metalci

(DiKKAT!!! Uzun entry!!! alerjisi olan yığın uzak dursun. içi dolu bir şeyler okuyalım diyenler otursunlar başköşeye, emek ve tecrübe iğfalcileri, ömür boyu taş döşeğe.)

Öncelikle belirteyim ki BU YAZIDA ROCK müziği tamamen göz ardı edeceğim. zira metal müzik dinlemesine ve belki rock'tan hiç hazzatmemesine rağmen "ben rockçıyım" diyen çok sayıda insan var. rock ve metal gerçekten apayrı şeylerdir. metal rock tohumlarından büyümüştür ancak metal müziğin bambaşka bir felsefesi ve altyapısı vardır. bir rockçı için metal zevk vermezken, bir metalci için de rock çok anlamsız ve yetersiz kalabilir. iksinden de eşit oranda zevk almak mümkün müdür? evet. 15-25 yaşlar arasında mümkündür. demem o ki: inflames manyağı iken "ben rockçıyım" demeyin saçma sapan bişey oluyor. teoman ile savatage veya megadeth'i aynı sahnede bir düşünün. noldu? olmadı. peki "rockçıyım" demeyecekseniz ne diyeceksiniz? işte yazının sonrası bununla ilgili. bir ipucu vereyim ama "hiçbirşey demek zorunda değilsiniz ve işin aslı diyemezsiniz de"

şimdi bir insan kendisine hiç düşünmeden ve hissetmeden, "metal müzik dinliyorsam ben metalciyim demek ki" diyorsa bilin ki o tırt bir şahıstır. ama bu müzik türü -sanılanın aksine- öyle değişik bir yelpazeye ve -yine sanılanın aksine- "kalıplardışı" bir duruşa ufuk açar ki kendinizi de sorulduğunda ne diye niteleyeceğinizi bilemezsiniz. daha doğrusu ne deseniz biraz eksik kalır.

metal müzik öyle bir türdür ki berbat şeyler de duyabilirsiniz, şaheserler de... hiçbir müzik türünde bu kadar iki uç bir arada bulunmaz. hiçbir müzik türünde bundaki kadar, tek başına düşünüldüğünde apayrı müzik türlerine ait olarak düşünülen, ancak zeki ve kaliteli bir kompozisyon ile bir araya gediğinde şaheserler yaratabilecek enstrüman kombinasyonları yoktur. ama dışarıdan ahkam kesenler için "metal müzik b.oktan bişeydir. hep aynı şey: cın cın cın, tas tas tas". eh tabii ki hiç de öyle değildir işin aslı. nasıldır peki işin aslı? işte o konu öyle bir konu ki ona girmeye vaktim yok.

-o metal müzik dinlemeye başlanılan 15-16 lı yaşları hariç tutuyorum zira o yaşlarda bu cümlenn devamındaki yazacaklarımı farkedebilecek olgunluğa henüz erişmiş olamıyorsunuz- şahsın biraz "kalite bilinci" ve "benim felsefemi başkaları değil ancak ben belirlerim ve değiştiririm" anlayışı var ise yaftalar üzerinde durmaz. 1980'lerde yoğunlukla ve dahi 90'ların sonuna kadar bu müziği dinleyenlerin tipi, kılığı, mottoları, gittikleri yerler bile aynıydı hemen hemen. neden böyleydi? zira gruplar birbirine çok benziyordu, lirikler birbirine çok benziyordu, imajlar birbirine çok benziyordu ve en önemlisi gençler illa ki bu imajları uygulamak zorunda hissediyorlardı kendilerini. bu sadece metalde böyle değildi. popta da, punkta da, rockta da böyleydi. bugüne gelelim... uzun zamandır metalciler(!) dışındaki türlerde bu halen böyle. rihanna dinleyen kızlar, eminem dinleyen erkekler, avril lavigne dinleyen, temoman fanı gençler dirbirine benziyor. konuşmaları, oturmaları kalkmaları, cep telefonlarıyla boş yere oynaşmaları falan... ve buradaki ilginç nokta şu ki, uzaktan gördüğünüzde metal müzik dinleyen insanlar, eskisi gibi bunlardan ayırt edilemiyor(nadiren kilise kaldırımında oturan henüz "olmamış" kardeşlerimiz istisnadır tabi) neden? olması gereken oydu da ondan. bugün bruce dickinson pilotluk yapan, national geographic'te alanında danışılan bir isim ise, gruplar artık sahneye kot-sweet çıkıyorsa, klipler daha usturuplu olduysa, kısaca bu işi icra edenler sadeliğe ve sadece müziklerine odaklandıysa, dinleyen kitlenin de böyle olması normaldir. ki benim de en çok hoşuma giden olay budur. artık gerizekalı imaj maymunları prim yapmıyor, herkes yaptığı veya dinlediği müziğine bakıyor ve ondan keyif alıyor.

2000'li yıllar, bu türün hem müzikal altyapı,kalite ve çeşitlilik, hem de icra edenler ve dinleyenleri için olgunluk çağlarıdır. 80'leri de 90'ları da 2000'leri de tecrübe eden şahsım adına, sunulan işlerin kalitesinden şaşkınım. 90'ların sonlarına doğru hem gruplar hem de imaj insanları sapıtmıştı ve saçma sapan ve ne yapacağını bilemez haldelerdi. açıkçası o zmaan gelecek için pek umutsuzdum ve kalitenin çok azalacağını tahmin etmiştim. ancak hem "babalar" dediğimiz 40 yaş üstüne çıkan grup elemanları, hem de o vesile ile benim gibi şu an 30-40 arasını yaşayan dinleyenler elbirliği ve şükür ki geçmişte edindikleri kültürel ve müzikal birikimleri ile metal müzik ve -adı her neyse- hayat felsefelerini çok kalitelibir boyuta evirdiler(evet kelime kökü "evrim") bunda internetin rolü de büyük. albümler artık satmayınca ticari kaygılar nedeniyle b.oktan püsürden şarkılar yapan gruplar ya yok oldu gitti, ya da kendilerine gelip gerçekten içlerinden gelen ve yapmaları gereken müziği yaptılar. ve o aptal imaj maymunluklarından vazgeçtiler. zira artık grupların en büyük gelirleri konser turneleri. oraya gelen de işini beğendiği adama geliyor artık. eskisi gibi tüküreyim, meme açayım devri biteli çok oldu. artık hansi kürsch sesi yetmiyor diye yuhalanabiliyorsa gerisi laf-ü güzaf.

özet geç mode on: metal müzik, nefret edenlerinin bilmediği üzere, uzun yıllardır evrim geçirdi. gelişti. işte farklı kılan da bu zaten. ben 30 yaşındayım. bir mali müşavirim. büyük bir firmanın muhasebe şefiyim. banka denetçisi olan, bilgisayar programcısı olan, kimyager olan, sigorta uzmanı olan, master-doktora bilimum şeyler yapan bir dolu arkadaşım var. 5 metreden bile anlayamazsınız neler dinlediklerini. beni yolda görseniz "birer çay içip tavla atalım, akşam serdar ortaç konserine gidelim mi" demeniz bile mümkün. anlayamazsınız içerde ne var.

metal müzik dinleyen küçük kardeşlerime de birşeyler söyleyeceğim:

* uyuşturucudan ve aşırı alkolden uzak durun. "metalci bunları kullanır" gerzekliği biteli çok uzun zaman oldu. prim yapmaz anca kafa ve bağımlı olduğunuzla kalırsınız.
* oranıza buranıza demirler çaktırmayın. teninize yazık. "metal" dediğimiz o değil.
* sağlam arkadaşlıklar kurmaya bakın. arkadaşlarınızı dikkatli seçin. akıllı ve başarılı bir öğrencilik kariyeri olmayan/olmayacak adamlardan uzak durun. vaktinizi ve geleceğinizi yerler.
* sürekli bira içmeyin. rakı diye mis gibi bişey var onu da gözardı etmeyin. bira karizma yapmaz pis çiş ve gaz yapar o kadar.
* metal müzik dinlemek asi olmak, herkese, herşeye kafa tutmak değildir. sözleri kitaptır, klipleri bildiğin tiyatrodur. o sözleri yazanlar, o klipleri çekenler sonra evlerinde pijamalarıyla oturup karısıyla kızıyla portakal soyup yiyor. kaptırıp kendini anana babana kafa tutma. evi terketme kendi b.okunda boğulursun dışarıda.
* kaliteye her zaman değer verin. herşeyi dinleyip beğenmeyin. size dinletileni beğenmez zorunda değilsiniz. "beğenmedim" diyebilin. metal müzik demek ana avrat düz giden, dambır bumbur gürültülü şarkılar demek değildir. mücevherleri keşfedin. ve evet keşfedin. kendiniz araştırın. hazıra konmayın. bu müzik hepsinden çok emek ister.
* savatage e, shadow gallery ye, amorphis e, royal hunt a, ayreona v.s de bir göz atın. 10 yıl sonra bir daha bunları dinleyin. bambaşka şeyler olacak işte 10 yıl sonra.
* iron maiden'a, metallica'ya, megadeth'e, ronnie james dio'ya ve bunlar gibi efsanelere iyi bakın. onlar bize ve bizden size emanet. kendiniz dalga geçebilirsiniz ama başkalarına dalga geçirtmeyin*
ve en önemlisi size necisin diye aptal bir soru sorulursa "metalciyim" şeklinde, daha aptal bir cevap vermeyin. peki ne diyin? ben bu yaşımda hala bulamadım. zaten bulmak da istemiyorum. emin olun hiçbir önemi yok. keyfinize bakın.

(edit: len önce bi okuyaydın? sırf uzun diye eksilenir mi? ayıp.)