sevdiğiniz kişinin sizi sevmemesi

tüm bünyemi alt üst eden durumdur. kendi hâlimde kendi kendime eğlenen kendi kendime yaşayan, okuyan, hayatı seven biriydim. ve ben hep derdim ki bir insana bağlama kendini. bir fikre bir ideale bir hedefe bağla ama asla bir insana bağlama kendini derdim. yaşım da çok büyük değil kimseyi sevmem aşk acısı neymiş ergen abartması derdim. ama evren bana fena fake attı. Bir sevdim pir sevdim. ve o kadar kısa oldu ki mantığım asla kabullenmedi fazla hoşlandım sadece deyip durdum züğürt tesellisi gibi. bana ilk adımı attı ilk sevgi gösterilerini ondan gördüm ilk kez yatmadan önce saatlerce onu düşündüm onunla ilgili milyonlarca plan yaptım hatta büyük salaklık ama hayatımı ona göre şekillendirmeyi düşündüm o kadar bağlandım ki o kısacık sürede resmen büyüsüne kapıldım bırakmaz gitmez o diğerlerinin anlattığı erkeklerden olamaz dedim ama tabi malumunuz gitti. ve gidiş öyle sebepsiz öyle saçma ki. bahane bile bulamadı o gün döktüğüm gözyaşını hiç bir yerde dökmedim sonra dedim ki bu bir hafta iki hafta sürer ve geçer böyle telkin ettim kendimi. sonra bir gün geçti bir hafta ay geçti yıl geçti karşıma kim gelse onu arıyorum hâlâ hiç bir şey tatmin etmiyor her şeyi saldım kendimi bosverdim. artık playlistimde onun sevdiği şarkılardan başka bir şey yok. kimseyle konuşup muhabbet edemiyorum. Bir sürü adam geldi seviyorum şans ver dedi veremedim formülü yok mu bunun kafamdan atmanın. benim bunyem zayıf kaldırmakta zorlanıyorum ama yardım eli de istemiyorum. of işte her neyse nasılsınız?