6 şubat 2023

bir pazartesi günü.

https://www.youtube.com/watch?v=-dL-hDLTnEE

şubat için "cüce şubat" denir. 28 gün olduğu için. bizdeki "şeyi yere yakın olandan korkacaksın" sözü tam bu durum için uygun oluyor. 17 ağustosu unutturdu bu felaket.

acının tarihi.

en yakınımın trafik kazasında vefat ettigi gun.

Büyük bir şeytani ritüelin icra edildiği gün.

Şiddetle Sarsıldığımız, kendimize gelemediğimiz gündür.

insanlığımız sınıfta kaldı… Canlar yitirdik, siyasetçilerimiz ise dümdüz devam ettiler yollarına. Haritalardan silinmiş yerleşim yerlerine gitmeye, halen konteynerde yaşam sürdürmeye çalışan insanımızı görmeye yüzümüz kaldı mı?

Kahramanmaraş, Hatay, Adıyaman, Malatya, Gaziantep, Osmaniye, Kilis, Şanlıurfa, Adana, Diyarbakır, Elazığ… unutuldu.

Halkların kardeşliği diye bağıranlar bu 11 ilimiz için seferberlik ilan edebildiler mi?

Ölen öldüğüyle, düştüğü yerin ateşiyle yanan ağıdıyla kaldı…

17 Ağustos 1999'dan sonra canımızı yakan ikinci gün. Daha da acısı kaç yıl geçerse geçsin yine ders alınmayacak.
görsel

Tarihe yazılan unutulmaz günlerden biri .

Anlatmanın imkansız olduğu gün.

Her kelimesini acıyla tarif ettiğim tarihtir.

6 şubat depremi, yalnızca yerin sarsıldığı bir gün değildi. Ben deprem bölgelerinde bulundum. Enkazın nasıl koktuğunu, sessizliğin ne kadar gürültülü olabildiğini, yardım bekleyen bir bakışın insanı nasıl içerden çökerttiğini gördüm.

Orada şunu anlıyor insan:
Bu bir doğal afet masalı değil. Doğa sadece uyarıyı yaptı, yıkımı ihmaller tamamladı. Aynı binalar, aynı hatalar, aynı sessizlik… Yıllardır bilinen ama görmezden gelinen her şey bir gecede üst üste çöktü.
En acısı da nedir biliyor musunuz dostlar? Günler geçti, enkaz kaldırıldı, gündem değişti. Ama orada kalanların hayatı hâlâ o sabaha takılı. Saat ilerliyor ama zaman geçmiyor.

6 Şubat bir tarih değil; unutulursa tekrar edecek bir utançtır.

Ailesini, yakınlarını kaybeden binlerce insan için zamanın durduğu tarihtir.
Deprem bölgesinden uzaktaki bizler içinse çaresizliği iliklerimize kadar yaşadığımız günlerin başlangıcı. Üzerine söylenecek çok şey var, sayfalar dolusu yazabilirim. Sadece hala çok üzgün ve çaresiz hissediyorum desem ne kadar anlatabilmiş olurum bilmiyorum...

O depremde kaybolan çocuklar daha çok içimi yakıyor..

3 yıl önce bugün.

Çok güzel bir evim vardı biliyor musun sözlük. 4 oda 1 salon 240 metrekare. Benim çocukluğum rutubetli devlet yurtlarında geçti. O yüzden bir gün hep güzel bir evim olsun diye yaşadım.

Sonra ansızın bir gece evimin duvarları üstüme yıkıldı. Benim çocukluk hayalimi gözümün önünde yıktılar.

Evet evim yıkıldı ama ben yıkılmadım. 3 yıl boyunca hukuk fakültelerinde okutulacak cinsten bir adalet mücadelesi verdim. Gerizekalı müteahhit ve dangalak avukatı bu mahkeme 8 sene sürer devletin alacaklara uyguladığı faiz %25 paran pul olur dedi.

Ama unuttukları bir şey vardı. icradan mal kaçırmak için üzerlerindeki malları düşük tapu harcı göstererek değerinin çok çok altına satarak elden çıkardılar.belediyede projede 421 milyon lira görünen gayrimenkulü göstermelik satışla 9 milyona sattılar. Sattıkları kişi de başkasına 12 milyona sattı. Herşey kitabına göre işliyor gibiydi. Ta ki ben gözlerine vergi ziyaını sokana kadar.

Evet bu satışta en iyimser bir tahminle 200 milyon lira vergi ziyaı var ve devlet ihbarda bulunanlara bu miktarın %10’unu ikramiye olarak veriyor.

Şu anda müteahhitle uzlaştık. evimin bedelini alarak davadan feragat edeceğim. Üzerine 20 milyon lira vergi ihbar ikramiyesi de cabası.

Ama beni bundan daha mutlu eden şey bu dava emsal olacak. Yıllar sonra başka bir depremde herkes benim davamı emsal göstererek mağduriyet yaşamayacak. Bunun hazzını ömrüm oldukça yaşayacağım.

Umarım bir daha ülke olarak böyle felaketler yaşamayız, umarım!

bunda da ölü sayılarını eksik açıklamış, çocuklar kaçırılıp kara borsada satılırken mal mal izlemiştik.

depremzedede 6 sayısı, şubat kelimesi ve şubat ayı hassaslığına yol açan asrın felaketi. aynı travma inşaat ve apartman fobisine de sebep olmuştur.

17 Ağustos 1999'u unutturan felaket günü.