ben bu yazıyı kendi kendime yazdım

uzun zamandır işsizim,uzun zamandır camel white ve tuborg kutu içiyorum. hayatımın hiçbir zamanı bu kadar umutsuz ve bitkin olduğumu hatırlamıyorum,kendime değer vermeyi bırakmış kendimden utanan bir ruh haliyle üç şehir dolaşıp durdum. aklımda sevdiğim kadınlar vardı. geldiğim zaman bir kez daha inatla cümleler kuracaktım onlara yaşadığım yerde,bir kez bile dinlemediler bende iş başvuru yaptım onlarca yere. hiçbirisi dönmedi bile,dönmeyecek.
cumartesi günü akşam olmuş ve ben hala umutsuz ve bitkinim. cebimde kırk lira para var yarın beşiktaş'ın maçı bir de. bir aydır doğru düzgün kimseyle sohbet etmiyorum sadece film izleyip kitap okuyorum iyice mallaştım galiba. hayat kaçak dövüşenlere güzel,dövüşmeyi bilenlere değil. kendime gelmek istiyorum artık. kendimden bir başka limana gitmek değil bana yanaşan gemilerin olmasını istiyorum.
bunları neden buraya yazdığımı inanın size de anlatmak isterdim ama kendim bile bilmezken size bundan bahsetmek saçmalık olur.