bugün
- kadınlara pas vermeyen erkek9
- fatma betül sayan kaya'nın avukat savunması4
- bugün ne yiyeceksiniz5
- motorsikletçi yavşaklığı24
- fon tatsızlığı14
- seven sevdiğine nar ayıklasın4
- akpde temizlik haftası8
- karton toplarken cin musallat olması6
- s'i l v'e r m'i s t8
- memurların habire maaşlarından yakınması3
- sözlük yazarlarının yeni yıldan beklentileri16
- türkiye'nin uluslar'a ligi ni puansız tamamlaması12
- pantene5
- sabahları sevilen şeyler7
- queen ravenna ile cin bayıldı pişirmek8
- sözlükteki pelinsu lar2
- ev gençleri derneği3
- günaydın kızlar7
- recep tayyip erdoğan6
- saç boyatmak4
- gingerbread biscuit3
- sonic the hedgehog 42
- true yu kızlar yurduna müdür yapmak3
- fon vurgunu36
- hırsız4
- ktç ile gece vakti ormana girmek8
- çakma teoman3
- traver yaşlanınca menopoza mı girecek antropoza mı13
- tinder da yazılımcı olmak2
- avrupa yakası3
- ali emre ballı2
- yazarların kulaklığında şu an çalan şarkı17
- türkiye'nin en büyük kuantum bilgisayarı2
- kavga etmekten korkan erkek12
- rusya'nın mega zenginlerinin putin sonrası planı2
- advent calendar2
- sadece türkiyede başınıza gelebilecek olaylar4
- sözlük yazarlarının yüz güzellikleri12
- adamın iyisini 35'ine bırakmazlar yavrum15
- bik bik'in mutfağına konuk olmak23
- regl ağrısı13
- traver beyefendi mi hanımefendi mi14
- the godfather filmindeki öfkeli adam3
- kız sanılan yazarın askere gitmesi15
- opeth dinleyen kız2
- kürtler bunu anladı2
- sözlük yazarlarının sevdiği takılar12
- sözlükte kim erkek kim kız kendini belli etsin18
- tilkiyi kümese bekçi yapmak2
- musa'nın mısırlı olduğu kuranda tescilli8
1912 doğumlu italyan film yönetmeni. belli başlı filmleri şunlardır:
Cinayeti Gördüm (1996)
Yolcu (1975)
Bulutların Ötesinde (1995)
Eros (2004)
blow-up (cinayeti gördüm) filmi, gerilim sinemasının başyapıtlarındandır.
Cinayeti Gördüm (1996)
Yolcu (1975)
Bulutların Ötesinde (1995)
Eros (2004)
blow-up (cinayeti gördüm) filmi, gerilim sinemasının başyapıtlarındandır.
insanın yalnızlığını, yabancılaşmasını ve kimlik arayışını sinemasal teması olarak belirleyip dingin bir üslupla, gözlem ve düşüncelerini uyumlu bir bütün haline getirerek anlatmıştır. filmlerini auteur sinemasını incelemek isteyenlerin izlemesi faydalıdır ancak size en ufak bir eğlence vaadetmediğini belirtmekte fayda var.
ayrıca eros filmi orta metrajlı 3 filmden mütevellit olup bu filmlerden sadece birini
antonioni çekmiştir. tek bir filmini seçeceklere tavsiyem blow-up ancak hitchcock vari bir gerilim beklemeyin.
ayrıca eros filmi orta metrajlı 3 filmden mütevellit olup bu filmlerden sadece birini
antonioni çekmiştir. tek bir filmini seçeceklere tavsiyem blow-up ancak hitchcock vari bir gerilim beklemeyin.
kimileri için sıkı kimileri içinse sıkıcı olan * yönetmen.
(bkz: l avventura) filminin usta yönetmeni.
ingmar bergman'ın acısı soğumadan 94 yaşında evinde ölen büyük yönetmen.
çağdaş toplumun duygusal bakımdan kısırlaştırılmışlığını araştırdığı filmleriyle, dünya çapında isim yapan yönetmen.
artık bulutların ötesinde olan yönetmen
zabriskie point'in de yönetmeni aynı zamanda. bugün 94 yaşında hayata veda etmiş insan.
toprağı bol olsun denilesi yönetmen.
Blow Up filminde gerçekliğin insandan insana değiştiğini üstüne basa basa anlatan ünlü italyan yönetmen.
http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=228576
(bkz: ingmar bergman ve michelangelo antonioni)
ek: scorsese'nin antonioni'nin vefatı üzerine yazısı için: (bkz: #2207210)
(bkz: ingmar bergman ve michelangelo antonioni)
ek: scorsese'nin antonioni'nin vefatı üzerine yazısı için: (bkz: #2207210)
modern sinemanın kurucularından birisidir. neorealist hareketin isyankarlarından olup Cronaca di un amore ile birlikte yavaş yavaş bu hareketten kopmaya başlamıştır. en öemli filmlerini alienation trilogy adı verilen; l'eclisse, l'avventura ve la notte oluşturmaktadır. her üç filmde daha sonraki çektiği filmler ile karşılaştırıldığında-en azından kendi açımdan bakmak gerekirse- oldukça sıkıcı gelebilir.
blow up [gerçeğin göreceliliğinin sorgulandığı mükemmel bir filmdir. (bkz: belirsizlik ilkesi) buna benzer nitelikte bir film için (bkz: rashomon)] ve passenger gibi ingilizce çekilen filmler ise özellikle blow up daki heyecanı ayakta tutan sahneler de dikkate alıdığında oldukça sürükleyicidir(diğerleri ile karşılaştırıldığında).
filmlerinde genellikle ikinci dünya savaşı sonrasındaki dünyayı yansıtır antonioni. yalnızlaşma ve yabancılaşma bu dönemin en karakteristik özelliklerinden birisidir. bazı filmlerindeki sessizlik soğuk savaş dönemindeki bunalımlı yılları yansıtır. bir nükleer savaşın korkusu L'eclisse filminin başındaki kimsesiz sokaklarda tezahür etmiş gibidir.(antonioni'nin soundtrack'i sessizlik'tir ve bu vesile ile değme müziklerin anlatamayacağını sessizlik ile çok güzel yansıtır). bununla birlikte kadın-erkek ilişkileri de ister istemez kopmaya başlamıştır. çünkü "eros is sick"tir. aşkın bu çağda doğal anlamda kendini ifade edebilmesi imkansızdır.
antonioni'nin anlattığı çağ değersiz bir çağdır. bir çok şeyin alınıp satılabileceği(bilhassa kadının da metalaşıp sokaklarda fahişelip yapması bunun içersine girer) çağdır. "nihilizm", değersizlik ve unconnectedness hem l'eclisse'de hem de blow up da derinden derine işlenir. l'eclisse'in bayan pratogonistinin(monica vitti) ailesi ile olan bağlantısızlığı ve anlık mutluluk kıvılcımlarına sığınması bunun klasik bir örneğidir.
bunların yanında antonioni'nin aslında rahatsız edebilecek ölçüde olan konulardan sapmaları bir çok filmde söz konusudur. ama bu sapmalar dikkati dağıttığı ölçüde karakterlerin özellikleri hakkında ciddi anlamda bilgi verir. bu yüzden filmleri sürekli geriye dönüşü gerektirir. "traditional narrative sense"in aksine antonioni nin filmin senaryosu çok daha karışıktır. bu nedenle L'eclisse'in kimin filmi olduğuna karar vermek zorlaşabilir. aslen filmin sonundaki yedi dakika seyredildiğinde "hiçkimseninfilmi"dir. filmi ise bu küçük olaylar ve sapmalar meydana getirir. filmlerini özellikle sıkıcı kılan amillerden birisi de "long take" lerin bazen ciddi analmda uzun olmasıdır. passenger filminde bu yaklaşık on dakikadır ki sıkılmamak için sinema konusunda ciddi anlamda sinefil olmak gerekir. Orson Welles bile antonioni'nin bu özelliğinden dolayı şikayetçidir.
antonioni çocukluğunda bir çok sanat ile ilgilenmiş olup-9 yaşında bir konser de vermiştir- onun kalbindeki asıl sanat ise resim sanatıdır. özellikle abstract expressionism'e derinden ilgisi vardır. bu alandaki favori ressamı ise mark rothko'dur ki (nietzsch'nin trajedinin doğuşu isimli eseri onun esas ilham kaynağıdır; ve rothko sanatı insanı modern hayatın manevi boşluğundan kurtarma amacını taşıdığına inanır ki nietzsche'de tragedyanın doğuşunda paralel fikirlere sahiptir)
blow up [gerçeğin göreceliliğinin sorgulandığı mükemmel bir filmdir. (bkz: belirsizlik ilkesi) buna benzer nitelikte bir film için (bkz: rashomon)] ve passenger gibi ingilizce çekilen filmler ise özellikle blow up daki heyecanı ayakta tutan sahneler de dikkate alıdığında oldukça sürükleyicidir(diğerleri ile karşılaştırıldığında).
filmlerinde genellikle ikinci dünya savaşı sonrasındaki dünyayı yansıtır antonioni. yalnızlaşma ve yabancılaşma bu dönemin en karakteristik özelliklerinden birisidir. bazı filmlerindeki sessizlik soğuk savaş dönemindeki bunalımlı yılları yansıtır. bir nükleer savaşın korkusu L'eclisse filminin başındaki kimsesiz sokaklarda tezahür etmiş gibidir.(antonioni'nin soundtrack'i sessizlik'tir ve bu vesile ile değme müziklerin anlatamayacağını sessizlik ile çok güzel yansıtır). bununla birlikte kadın-erkek ilişkileri de ister istemez kopmaya başlamıştır. çünkü "eros is sick"tir. aşkın bu çağda doğal anlamda kendini ifade edebilmesi imkansızdır.
antonioni'nin anlattığı çağ değersiz bir çağdır. bir çok şeyin alınıp satılabileceği(bilhassa kadının da metalaşıp sokaklarda fahişelip yapması bunun içersine girer) çağdır. "nihilizm", değersizlik ve unconnectedness hem l'eclisse'de hem de blow up da derinden derine işlenir. l'eclisse'in bayan pratogonistinin(monica vitti) ailesi ile olan bağlantısızlığı ve anlık mutluluk kıvılcımlarına sığınması bunun klasik bir örneğidir.
bunların yanında antonioni'nin aslında rahatsız edebilecek ölçüde olan konulardan sapmaları bir çok filmde söz konusudur. ama bu sapmalar dikkati dağıttığı ölçüde karakterlerin özellikleri hakkında ciddi anlamda bilgi verir. bu yüzden filmleri sürekli geriye dönüşü gerektirir. "traditional narrative sense"in aksine antonioni nin filmin senaryosu çok daha karışıktır. bu nedenle L'eclisse'in kimin filmi olduğuna karar vermek zorlaşabilir. aslen filmin sonundaki yedi dakika seyredildiğinde "hiçkimseninfilmi"dir. filmi ise bu küçük olaylar ve sapmalar meydana getirir. filmlerini özellikle sıkıcı kılan amillerden birisi de "long take" lerin bazen ciddi analmda uzun olmasıdır. passenger filminde bu yaklaşık on dakikadır ki sıkılmamak için sinema konusunda ciddi anlamda sinefil olmak gerekir. Orson Welles bile antonioni'nin bu özelliğinden dolayı şikayetçidir.
antonioni çocukluğunda bir çok sanat ile ilgilenmiş olup-9 yaşında bir konser de vermiştir- onun kalbindeki asıl sanat ise resim sanatıdır. özellikle abstract expressionism'e derinden ilgisi vardır. bu alandaki favori ressamı ise mark rothko'dur ki (nietzsch'nin trajedinin doğuşu isimli eseri onun esas ilham kaynağıdır; ve rothko sanatı insanı modern hayatın manevi boşluğundan kurtarma amacını taşıdığına inanır ki nietzsche'de tragedyanın doğuşunda paralel fikirlere sahiptir)
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com