kayboluş

bir murat yılmazyıldırım şarkısıdır.

Anlatamadığım bir şeyler var
Hep başka baharlara bıraktığım
Uçurumları tam aşarken
Kırılıyor kanatlarım
Gurbet yelkovanlarıdır
Gidip gelen çocuk kalbimde
Kabuslar görürüm ben
Düşlem yokluğuna girdiğinde

Vurulmuşumdur yine en derinlerimden
Düşmüşümdür kovalanan gecelerimden

Kehanetler sarıyor uyuklayan gölgelerimi
Gözlerime inen yağmur kuşları kaçışlarım oluyor

Götürmeyin beni melekler
Aşkın ejderha kuyusuna
Ahıtlar yakılır ardımdan
Aşklar güzelim ağlayınca
Ölümler alırım çiçeklerin elinden
Gökler adına topraklara dağıtırım
Güzelleşecek diye dünya
Diye dünya

Vurulmuşumdur yine en derinlerimden
Düşmüşümdür kovalanan gecelerimden

Ah ince belli hayat
Günahlarımı bağışla
Açtığım tek bir renk vardır
Onun da adı
Lahoya

(bkz: la disparition)

Fikri Taşkolu şiiridir:

Bir an içimden geçenleri yapmak istiyorum
Çekip gitmek kaybolmak istiyorum
içimdeki sırları benimle beraber alıp
Çok uzaklara gitmek istiyorum

Her ne zaman aklıma gelse bu
Kayboluş kaçış senaryosu
Sonsuza dek yok oluş kaybolma duygusu
Hemen hatırlarım kaderden kaçış olmadığını

Her ne nerede olursa olsun
Tamamı düzenli ve tertipli olacaktır
Sonsuza dek içimdeki boşluk
Ebedi dolmayacaktır
Bu kaçış hiç olmayacaktır.
Kayboluş içimde sonsuza dek ukte kalacaktır.

büyü albümünden bir murat yılmazyıldırım şarkısı.

(bkz: breakthrough)

georges perec'in fransızcada en çok kullanılan sesli harf olan e harfini kullanmadan yazdığı, cemal yardımcı'nın "e" harfini kullanmadan türkçeleştirdiği roman.

Kim milyoner olmak ister yarışmasında sorulan kitap.

içimdeki çocuğun sesin sesidir. Tam bağırırken ağzını kapatıyorum zamanla. Konuşma sus üstün tozlansın ilk önce, sonra yavaş yavaş kaybol zamanla. Hiç gelmemiş gibi yap gitmen gerekiyor çünkü.
Değiş yaşa ve git.

(#35138882).

Çok güzel bir murat Yılmazyıldırım şarkısıdır...

ne istediğini bilmeden yürüyen ne hissettiğini anlayamayan insan yavaşça insanlardan uzaklaşır. zamanla etrafında insanlar kalır ama hiçbirine gerçekten ulaşamaz. herkes vardır ama kimse yoktur.
şimdi bu yalnızlığın içinde, kaybettiklerinin mi yoksa kendisinin mi yasını tuttuğunu bilmez. belki de insanın en ağır kayboluşu, yolunu değil; hangi yöne, neden yürüdüğünü bilmeden kendinden uzaklaşmasıdır. insanın asıl yalnızlığı kimsenin kalmaması değil; etrafındaki her şey ve herkes sustuğunda, kendisini bile anlayamadığı bir yerde duyduğu sesinin yabancılığıdır.