palyaço

Dününü hatırlamayan ve bu unutkanlığa kendilerini de dahil eden tüm günlerin en güzel dünüdür palyaçolar. Bazen de renkleri solmuş alacaklı birer ihtiyardırlar. Aslında takındıkları yabancı duygularla herkes birer palyaçodur. Her palyaço bir çocukluktur, bir çocuk oyunculuğunda. Bir palyaço yalnızlığı düşlersin suskunluk renginde serinliği, serinlik kıvamında sessizliği olan. Bir palyaço yalnızlığı düşlersin ve düşersin renklerine. Herkesin hatırına, hiçkimsenin hatırlamadığı hatıralar vardır bir palyaçonun hatırında. Ve yaralıdır her biri, denizini kaybetmiş kentler gibi. Bazen de havalı kentine gelmiş denizler gibi. Bir palyaço yalnızlığı düşlersin suskunluk renginde serinliği, serinlik kıvamında sessizliği olan. Bir palyaço yalnızlığı düşlersin ve düşersin renklerine.
Bilirsin artık... Herkes kendi düşünde kendi, kendi gülüşünde yabancıdır. Hiç de yabancı olmadığı hayatlara yaralıdır. işte bu yüzden. Tam bu yüzden, hiçkimsenin hatırlamadığı hatıralar hatırınadır bir palyaçonun hatırladıkları. Düşünde gülüş, gülüşünde düş olmayanların inadınadır bir palyaçonun tüm inandıkları.
Henüz taşınmış bir hüzün tazeliğinde bir palyaço hatıralarıdır okudukların. Bir palyaçonun en çıplak yaralarıdır. Ve ne zaman bir palyaço ağlasa tesadüfen bir mutluluk gelir, farkedilmeyen hüzünler taşıyan. Ne zaman bir palyaço ağlasa yağış beklenir, ansızın bir çocuk büyüyüverir. Bir palyaço düşlersin her renginin faili şiir olan. Bir palyaço yalnızlığı düşlersin suskunluk renginde serinliği, serinlik kıvamında sessizliği olan. Bir palyaço yalnızlığı düşlersin ve gülersin renklerine. Ağladığını hiç unutmadan.

belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk, gülünecek halimize.

"bir zamanlar bi palyaço varmış herkesi güldürebiliyormuş birgün yüksek ağlama teşhisiyle doktora gitmiş doktor da git o palyaçoyu bul o seni güldürür demiş o da demiş ki o benim."

Turgut Uyar'ın en güzel şiirlerinden biridir.

"kim sevmezdi çiçekleri filan
”ben sevmezdim” dedim, “yalan” dedi

bunu palyaço söyledi,
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım, yazmasam ağlayacaktım

herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz

biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde

ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz."

mısraları aklımda sürekli yankılanan, yazarı belli olmayan şiirdir. sanat eseri desem yeridir.

hep ağlamaklı olurduk,
gülünücek halimize.

Çocukken her gördüğümde ağladığım şeydir. Şimdi ağlamıyorum ama inceden uzaklaşıyorum ortamdan. Korkunçlar ziyadesiyle, kabus gibiler.

"rakı doldur!" dedim, "eksilmesin!"
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim

ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim

ya işte öyle palyaço
diyorum ki,
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz.

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sesszce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun.

Kimi zaman komedi, kimi zamanda korku filmlerine konu olan karakter.

Bir sürü insanın geliştirdiği fobi.

Geçen avmde gezerken palyaço görünce aaa palyaço la bu dedim döndü el salladı ve gülümsedi evet palyaçolar gerçek sakalları bile var!

görsel

en sevdigim siirdir diyebilirim. ceyhun yilmaz`dan dinlenilmesi onerimdir. https://www.youtube.com/watch?v=OtzXt3wJG6U

raki icerken, cay icerken, viski icerken, kahve icerken, kola icerken, su icerken bu siiri dinlerim ben.

raki doldur dedim, eksilmesin! ben bazen eksilirim biraz. aslinda hepimiz eksilirmisiz biraz, bunu sonradan ogrendim. ben aslinda her seyi sonradan ogrendim. herkes, herkesi sonradan ogrenirmis, bunu da sonradan ogrendim. ornegin, gecen gun bir kadinla sevistim, biraz. biraz degil cok sevistim. ya iste oyle palyaco. diyorum ki bunu daha yeni ogrendim, sevismek de eksilmekmis biraz...

oldukça popüler ve dilsiz bir palyaço varmış.çalıştığı sirkte bir gün bir yangın çıkmış. bizim palyaçonun da o gün gösterisi var. salon tıklım tıklım. yangını gören palyaço sahneye, insanları uyarmak için çıkmış.

palyaço kendini sahneye attığı anda alkış kıyamet... sahne arkasını tarif ederek yangını anlatmaya çalışmış. yalnız seyirciler gerçeği kavramaktansa bunun palyaçonun gösterisi olduğunu zannetmişler.
palyaço çabalamış, seyirci alkışlamaya devam etmiş ve felaketin önüne geçememiş.

bir şeyler anlatmaya çabalayan insanların karşısında, alkış tutan yığınlar yüzünden gelecek sonumuz. boşluğu farketmeden havada koşmaya devam ediyoruz.

ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim

bunları çocukluktan beri sevmem ve korkunç bulurum. çocuklar gerçekten komikmi buluyor acaba bunları?

Ben insan olsaydım yalan sÖylemezdim.

Bilinenin aksine korku için var olan karakter. Palyaço nun hikayesini internette araştırın. Bununla ilgili bir film var. Öykü kan donduruyor.

Osman sonant dan arka arkaya 50 kez dinlemişimdir.
Turgut Uyar'ın yazdığı efsanedir.

kaç kilo çeker ki bir yalnızlık dedi palyaço.

Osman sonant ın sesinden her gece bir kac doz alınması gereken şiirdir. Fona verilen müzik sözler ve ses de ki huzurla güzel uyunur.

ayrı ayrı sevimli dursalar da bir araya geldiklerinde iğrenç bir görüntü ve okunuş yaratan harfler bütününden oluşmuş kelime.

Korkuyorum be.Hala korkuyorum.

american horror story freak showdaki favorimdir.
görsel