey yoktur. gece hayatı 0 ın altında -10 dur. evet 4-5 milyonluk bir şehirde gece hayatı hiç yoktur neredeyse. sakarya caddesinde 1-2 bar vardır sadece ve gece ankara da hayat durur. burada nasıl bu kadar insan yaşıyo dersiniz. kısacası emekli ikinci baharını yaşayan insanların cennetidir.
üniversiteyi kazanıp bir an önce kurtulmayı dilediğim şehir.*

guzide ulkemizin cok sayida sehrini gezip gormuslugum olmasina ragmen halen icerisinde 1 saat bile bulunmadigim bir sehirdir. beni iten biseyler var ama nedir bilemiyorum.
(bkz: ankarali turgut)
(bkz: hasan yilmaz)
(bkz: dondurmayi yalan mi)

renksiz ve cansız şehir.

gri rengin patentini alması gereken, resmi fakat gerçek şehrim.

griliginin altinda rengarenk insanlari barindiran, buna ragmen sag gosterip sol vuran sehir. havasi bile ayak uydurmus bu duruma.

halen kendime WE8 de rakip olabilecek birini, hatta güzel bir playstation cafe bile bulamadığım kasvetli şehir.

dostlukları, yaşam tarzı, havası diğer şehirlerden tamamen farklı olan şehir.
hayatınzın 2.5 senesini orada geçirip ayrıldıktan sonra değeri daha iyi anlaşılıyormuş meğer.
tunalı'da daha çok özleniyor, ssk'ya gidip içmek isteniyor, eski aşklar anımsanıyormuş...

ve bütün bunları geride bırakıp 6 sene aradan sonra yapılan ziyarette insanın kalbi sızlıyormuş...

nefret etmek için binlerce sebebim olan şehir*
daha öncesinde de bir çok defa gittiğim halde sevmek için bir neden bulamadığım, gelin görün ki üç * güzel ve müthiş yürek sayesinde ilk defa dün gece ayrılırken gidiyorum yine bu şehirden, ayaklarım geri geri diyerek ayrıldığım bozkır şehri. * *

bağımlılık yapan şehir.nedenini bilmeseniz de...