şefkat

merhamet duyma.

annelerimizin bizlere gösterdiği karşılıksız bir sevme biçimidir.

tam olarak ruhun neresinden geldiği belli olmayan güzel bir sevme hali. iyileştirici bir etkisi vardır.beklentilerimizi karşılayamayan insanlara karşı duyduğumuz öfkeyi de yatıştırır. çok halledici ve sakinleştirici bir duygudur.

maskeli merhamet.

asaf halet çelebi şiiridir.

başkasının çocuğu da olsan
sen bir insan yavrususun

bir insan yavrusunu sevmek istiyorum
ağzı
burnu
kulağı
ve sıcak kanı olan
ve uyuyabilen
bir insan yavrusunu

uyu
çocuk
uyu
dizimde

(bkz: barda ki sarışın kız)
(bkz: tanju okan)

zeki mürenin bir şarkısında bardaki sarışın kız olarak tanımlar.

sakinleşmem lazımdı
tam da bunu sandın;
tek sen yatıştırabilirdin beni.

garip;
dudaklarından dengesiz ısırıklar alırken
boğazını sıkıp -yanlışlıkla- nefessiz kalman.

o zaman huzur içinde yatarken sen
bu kez de ben olurdum; şevkat gösteren
yavşak cesedine...

büyüklük- küçüklük; anne/baba- çocuk ile sınırlı olmayan bir kavramdır, histir. temelinde, içten bir sevgi vardır. huzur, mutluluk, güven vericidir...

yaygın bir yanlış olarak şevkat şeklinde yazılan, merhamet duyma anlamına gelen kelime.

merhametten farklı bir duygudur!

30 yıl boyunca ben de laz pacinoyla aynı fikirdeydim. ( (bkz: #106194) ) şefkat yavru hayvanlar, bebekler, yaşlılar vs için hissedilir saıyordum. yani şefkat, bir köşesinden acıma duygusuna bağlıydı sanki...

şimdi farklı...

şefkat gösterilen savunmasız, küçük, çaresiz, korunmaya muhtaç olmayabiliyor.

şefkat şimdi:

* çok yoğun ve koşulsuz sevgi
* korunmaya muhtaç olmadığı halde, verilen değer nedeniyle korumak istemek
* ilgi gösterirken kalbin en saf haline dönüşmesi
* hiç bir maddi ya da manevi menfaat gözetmeksizin sevgi göstermek
* onun varlığının dünyadaki en kıymetli şey olduğunu hissetmek
* içindeki masumiyete güvenmek
* çaresiz olmadığı halde her derdine çare olmak istemek
* hesapsız olmak; soru işaretlerini kovarak kendini duygulara bırakmak
* kendini savunabileceği halde her şeye herkese karşı savunmak istemek
* aşkın sevginin en konsantre ve en şiddetli halini hissederken bunu usul usul göstermek

hatta galiba, hayat yüzünden oluşturduğun kalkanlarının ardındaki en gizli-saklı, en doğal, en masum halinle onu özdeşleştirmek. o olmak ve sen olması...

görsel

insanın kalbini serinleten, içini ferahlatan duygudur.

(bkz: özlem)

bir fotoğraf karesinde şu şekilde açıklanabilir;

görsel

sırf şefkat gördüğümüz için bir kadına yada adama aşık olabiliriz. insanın huzur bulmasını sağlayan bir his.

dile getirilmese de yemek yemek, su içmek gibi ihtiyaç.
sadece müzik değil, şefkat de ruhun gıdası.

görsel

bu değil de nedir. gözlerim doldu resmen lan.

bu arada not; resimdeki aslan, o yavru ceylanın annesini avlamış. sanki avladığı ceylanın yavrusundan özür diler gibi dimi? "doğanın kanunları gereği anneni öldürmek zorunda kaldım özür dilerim..."

günümüzde, yeryüzünün en çok ihtiyacı olan içgüdü.

güçlü bir duygudur, sıcaktır. dibe battığınızı düşündüğünüz bir zamanda karşılaşırsanız onunla, kurtarıcınız olur.

kanadı kırık kuşa duyulan merhamettir.

Çoçuğun, annesinin yüzünde okuduğu, sinesinde bulduğu, babasının kucağında hissettiği cibilli alakadır.

içinde şefkat varsa biraz şefkatli ol. şefkat önemlidir.

bizim için şefkatli olmak önemlidir çünkü önem bunun içindir.

insanı doğal olmayan, kurgusal bir çocukluk alanının içine sokan histir. şefkat hissettiğimiz zaman karşımızdaki kişiyle yoğun bir empati kurarız ve bu da onun ruhsal düzeyine inmemizi sağlar. gözlemlerseniz böyle bir bağlamda her iki taraf da çocuksu ve saf/temiz davranışlar sergiler. şefkat duyduğumuz kişi sayesinde yetişkinlik rolünden bir an olsun çıkma fırsatı yakalıyoruz ve bu da her iki tarafın tatmin olmasını sağlıyor.