adana demirspor

maviye olan sevdasıyla hayata tutunan, armanın peşinden her şeyden vazgeçerek koşan taraftara layık olmayan ruhsuz topçulardan kurulmuş takımım. ne oynadığı lig umrumuzda oldu, ne aldığı sonuçlar. elbet isteriz başarı gelsin, elbet kurarız avrupa maçında l.poznan deplasmanına gidip tribün dersi verme hayalleri. ancak önceliğimiz onurlu bir mücadele ve o armaya yakışan bir ruha sahip olunması. şampiyonluklarla ölçülseydi sevgimiz, gözünü kırpmadan bu takım için canını verecek adamlar o tribünden haykırır mıydı hiç, "ne hakemlerle ne siyasetle, şampiyonluklar gelmesin bize" diye. çok hatırlıyorum aslanlar gibi mücadele edip de yenildiğimiz maçtan sonra takımı tribüne çağırıp, "hep böyle oynayın, canımızı verelim" diye bağırdığımızı. ne hocalar, ne başkanlar, ne topçular geldi gitti yıllardır. hepsi gittiler, biz burdayık! ve hep burda olacağız! bizim aşkımız formaya, armaya, renklere. biz zaten vazgeçmişiz her şeyden. boşuna demedik "her şeyimi verdim gitti gençliğim, en çok seni sevdim Mavi Şimşek'im, yalnız bu can kaldı bütün servetim, şampiyon ol vermezsem ben şerefsizim" diye. şunu biliyorum ki, her bestemiz inanç, hüzün, yaşanmışlık dolu. altı boş değil hiçbir sözün. takımları 2.lige düştüğünde tribünündeki adam sayısını parmak hesabıyla sayabildiğimiz onursuzlar, kalkmış bugün Demirspor'a dil uzatıyor! ne büyüksün ulan Demirspor! kafana göre ulan Demirspor! seviyoruk ulan Demirspor! "sen var yaaaaa, sevenin sevdalısıııı..."

"savaştık yıllarca sevdan uğruna,
tapmadık bir gün şampiyonluğa..."