fotoğraf

en güzel anı olduğu rahatlıkla söylenebilir. bir an ölümsüz kılınmıştır artık ve yüzyıllar sonra da birinin eline geçebilirsiniz ya da geçebilirler. * eskiden fotoğrafların hepsi baskıdan geçip, elden ele dolaşabilirken daha değerli olduğu da söylenmeden geçilmemelidir. zaten her şey eskiden güzel değil midir hep? ve öyle kalmayacak mıdır? şimdi de bir gün eskiyecekse her zaman söylendiği gibi anın kıymeti bilinmelidir.

her çektiğim portrede ruhlarını aldığımı düşünsene...

bazen bir fotoğraf çok şey anlatır sahibine..

canon d500'ünüz varsa uğraşması son derece keyif veren hobi.

cep telefonu kamerasıyla pek keyif vermiyormuş.

edit: canon 500 d imiş yahu yanlışlık yapmışız. roketadama saygılar.

Bir de fotoğrafa "başarılı" demek kafası var. N'aptı fotoğraf, üniversiteyi mi kazandı, yüksek lisans mı yapıyoR, napıyoR?

Her insan fotoğraflarda güzel çıkmadığını düşünür. Aslında belki de en güzel oldukları yer fotoğraflardır. Öyle dururlar çünkü yalan söylemezler, bırakıp gidemezler, nankör olamazlar, arkandan konuşamazlar, kalbini kıramazlar, seni aldatamazlar, ihanet edemezler. Gerçeğinde bu yazılanların hepsini yaparlar, fotoğraflar sadece susar, bakar. O yüzden gelmesin gidenler. Bir fotoğraf göndersinler yeter.

hayat damarlarından biridir fotoğraf, fotoğrafçı için.
--
fotograf çekme alışkanlığını kazanmak,sadece yaşamak değil yaşarken çevremizi algılamak ve yaşamımızdakileri önemsemeyerek yaşamak.
Anı birlikte yakalamak amacımız.

Aklın ve yüreğin aynı düzleme geldiği anda denklanşöre basma sanatıdır.
Fotoğraf hayatımızda olmazsa olmazlar arasındadır. Yaşam biçimidir.

yetmiyor bazen yazmak, konuşmak ve hatta sessizlik bile.

zaman akıp gidiyor, öyle çaresiziz ki karşısında, bir parçasını kopartıp kendine saklamak ve birine göstermek istiyorsun. işte bu hızsızlığın adı fotoğraf. Günahını bana sormasınlar, "neden" demesinler, pişman değilim.

hayatın pause tuşu...

geçmişle olan tek bağdır. her şey o karede saklıdır. sevinç, hüzün, şaşkınlık, huzur, mutluluk.. anıların ölümsüz hali, çoğu zaman elinizde kalan tek şey.

bir daha geriye gelmeyecek olan zamanı ve anı yakalamaktır.

-niye fotoğraf çekmek dışında bir şey yapmıyorsun. işin gücün yok mu senin?..
-çünkü çıplak gözlerle dünyayı göremiyorum. anlatacak biri lazım.

korkulan. kaçılmış.

dünyanın en güzel sanatı.

unutmak istemediğimiz anların sonsuza dek bizimle olmasını sağlayan kare.

ânı sabitleyen araçtır.
ama çok da başarılı sabitleyemez
titreyen bi gözyaşı damlası
titremeye devam eder mesela o "sabit" karede
veya gergin bir dudak
gerilmeye devam ediyordur
ama en beteri
güzelliğin büyümesidir fotoğrafta
hele ki bakılan aşık olunan ise
aşıkının gözlerini
her bakışta daha çok deler
çok acımasız olur
geçen her saniye
gözler daha bi güzelleşir
yanaklar daha bi güzelleşir
kollar bile
güzelleşir
ve ânın birinde
olduğu gibi yutar bakan zavallıyı
kendine köle yapar
geçmişe
ve geleceğe dönüşür
yani fotoğrafın ânı olduğu gibi sabitlediği
yalandır
kafasına göre takılır...

Bazen ciddi anlamda maddiyat gerektiren meslek. Paran yoksa işin zor.

maymunların çekebileceği altı üstü düğmeye basılarak icra edildiği sanılan, küçümsenen, kızlara hava atmak için kullanılan, toplumda iyi bir yer edinmenin aracı zannedilen, bu kadar hor görülmeyi de haketmeyen bir eylem...

Son zamanlarda herkesin ilgisi .

gözlerininiz içine bakıyorsa fotograf, birşeyler anlatmak istediğindendir belkide. Bazı fotograflar varki insanı hüzünlendirmekten daha öteye götürüyor içinizde yarayı kaldırıyor adete acıtararak.

soyal paylaşım sitelerinin - daha geniş alalım konuyu- ve internetin en çok yer ayırdığı nosyon.

nietzsche'nin 1900'lerde çekilmiş bir fotografını görünce bir merak duygusu beni fotografın icadına götürdü. bir şeyin icadına genelde seviniriz. ancak icad edilen şey her ne ise, icad edildiğinden (mesela) bir yirmi yıl önce icad edilmiş olsaydı acaba dünyada neler değişirdi? kaynaklara göre tarihte bilinen ilk fotografın yılı 1826 olarak gösteriliyor. ancak insan tarafından çekilen ilk fotografsa 1839 olarak kayıtlara geçmiştir. bu yüzden tarihe geçmiş hangi ünlüleri görebilme şansımız oldu ve hangilerini kaçırdık acaba diye düşündüm bir an. bana bir deneme konusu olabilecek kadar ilginç gelen icadların bulunma zamanlarının öyle alelade önemsizmiş gibi görünmekle birlikte aslında çok önemli hatta kimi zaman hayati değer bile taşıyabiliyor olabilecekleri düşüncesidir. tarihin akışını değiştirebilecek kadar büyük bir önem bu. ama bu yazının konusu burası olmadığı için lafı daha fazla uzatmanın da gereği yok. fotografla ilgili vermiş olduğumuz iki tarihi sözlük formatı kabul edelim ve etrafını da cümlelerle süsledik farzederek noktamızı koyalım.

Resimden anlayan bir dostum: "fotoğrafta ışığı öğrenmek otuz yılı alır.", demişti. O günden sonra hep düşündüm. 25 milyon fotoğrafçısı ile sen ne çalışkan ülkemizmişsin türkiye valla.

çekilir.