halimiz duman

sizi tarihin tozlu sayfalarına gömmüş olan sevdiceğe mektup yazmaya iten, duman eden duman parçası.

gün düşünme günü. şapkayı öne alıp kafa yorma zamanı şimdi. nasıl oldu bütün bunlar? neden korktun benden? hiçbirinin cevabını bilmiyorum. defalarca yordum kendimi, ruhumu zorladım. kalbimi sus diye azarladım çok kere. seni sordum düşen her kar tanesine. imkansız dediler, affetmez. ne hata yaptım dedim cevap vermediler. üzüldün mü beni hayatından çıkarırken bilmiyorum ama ben üzüldüm sen içimden bağıra bağıra giderken. seni tanıdığım ilk günden beri insandım tam anlamıyla. gülen, oynayan, şarkı söyleyen, hayatla dalga geçen... şimdi sensiz sadece gözyaşı döken koca bir et yığınıyım. ruhumu bedenimden çekip almışlar gibi hissediyorum günlerdir. sen asla inanmadın seni sevdiğime. ispatlamamı bile istemedin. hayatı sorguladığım günlere sürgüne gönderdin beni. haberin yok ölüyorum dedim defalarca. ölmemeyi tercih ettim artık. her saniye içimden bir şeyler kopsa da, yüreğim her an biraz daha parçalansa da yaşamaya karar verdim. hatıralarım, mutluluklarım, acılarım, sevdalarım ve segiye hasret benliğim için yaşamaya. varsın olsun kederler. herkese nasip olmaz göğsünde demir yığını taşımak. keyfini çıkarmaya bakıyorum bundan sonra yaşanmışlıkların. gün gelecek unutacaksın dedin ama olmadı be canım. unutamıyorum işte. benim kara sevdam sendin belki de. sen beni hiç hatırlamazken, ben seni asla unutmamış olarak göç edeceğim bu dünyadan. belki yarın, belki şimdi, belki yıllar sonra... istemiyorsan sevme beni ama tek isteğim var senden. unutma beni, seni sevdiğimi.