13 mart 2016 ankara patlaması

nefes alamıyorum. dün evimde otururken patlama sesini duyduğumdan beri rahat nefes alamıyorum. ben de orada olacaktım. kurstan çıkmış evime gitmek için otobüs beklerken ben de ölecektim. zaman ve mekan tam uyuşuyor. o ölenlerden birisi de ben olacaktım. ve ölümüme ailem üzülecek, arkadaşlarım akrabalarım üzülecek, bunun hesabını kimse sormayacaktı. burada başlık açılacaktı belki adıma, belki insanların yüreklerinde bir hafta kalacaktım. yeni bir patlama olup da beni ve diğer ölenleri bize hatırlatana kadar, unutulmuş olacaktım. ama olmadım. annem sayesinde. gitme dedi bana. bugün seni yollamayacağım kursuna gitme dedi. kırmadım. patlamayı öğrendiğinde geldi sarıldı ağladı. ya gitseydim diye düşündüm. bu kadının yüreği nasıl kaldıracaktı. sen benim yaşama sebebimsin der küçüklükten bu yana. allah aşkına bu kadın buna nasıl dayanacaktı? giden canları duydukça, gördükçe ağlamaktan başka elimden bir şey gelmeyişine utanıyorum. kinimi nefretimi allaha yalvararak kusuyorum. nolur, sen masum insanların canlarını koru.
ben dün ölmedim. ama yarın öleceğim. belki ailemden birisi ölecek. belki arkadaşım. bugün ölmediysem yarın ölmeyeceğimin garantisi yok. ve bu korkuyla bu psikolojiyle yaşayacağım her gün.
allah ölenlerin mekanlarını cennet etsin, yakınlarına sabır versin. sizle birlikte benim de içim yandı. unutmayacağım. ölen hiçbir canı, masumu unutmayacağım.