ankara

öncelikle hakkını yememek gerekir ki sıra düzeninin olduğu bir ildir. otobüse binmeniz için önce tek sıra düzenine girmeniz gerekmektedir.bu durum,şehrin her tarafında hakim midir bilinmez ama umulur.

ancak genel olarak insanlarına baktığınızda kavgaya meyilli olduklarınız görürsünüz. hatta bir erkek yolcunun kadın yolcuya el kaldırarak bağırdığını dahi.

şu olay ise ibretlik olsa gerek:

öndeki yolcuyu biletini cihaza sokmakta iken ben biletimi çıkartmaktayımdır. arkamdaki genç ise şoföre otobüsün kaçta kalktığını sorar. ses gelmez. genç bir daha sorar. bunun üzerine koltuğa yayılmış,güneş gözlükleri ve beyaz gömleği ile "şekil" olmuş genç şoför ağabeyimiz vücudundaki her bir zerreyi harekete geçirerek:

-"çeyreg geçe dedih ya gardaşım,gaç defa diyeceg."

ne zaman dedi,ne ara seslendi kimse bilmez ama şoför bu,demişse demiştir diyerek hararetli alandan uzaklaşılır.

bir gün de yine aynı hattaki otobüse binildiğinde,hemen girişteki büyükşehir belediyesi'nin çıkarttığı ve belediyenin icraatlarını içeren gazeteyi alıp da yol boyunca en azından bir şeyler okumak isteyişim ve bunu da şoför amcamıza iletmem sonucunda şu sözler otobüste yankılanır:

-yağ alacahsan al gardaşım.ne diye gonuluyor oraya zaten.hallah hallah yağ.