hayat

yaş kemale erdiğinde, yaşam sorgusu ve determinizm tadında cümleler beyinde dolaşmaya başladığı an'a denk gelir.

kurulmuş bir senaryo içinde figüran olunduğu anlaşılır. gökkubbe ve toprak arasına sıkışmış olmanın hüznüdür, sevincidir, tanımsız kalmanın hissiyatıdır. yaşam ve ölüm arasında ki bir göz kırpma anıdır..

doğarken, yaşam boyu içini tanımı olmayanlarla dolduracağımız küfeleri sırtlarız. bu küfeler, anlam veremediklerimizin, sebeb-sonuç ilişkisinin, ve ilişki kuramadıklarımızın merkezi olur. zamanla, yıllar geride bırakıldıkça reaksiyona girer. iç dünyada fırtınalar kopar, oysa yüz tebessüm halindedir. ruhumuzda feryat figan yangınlarını en durgun halimizde hissederiz. oysa o yangın sürekli vardır içimizde.. kimse bilemez, bu huzurun hangi basamağında olduğunu. ruhun dinginliğine eriştiğini, durulmayı, topraktan gelip toprağa gitmenin paradoksunu. yemek yemek, uyumak, sevişmek. aslında hepsi 5 dakika ihtiyaç molası verilmiş bir sinama arası değilmidir? amenna, yoktuk zaten. var olduk. hareket ediyoruz. sonra tekrar durup yok olacağız. * *