Bu olaya sevinmek acizlik ve aşağılık kompleksinin birer ürünüdür. Sözlük için söylemiyorum, burada görmedim. Fakat haber sitelerinin yorumlarına veya sosyal medyaya göz attığımda bu konuya bir çok insanın “hep bize mi olacak, onlara da olsun” tarzında düşünceleri olduğunu görünce üzülüyorum. Devlete zarar gelmiyor ki, olan senin benim gibi vatandaşa oluyor. Herhangi bir insanın sırf ABD toprakları içerisinde yaşıyor diye ölümüne sevinmek nasıl bir komplekstir?

Bunun benzerini bir gün cuma hutbesinde duymuştum. imam israil’in oradaki vatandaşların tepesine yıkılması temalı bi dua etmişti, bütün cemaatte yüksek sesle amin demişti. Anlamak güç, israil’i, politikasını, hatta dinini sevmemek veya nefret etmek neden orada yaşayan herhangi bir vatandaşın ölmesini istemeye iter ki insanı?

bu ülkede ezel ile herhangi bir diziyi kıyaslamak saçmalık. ezel her türlü versusu çok rahat alır, zorlanmaz.

bronnie ware.

(img:#1528724)

unutuyorum artık yavaş yavaş.

gündüz neyse de, gece bi hayli zor geçiyormuş sensiz.

bu kadar güzel başlayıp, bu kadar güzel ilerleyen bi hikayeydi. sana hep çok güzel bi hikayemiz olduğunu söylerdim. öyleydi de. ama öyle boktan bi son oldu ki. bütün hikayenin ağzına sıçtın.

bugüne kadar bütün aşk/sevgi hikayelerini çok saçma ve komik gördüm. biri için yazı yazmayı, birini bu kadar çok sevmeyi hep saçma buldum. biri için günlerce acılar çekenleri yapmacık buldum. şuan öyle bi durumdayım ki tükürdüğümü yalattın bana. resmen acı çekiyorum ve sanki bi bok olacakmış gibi bunları yazıya döküyorum. o kadar çok nefret ediyorum ki senden, bi o kadar da seviyorum.

yazıma duygu falan katmıycam, yapmacık cümleler kurup okurların duygulanması da zerre umrumda değil. sadece aklıma gelen cümleyi kurucam o kadar. o kadar çok acı çekiyorum ki, canım acıyo ya bildiğin. sanki biri canımı acıtıyo. öyle bi hale soktun ki beni, bi o kadar güzel bi hikaye. bi o kadar da keşke hiç olmasaydın diyebileceğim.

n'olur çık artık aklımdan. n'olur yalnız bırak beni. izin ver unutıyım seni. izin ver hatırlamıyım, izin ver artık acı çekmiyim.

nadir görülen insandır. en azından türkiye gibi bi yerde, ben rastlamıyorum. burada benim gördüğüm insanlar dışarıya yalnız çıkmaktan nefret eder, kendimizi öyle ezik bi birey olarak görüyoruz galiba. belki asosyal, belki acınası. ben de öyle görüyorum sanırım. ama bu düşüncenin hastalıklı bi düşünce olduğunu düşünüyorum, kafede yalnız oturan insan olmak isterim ben. ama bi takım toplum baskısı bunu yapmaktan alıkoyuyor galiba beni. mesela yukardaki yazarın "kendisi için cidden kederlendiğim insan tipidir." demesi gibi. bi başkasının sizin hakkında ne düşündüğünü ne kadar önemsersiniz bilmem, ama ben bi başkası tarafından benim hakkımda böyle düşünülmesini kafaya takardım.

herkeste şuan kitap okuyomuş anasını satıyım. ne kültürlü sözlükmüşüz de haberim yokmuş.

Fazla tevazunun sonu vasat bi adamdan nasihat dinlemektir.

Sen 20 dakika köpek gibi futbol oyna, boktan bi hata yap gol ye. Yazık yav.

bir müslüman olarak söylüyorum ki mükemmel bi ülke olurmuşuz, valla.

edit: ha bu arada "ateist bir ülke" olmaz, nüfusun ateist olduğu bir ülke olur. ülkelerin dini olmaz. ama demek istediğini anladım ona göre entry girdim.

sizi anlamak güç. bu soruya "ol dedi oldu" diye cevap verilir mi? hayır, ben müslümanım ama bu kafa yapısı yüzünden zaten türkler osmanlı imparatorluğunda dahi 3 kıtaya hükmetmesine rağmen bilim/matematik/fen alanında hiçbir şey yapamamışken kıçı kırık 500000 nüfuslu ülkeler çatır çatır ilerlemiş bu alanlarda. yahu ne ol dedi oldu'su? şu anda baktığın gördüğün her şeyin bilimsel bir açıklaması var. bigbang'in, yıldızların, süpernovaların, gezegenlerin, kuyrukluyıldızların, asteroidlerin, gazların, maddelerin, karanlık maddelerin... bu örnekleri daha yüzlerce çoğaltabiliriz. bilimsel olarak araştırmak varken "ol dedi oldu" deyip köşeye çekilmek de nedir? o zaman ne gerek vardı bu evrendeki olağanüstü uyuma? her şey ol deyince olsaydı. kullanmayacaksanız o kafayı niye taşıyosunuz?

paylaşmayacaksan siktir ol git, ne her dakika edit edit yapıyorsun anlamadım, ben izlemedim demiş bir de.

bir insanın gerçekten öldüğü gün, isminin son kez anıldığı gündür.

he aynen karşim, bölüm neydi çomar dili ve edebiyatı mı?

gece 03:30'da çalan davuldan daha hayırlıdır.

carlsberg'dir. net.

ahahahahah senin yalanını sikeyim ben. karakola dilekçe vermişmiş, sen git karakola anlat bu dediklerini de seni götten siksinler bi.

buralar bu yıl da hortlamalı!