insan

duyguları tarafından yönetilen canlı.

beynini kullanmanın bazen çok zor geldigi canlı.

duyguların ve durtulerin * seni yönetiyorsa, artık özgür degilsindir. ve özgür olmamak, dolaylı yoldan diger insanların özgülügüne de tecavüz etmektir.

"insan, her istediğini yapamayandır. Yaparsanız, insanlıktan çıkmış olursunuz."

ibrahim Tenekeci

çok tuhaf gerçekten, sokakta yürüyorsun ve yanından geçen herkes bir dertten muzdarip. Kimi yok gibi yaşıyor kimi varlığına boğuluyor bunun. Herkesin yaralı bir yanı var, ama kimsenin yokmuş gibi davranıyor.

çeşitli evrimlerden geçmiş, beyni yaratıldığı ilk zamanlardan beri daha çok büyümüş, daha çok düşünebilme yetisi kazandırılmış, düşünebilen en büyük yaratık. tüm bunların yanında amip kadar yaratıcılığı olan, en iğrenç, en bencil, en vahşi, en acımasız, en aciz, en nankör, en zavallı olan canlı türü.

bak ben her şeyi anlamaya çalışıyorum, lakin (kendim de dahil) insan dediğimiz varlığı anlayamıyorum.
mesela sırf rimeli aktığı için üzülen insanları anlayamıyorum. o, rimeli aktığı, çorabı kaçtığı, ruju taştığı için kederden boğulurken, dünyanın herhangi bir yerinde aynı dakikalarda yüzlerce türdeşi tecavüze uğruyor (kadın, erkek, çocuk fark etmeksizin hem de).
sırf tuttuğu takım yenildi diye birilerinin gözlerini kin bürüyor, cinayet dahi işliyor. insan, alt tarafı bir futbol maçı yüzünden türdeşini katlederken, hatta hakem gol vermedi diye küfürler edip gözyaşları dökerken, binlerce canlı yaşam mücadelesi veriyor bir başka yerde.

amip kadar yaratıcılığı olan dedim ya, sahiden de amip kadar yaratıcılığa sahip olan insan, bir başka insanın kusurları ile dalga geçebilme cüretini kendinde bulabiliyor. ve bunu yaparken o kusurların sebebini hiç düşünmüyor. dahası, küçümsediği insanın içinde nasıl yaralar açtığına dair fikir bile yürütemiyor.

anne ve babasının belki 5 dakikalık zevki yüzünden, belki de bi plastik parçasının gazabından yararlanarak dünyaya geldiğini düşünmeyen, "en son ne zaman nefes alabildiğin için minnettar oldun?" diye sorulduğunda verecek cevabı olmayan insan, başka bir canlının yaşam hakkını çeşitli şekillerle gasp etme yetkisini de kendinde pek ala bulabiliyor. ne kadar zavallıca...

peki ya sen, "sevgili" türdeşim;
en son ne zaman "bugün de doydum." diyerek bunu mümkün kıldığına inandığın ne varsa ona teşekkür ettin?
ne zaman başını sokacak bir evin olduğu için minnettar oldun?
bugün binlerce aç ve evsiz canlı varken, senin tek derdinin "o kızı yatağa atmak" olması ya da "o adamın sana çiçek almayışı" ne kadar da basit bir fark etsen...

peki en son ne zaman "bugün de yaşıyorum" diyerek aynada kendine bir tebessüm ettin?
ne zaman göz göze geldiğin insanlara gülümseyip "merhaba" dedin?
demezsin değil mi? yapmazsın. yapamazsın. çünkü bütün bunlar önce sana yapılmalı, ilk adımı atan sen olmamalısın. çünkü insan(!)sın.

sevdiklerine "seni seviyorum" dediğin en son tarih ne zamandı peki anımsıyor musun? sevgilin değil kastettiğim, ailen, arkadaşların, vs... uzun zaman oldu, hatta belki de hiç söylemedin öyle mi? neden? çünkü onlar hep yanındalar. onlar hiç gitmeyecekler senden, hiç geç kalmayacaksın sevdiğini söylemek için değil mi? aferin. söyleme. düşünebilen en yüce yaratıksın ya, bir bildiğin vardır elbet bu konuda da.

vaktin olursa ömründe bir kez olsun çocuk esirgeme kurumuna git, bir aileye sahip olabildiğin için minnettar ol.
bir kez olsun bir barınağa git, türdeşlerinin yaptığı o iğrenç işkencelere maruz kalmadığın için binlerce kez teşekkür et.
bir kere de huzurevine git. yaşlandığında, sevdiklerini kaybedip yapayalnız kaldığında ne halde olacağını gör, ders çıkar kendine. geç kalma sevdiklerine, pişmanlık yaşama.

ya da boşver ya...
sen başkalarının kusurları ile alay ederek egonu şişirmeye devam et. yanından geçenleri görme, yardıma ihtiyacı olanları duyma.
yediğini, içtiğini, kimlerle nasıl seviştiğini, nasıl deli paralar harcadığını paylaş her yerde. hayat paylaşınca güzel çünkü.
sevmek de en kolay zaten.
hı hıı...

Yaratılanların en üstünü ve bi o kadar da en nankör Olan mahlukat..

insan,
insan olma serüveninde kan döktü, ırza gecti, çaldı ve kibirlendi, diklendi, günah işledi ve de günahı varlığıyla inşa etti ama en sonunda adanmisligin, merhametin koynuna düştü, çünkü nihayetinde beserdi, aceleciydi, unutkandi ve zayıf üstelik cahildi.

not : bir makaleden.

yandaşların ancak bir alt türü olabilecekleri varlıktır.

insan vücudunda yaklaşık 100 trilyon hücre vardır. Her dakika bunlardan 300 milyonu ölür. Eğer sürekli olarak yenilenmeselerdi, bütün hücreler 330 gün içinde ölecekti.
Su, vücudun %69’unu teşkil eder. Normal bir insanda yaklaşık 47 litre su vardır. Teneffüs, terleme ve boşaltım ile her gün 2.4 litre su kaybedilir. Su, vücuttaki çoğu dokunun %20 ile %80’ini ,beyin dokusunun ise %85’ini oluşturur. Eğer 73 kilogramlık bir insanın vücudundaki suyun tamamı çıkarılacak olsaydı, geriye sadece 29 kilogramlık bir vücut kalacaktı.
Su dışında vücutta birçok madde daha mevcuttur,
Normal bir vücutta, küçük bir sundurmayı yıkayacak kadar sönmüş kireç
7 büyük sabun kalıbı yapacak kadar yağ, orta boy bir kavanozu dolduracak kadar şeker
6 tuzluğu dolduracak kadar tuz
9 bin kurşun kalem yapacak kadar karbon(13kg)
2 bin 2 yüz tane kibrit yapacak kadar fosfor
25 milimetrelik bir çivi yapacak kadar demir
bir kaşık sülfür
30 gram diğer metaller bulunur.

Kendini hiçbir şey kalmayana dek parça parça etmesi, içine, en derinlere inmesi gereken, bilinçle kutsanmış canlı.

Bir derinliği varsa, oraya gidene kadar en rezil kabuslarıyla, korkularıyla, endişeleriyle yüzleşecektir. Çabalayacak, ağlayacak, tırnaklarıyla suratındaki deriyi yüzerek parçalar halinde maskesini düşürecek ve çırılçılak kaldığı anda, enerjiye dönüştüğü saniyede barışı bulacaktır.

Bunu yapacak güç aslında içindedir.

Anahtarı bulabilmesi, onu kendi içinde arayabilmesine bağlıdır.

her şeydir.

hiçbir şeydir.

sürekli sorun ve çözüm arayışları içinde olan ancak gene de bir boka yaramayan varlıktır. ölümüz bile dirimizden daha hayırlı lan şu doğada.

Dünyada yüzlerce millet, dil, din, mezhep olabilir ama sadece iki çeşit insan var aslında. Vicdanı olan ve vicdanı olmayan.

insan nedir?
başıboş bırakılmış bir hayvan mı?
aklını kullanabilen yetenekli bir varlık mı?
ne kadar akıl? Nereye kadar ulaşabilir insan beyni? Neyi öğrenebilir en fazla?

Sahi insan nedir?
tanrının kötülüğünün yeryüzüne bir yansıması mı? Hep en fazlasını isteyen , hep kendisi için yaşayan ve daima savaş halinde olan bir varlık mı?

Nedir insan? Tanrının evrensel sevgisini kendi benliğinde bulup mutluluğu arayan bir bilge mi?

Nedir bu insan dedikleri? Yoksa bir tanrı mı? Kendi yaratıp kendi tüketen?

kadın insan, erkek insanoğlu. (bkz: neşet ertaş)

şiddet makinesi.

bir an ihsan diye okudum.
ihsanlardan nefret ederim.
insanlardan da.

hayvandır.
vahşidir.
tehlikelidir.
ateisttir.
dindardır.
paragözdür.
nankördür.
başkalaşmıştır.
insan değildir.

Kendine yapılanları başkalarına yapmakla geçirir ömrünün büyük bir kısmını.
Biri sizi üzerse, büyük ihtimal onu aynı şekilde üzen birileri olmuştur.

Üzülmeyin siz. Böylece kimseyi de üzmezsiniz.

olmasaymış dünya zaten cennetmiş.
(yaradanın da ayrıca cennet yaratmasına haaa bir de cehennem oluşturmasına gerek de kalmazmış aslında...)

inanmaya programlanmış varlık.

Deriyle kaplanmış makina.

skmeyeceği eşeğe su bile vermeyen uğursuz musibet menfaatçi yaratık. pis.

insana en uzak şey içidir, kalbi, ciğeri, böbreği,damarı,kanı,kemiğidir. Kimse kendine yakıştırmaz ölümü, acaba kalbim nasıl? iyimiyim? Demez

her saniye atıyor o, bu mükemmel vücuda/sisteme saygı duymalısın, senin unuttuğun anlarda, aklına gelmeyen, en yalnız anında bile o atıyor, sen kötü kalpli bir insanken bile sen kötü kalpli bir insan ol diye atıyor.

nankördür.

elindekilerin kıymetini bilmeyen siktirboktan bir varlık. elindekinin kıymetini bilmemekten aklının eski bir sevgilisine gitmesiyse bir de salaklığına delildir.