ankara

umutsuzluğun aynı zamanda umutun başkenti.

ankara'da deniz olmadığından insanlar birbirlerinin yüzüne bakarlar.(anonim)

kaldırımları güzeldir, bir de odtü'nün dönüşü.

kapalı yağmurlu yeni gelenlerin hemen ısınamayacağı ama zaman geçtikçe sevebileceği şehir.

behzat ç. vesilesiyle sevmeye başladığım şehirdir.

gökleri de bahtı gibi kara olan, üstünüze 7/24 kuşların pislediği boşkent.

sevmeyenlerin gelip mahvettiği canım şehir.

silah zoruyla getirmiyoruz ya, gelmeyin amına koyayım, yazma odtü yü, a ü yü, gazi yi, hacettepe yi başka yerde oku.

sonbaharlarda her seferine kendine bir kez daha aşık eden şehir. kapalı, gri havada taktım kulaklığı yürüdüm kızılaydan tunalıya kadar. var mı böyle keyif başka şehirde?

Sakarya caddesi. 7. caddedir.
bugulu sessiz sakin ama guzeldir.

Başkent olmasının dışında bir özelliği bulunmayan il.

güneşsiz gökyüzü ile bir başka güzel şehir.

istanbul insanı kendine aşık eder, lakin ankara' ya aşık olunur. zorakidir, sıkıntılıdır bu aşk, ama bir başladı mı; ne istanbul dinler, ne bağdat. bir başkadır taşı da, toprağı da, soğuğu da, kara kışı da..

bir başkente yakışmayacak kadar alçakgönüllü görürüm ben onu.

istanbul ailenin şımarık ve güzel kızı ise o bir baba gibi olgun ve sakindir. bir baba şefkati ile adil olma çabasındadır sanki tüm çocuklarına; gözü dersaadet'den başka mekanı-mekan görmeyen kimilerine inat.

denizi yoktur. buna mukabil deprem riski de yoktur.

huzurlu bir şehirdir ankara, sokak çeteleri iliklerine kadar işleyememiştir henüz. bir kadın olarak, trafik magandalarının sizi bariyerlere sıkıştırma girişimlerine fazlaca maruz kalmazsınız örneğin. felç olmuş bir trafikte araba kullanırken, kendisini çok akıllı diğer insanları ise aptal zanneden şark kurnazları pek çıkmaz örneğin. hani şu, herkes dururken tahsisli şeritten yel gibi gidip kavşakta polisi görünce direksiyonu önünüze kırıveren şark kurnazlarından.

trafiğin en sıkışık olduğu zamanlarda dahi şehrin bir ucundan diğerine varışınız bir saati geçmez bu şehirde. pendik'den kartal metro durağına e5 üzerinden bu sürede yetişemeyip kadıköy metro durağının yanıbaşındaki haldun taner sahnesinde oyun kaçırmış biri olarak önemli bir detaydır benim için.

devlet gücünün tüm ihtişamı ile yanıbaşınızda bulunmasının hatta, dünya hali bu; bir savaşta kaybedilecek son kale olmanın rahatlığını da yaşarsınız.

ölenler neden ölür bilmem ama ben bu şehrin nisan ya da mayıs'ında asla ölmem.

sonbaharı güzeldir.

kar yağışlarının başlayacağı şehir. ne zaman başlayacak bilmiyorum ama başlayacak, inanıyorum.

Bir an önce ayrılmak istediğim şehir. Ve mümkünse bir daha hiç görmeyeceğim şehir.

çat ayazınin bile ozlendigi sehirdir. candir.

ilginçtir, pazartesi sabahları ve cuma akşamları trafiği ile istanbul 'u aratmaz. tabii bunda büyük çok büyük şehir belediyemizin de katkısı inanılmaz fazla. sanki sadece işe, okula pazartesi gidilip cuma dönülüyor.

mesai günleri kahvaltı niyetine simit krem peynir yiyen insanların yaşadığı şehir. içleri kuruyacak farketmeyecekler...

asil mi asil askerleri barındıran en özel şehir.

altı üstü gri... kocaman ama kocaman bir şehir hepi topu...

benden tüm ankara sevmeyenlere gelsin, ilerde belki sizde benim gibi sonradan seversiniz.

http://www.youtube.com/watch?v=jZg_F7XYpx0

Milletvekili şehri bide türkücülerin en çok çıktığı yer.

çok boktan şehir. deniz yok bir kere. oysa ben bir su samuru olduğumdan denizin olmadığı hiçbir yerde yaşayamam. imkansız yani. böyle yazları nemden yapış yapış olacağım ki anlayacağım denizin varlığını. yoksa at o şehri çöpe. ha bir de neden boktan şehir? çok az kişi yaşıyor abicim. küçük. oysa yaşadığım şehrin en az 15 milyon nüfusu olmalı. neden? çünkü kaotik ve hareketli şehir hayatı damarlarıma zerk edilmiş bir kere. göt kadar alanlarda organize edilen büyük konserlerdeki gibi tıklım tıklım olmalı şehir. yürürken insanlara çarparak ilerlemeliyim. oysa ankara öyle değil, resmen köy. köy ya.

istanbulluyum.

ankara cümle yapısı: "gardaş+nesne+yüklem+amk+la"