sözlük yazarlarının dertleri

işsizim... yetmiyor mu bu tek başına ekleyeyim yalnızım uzun süreden beri. birbirine bağlı olarak gelişen süreçler olarak bakıyorum yine de.işsiz olduğum için yalnız,yalnız olduğum için de işsizim gibime geliyor.
eğer işim olsaydı istediğim gibi hareket ederdim evde oturmak yerine,yanımda ki dostlar beni aramaya,sormaya devam eder,akıl danışırdı.
işim olmaya devem etseydi beşiktaş-galatasaray maçı biletini alır olurdum,üstüne de iki tane bira içer evime giderdim,ama şimdi sadece biletixe bakıp bilet parasını elimde bulunan yirmi lira ile iddaadan çıkarmak için aptal kupon eskizleri yapıyorum.
sabah yedi de kalkıp işime gidip bir şeyler yapabilseydim,şu anda ne kadar boş bir adam olduğum yerine akşam nerede çay içeyim diye hangi arkadaşımı aramayı düşünürdüm,halbuki şimdi evdeyim ve okunacak tüm kitapları okudum,param olsaydı mahir ünal eriş'in son kitabını alır sahile yakın çay bahçesinde oturur buğusu her an gitmeye meyilli ufak,demli çay içerdim.
yalnızlığımın işsiz olmamla alakası olduğumu düşündüğümü söyledim. eğer hayatımda birisi olsaydı ona kendimi daha fazla sevdirmek için harcardım bu boş saatlerimi,ama işsizim işte yapacak hiçbir şey yok.
okumaya devam edenler için bugünüm nasıl geçtiğini söylemek isterim;öğlen kalktım. kalkar kalmaz da sigara yaktım. boş boş duvarlara baktım bir iki saat kadar sonra televizyonda iki yüz atmış beş tane kanalı zapladım,sürekli sigara içtim bunları yaparken bir de üç tane neskafe. işsizliğin en güzel yani işsiz olmak,başka da güzel yani yok. sözün yedi yaşında ki bir çocuğun sözüne eşit,evde tüm angarya işleri sen yapmak zorundasın (ekmek almak,çöp dökmek,kapı bozulmuşsa uğraşmak) cebimde yirmi lira para var iki paket sigara alırsam dört tanede çay içerim ama bu tüm paramın bitmesi demek,aslında fark etmiyor çünkü işsizim. sevdiğim kadın işsiz olduğumu bildiği için bana bir kaç ay önce "mutsuz insanları kimse sevmez" dedi bende ses etmedim,çünkü yedi yaşında ki çocuğun sözcükleri böyle cümleleri açıklamaya yetmez. arada facebooka baktım arkadaşlarımın ne kadar mutlu,huzurlu,sosyal,anti savaş karşıtı olduğunu gördüm. ama sokaklara ilk ben çıkardım yine de olası bir savaşta çünkü işsizdim ve onların yöneteceği şirketler,bağlı oldukları müdürler,görüşmek zorunda olduğu sevgilileri var ama benim hiçbir şeyim olmadığı için onlara göre de ilk ben sokağa çıkmalıyım belki de bu yüzden savaş istemiyorum (ilk düşüncem tabii ki çocukların ölmesini istememek) boş boş gezdiğimi ve işsiz olduğumu yüzüme vurmamaları için. ve bunları yazarken arada baktığım twitterda l'm at asmalı mescid l'm at ebesinin nikahı yer bildirimlerine cevap vermek istesem de daha fazla göz önünde durmamak için sadece bakmakla yetiniyorum.
evet benim en ciddi sorumun uzun zamandır işsiz olmam ve sanmayın bunun için bir hamle yapmadığımı bir aydan beri gönderdiğim cvlerden ağrı dağı olmasa da bir inönü stadyumu çıkar. umudun baş harfini kaybettim galiba ben,ve girdiğim tüm sokakların lambaları kırık,sokaklar uzun ve büyük olasılıkla da çıkmaz. sonuna yaklaştığımı hissediyorum ama kendime söylemekten çekiniyorum.