bugün
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202662
- tekirdağ büyükşehir belediyesi'nin akp'ye geçmesi13
- pornonun yasaklanması3
- abdülmecit'in eşinin alışveriş listesi17
- arda güler30
- ölse zerre üzülmeyeceğiniz kişiler12
- her erkeğe bir kızın düşmesi8
- bir kere gelinen hayatta diyet yapmak7
- fabrikada gece vardiyasında çalışn işçilern yemeği7
- ilgi ihtiyacımı sözlükte karşılıyorum2
- çalışırken en nefret edilen şeyler11
- erkekte para yoksa yakışıklılığın önemi yoktur7
- geçmişe götüren şarkılar3
- asansörle birinci kata çıkan embesil7
- olgun kadınlardan hoşlanan genç erkekler5
- masaj salonuna giden erkek4
- spotify listesinde ibrahim tatlıses olan insan2
- öğle arası4
- turkiyenin bilgi bankası5
- reklamlar yüzünden internetten soğumak5
- kılıçdarcı yazarlar11
- aşkım yavaş2
- yahudiler olmasaydı amerika diye ülke olmazdı6
- kocasını masaj salonuna gönderen kadın2
- diş hekimleri sakso çekenleri anlayabiliyor mu8
- yerde 100 dolar bulsanız alır mısınız3
- muhaliflerin keyfinin yerinde olması6
- 2006'nın 20 sene önce olması2
- vadeli mevduat3
- eski fotoğraflara bakıp hüzünlenmek4
- yapay zeka yonetmek istiyorum3
- kankası çok olanın beğenisi de çok olur2
- 40 yaşından sonra muhafazakarlaşma6
- öyle bir boşalmak ki ilik nakline muhtaç kalmak7
- enayimiknatisii21
- fotoğrafta en iyi pozu yalnızlar verir3
- ak partililerin apoya villa yaptırması9
- yeni nesil evliliklerin kısa sürmesi3
- zulzula cin kabilesi5
- 19 kasım 2026 ümit özlale açıklamaları4
- internet kafe4
- yaşar kemal5
- uykusuz kedi buraya bakar mı14
- ali nurşani4
- youtube artık kesinlikle zihin okuyor6
- gözlüklü erkek karizması5
- köy denince akla gelen şeyler4
- kılışdaroğlunu yıllarca cehapeli zannetmemiz4
- kendine diva diyen tanker3
- antalya büyükşehir belediyesi'nin akp'ye geçmesi4
entry'ler (1309)
yüzleşirsem, düşünürsem çok üzülürüm, yıkılırım dediğim konular var, konuyu kendi içimde bile açmıyorum. acılarıma yokmuş gibi davranıyorum, belki bir gün sahiden yok olurlar.
Zincirsiz köle olduk arkadaşlar özel sektör belasında.
2000lerin başında falandı, misafirliğe gittiğimizde meyve yedikten sonra ellerimizi silelim diye ortaya tabakta iki örgü lifimsi bi şey gelirdi biri köpüklü diğeri ıslak. Yemin ederim yaşlandım.
Hatırlayınca demin bi tuhaf oldum.
Hatırlayınca demin bi tuhaf oldum.
Beni bambaşka biri yaptılar. insanlar, yaşanılanlar… kahrımdan öleceğim şeylere bile kayıtsız kalabiliyorum. Ruhum çekilip alındı içimden. Günü kurtarıyorum, mesai saatleri dışında uyumayı seçerken, uyandığımda düşündüğüm tek şey nihayet uyuyacağım o ana kavuşacağımı bilmek. Niye böyle oldu ki?
Boşluktandır, insan bir şeylerle meşgul olmak istiyor.
Gitsem, gidemem, kalsam, kalamam
Sevsem, sevemem, şaştım bu işe
Hayır mı, şer mi? bilmem ama
Ateşleteyim ben ateşte
Sevsem, sevemem, şaştım bu işe
Hayır mı, şer mi? bilmem ama
Ateşleteyim ben ateşte
''rüyamda seni gördüm, iyi misin? '' klişesi bile bundan daha iyi çalışır, demedi demeyin.
işsizlik vs özel sektör çalışanı olmak.
Günümün 10 saati işyerinde geçiyor. Hayatımı öyle kaplıyor ki işten çıkınca da işi düşünüyorum artık. Tam bir işkolik manyak oldum. Başka konuşacak hiçbir muhabbetim de kalmadı. Bok gibi.
Ufkumu açıyorsun. Zekana, bakış açına hayranım. iyi ki tanıdım seni.
bilmiyorum, hep suratle gelen bir arabanın bana çarpıp havalandırma suretiynen uçarak bir ölüm hayal ediyorum. o kadar vizyon fakiriyim ki uçak kazası ne ileyim paraşütle atlama falan yok, trafikteki bir şahinin havalandırması suretiynen...
demem, tükürüklü aynadan çektiği selfisine kurban, aşkom.
Olur mu? Boğazımıza takılıyor mesela.
psikolojik olarak beni yıpratan seçenekler arasından, en zoru ne? Diye düşünüyorum. içinizden sen düşünme diyenler çıkacaktır, önemli değil, nadiren yapıyorum zaten aksi çekilmez oluyor.
Benim için en zoru sinirden kafamı duvarlara vuruyorken, bunların hiçbirini yaşamıyor gibi yapmak. Dün de üzüntüden ölüyordum mesela, o kolaydı, alıştım ona.
Benim için en zoru sinirden kafamı duvarlara vuruyorken, bunların hiçbirini yaşamıyor gibi yapmak. Dün de üzüntüden ölüyordum mesela, o kolaydı, alıştım ona.
sözü karşılayacak bir umut göremesem de, kendime bunu sık tekrarlamaya çalışacağım: ''hiçbir durum, sandığın kadar umutsuz değil''
''love'' tabağın v sinden peynir, l sinden zeytin de yiyemeyeceksek yere batsın bu hayat.
toprağın üzerinde de az çürümedik.
yorgunum, yalnızım, kendimi eyleyemiyorum. tutunduğum bir şey yok gibi hayata dair. kendime de sarılamıyorum. hapsolduğum bir beden, kendimi hapsettiğim bir hayatı sürdürüyorum. cümlemi ''...hayatı yaşıyorum.'' şeklinde devam ettiremedim bile, öyle yalandan. vaktimi dolduruyorum, belki bir gün dolmadan, yarıda keseceğim.
yeniden doğur anne beni, başka hikaye yazalım.
Neden diyorum, büyük harflerle, neden? Soru cümlesi olarak değil, düpedüz isyan. Kendimi silmek mi istedim ben? Bu kadar mı vazgeçmiştim kendimden, problem sandığım basitlikler uğruna. Aptal kadın.
Yakın zamanda görüntüleri hakkında fikrini sorduğum bir adam, konu hakkında şimdiye kadarki, bence, en dürüst cevabı verdi. “Sana çok yakışmış diyemem, bu taktığın bir takı değil. Ama fark etmez bana” gibi bir şeydi işte.
Bana fark ediyor da fark edişi fark etmiyor. Görüntünün her şey olduğu bu dünyada başımıza gelenlere de bakın.
Yakın zamanda görüntüleri hakkında fikrini sorduğum bir adam, konu hakkında şimdiye kadarki, bence, en dürüst cevabı verdi. “Sana çok yakışmış diyemem, bu taktığın bir takı değil. Ama fark etmez bana” gibi bir şeydi işte.
Bana fark ediyor da fark edişi fark etmiyor. Görüntünün her şey olduğu bu dünyada başımıza gelenlere de bakın.