Bir yazarın, sinemacının ve genel anlamda sanatçının; konu ve fikri yapı olarak birbirini izleyen üç eseri.

sinemadan tamamlanmış yerli örnek olarak aklıma sadece nuri bilge ceylan'ın ilk üç uzun metraj filmi geliyor (kasaba, mayıs sıkıntısı, uzak). bu üç filmin de çekirdek düşüncesi aynıdır ve birbirine eklemlenir. şahsen bu filmlerin üçleme olduğunu üçüncü ve son film olan uzak'ı izledikten sonra şans eseri bir yerden öğrendim ve bütün olarak baktığımda daha önce düşünmediğim pek çok şey düşündürdü. kısaca kendi içinde bağımsız filmler olsalar da ardarda izlenince de bütünlüklüdür bu tarz üçlemeler. son dönemde ise semih kaplanaoğlu, yumurta'yla başladığı yusuf üçlemesi ile türk sineması'nda ikinci bir örneğini verecek işler yolunda giderse. daha popüler bir örnek olarak vizontele var. ilk iki filmin ardından araya üçlemeyle alakasız olan organize işler girse de üçüncüsü de zamanı gelince tamamlanıcak. lakin burda ince bir ayrım var. ilk filmi çekmeden önce ikinci ve üçüncü filmlerin sinopsisinin hazır olması ardarda yapılan üç filmin üçleme olmasını sağlıyor benim gözümde zira öbür türlü, sonradan yapılan iki filme devam filmi * demek ve filmlerin tümüne örneğin vizontele serisi demek daha uygun zira atıyorum üçüncü vizontele filmi çok para kazandırırsa dördüncüsünü çekecek potansiyel olduğunu düşünüyorum yılmaz erdoğan'da. bu bağlamda mantalite önemli. öncelikli olan ticari başarı mı, yaratılan eser mi? zaman göstericek.

edit: yabancı sinemadan en bildik örnek olarak (bkz: krzysztof kieslowski nin uc rengi)