hayat

Bir gün gelir, 'Tanrım' diyemezsin artık.
Toptan bir temizlik zamanıdır.
Artık 'Sevgilim!' diyemeyeceğin bir gün.
Çünkü boşunalığı kanıtlanmıştır aşkın.
Ve gözlerden yaş akmaz.
Ve ancak kaba işlere yarar eller.
Ve kuruyup kalır yürek.

Kadınlar boşuna çalarlar kapını, açmazsın.
Tek başınasındır, ışıklar söndürülmüş
ve karanlıkta parlar kocaman gözlerin.
Belli ki acı çekmeyi bilmiyorsundur artık.
Ve hiçbir şey istemiyorsundur dostlarından.

Kimin umurunda yaşlanmak, yaşlılık nedir ki?
dünyayı taşıyor omuzların
ve bir çocuğun elinden daha hafif dünya.
Savaşlar, kıtlıklar evlerde aile kavgaları
hayatın sürüp gittiğini kanıtlıyor
ve kimsenin özgür olamayacağını.
Bu gösteriyi acımasız bulanlar (o yufka
yürekliler)
ölmeyi yeğ tutacaklardır.
Bir gün gelir ölüm de işe yaramaz.
Bir gün gelir bir komut olur yaşamak.
Yalnızca yaşamak, hiç kaçış olmadan.

Carlos Drummond De ANDRADE .

Hayat; eğlenceli görünse de gözüne, aynı yerde takılan dvd'den fazlası değildir!

Ne kadar uzun olup olmadığı değil ne kadar dolu yaşandığı önemlidir.

ne kadar doğru dürüst yaşadığını sandığın oranda götüne girendir. doğru yaşadığın için sanırımda bu kadar hızlı şekilde zorlanmadan girmektedir, öyle ya. tuhaflığı buradan gelir, var bir yanlışlık bir yerde...

Hayat bizi dört işlemle sınar: Gerçeklerle çarpar, Ayrılıklarla böler, insanlıktan çıkarır ve sonunda 'topla kendini' der ..
*

sevince güzel olandır; hayat sevince güzel sevince tatlı gü...
oeh!

hayat= ağırlamalar + uğurlamalar

"hayat, koyu bir balgam sert bir pornoydu dün..." -teoman.

uzak bir ihtimalin rastlantılar üzerine denk gelmesidir. doğru zamanda doğru yerde olabilmektir. veya doğru zamanda orada olmamaktır. orada olmamak bir seçimdir. uzaktan bakmak. kalabalığın içine girmeden, bedenini ve ruhunu kemiren tüm dürtülerine rağmen uzaktan durmak.

start çizgisiyle finish çizgisinin çok yakın olduğu bir süreç.

yürüdüğün yola yüklediğin misyonlar,
birbirine dolaşan ayakkabı bağcıkların
ve
tırmanmak istediğin elektrik direkleri...
başka bir bok değildir..!

en yavas intihar...

öğrenilecek çok şeyi olan ve çaresizlik içinde öğrendiğimiz döngü. sonunun umduğumuz gibi bitmeyeceğini bilsek de yaşıyoruz işte.

karışık çerez tabağında leblebi muamelesi görmektir bazen...

beni neden yoruyorsun, demiş sevgili Ortaç... hayat işte...

gram adaletin olmadığı yer. bu yüzdendir ki pek çok insanı isyana ve allah'ı gözden geçirmeye sevk eder hayat. eğer bu durumu aşamazsanız, zaten adaletsizliklerine boyun eğmek zorunda kaldığınız şu hayatın sonunda bir de cehennem azabına uğrayacak ve orada da işkence çekeceksiniz. ne kaldı ki geriye? sadece ben.

kadındır bazen.

içimde her türlü (yok artık bu kadarıda olmaz yahu) larda dahil her şeyin olabileceği yaşam süresi.

anlamsız değildir.

korkarım ki hayat, yine beni kandırıyor... hatta seni, onu ve her birimizi...

üstünde düşünecek kadar uzun süre olmadan bitip tükenendir.

ölümü bekleme noktası..

hayata olan sevginiz, en yüksek umudunuza olan sevginiz olsun ve en yüksek ümidiniz en yüksek hayat düşünceniz olsun.

nietzsche

felsefik olarak yürünen yol. tematik olarak mevcut durum.

Şerefle bitirilmesi gereken en asil görev hayattır. Bir lokma ekmek için şerefini çiğnetmeye; bir anlık eğlence için servetini tüketmeye, bir zamanlık mevkii için el ayak öpmeye, insanları ezip geçmeye, günlük menfaatler için onurunu terk etmeye, bir kısım insanlara kızıp tüm insanlara düşman olmaya değmez bu hayat!

her şeyin korkunç gittiği anlarda bile vazgeçilemeyen.