depresyon

depresyon; isteksizlik, keyif alamama, yorgunluk gibi belirtilerle devam eden, merkezi sinir sisteminde dopamin ve nöradrenalin azalması ile fizyolojisini gösteren, uzun sürdüğünde ise patolojik olan ve tedavi gerektiren bir hastalıktır. ırk, cinsiyet, yaş ayırt etmeyen bu durum, yoğun bir stres sonrası da ortaya çıkabilmektedir, özellikle o yoğun stres başarıya ulaşmamışsa. uzun süreli stres anında nöradrenalin ve dopamin depoları boşalır, stres faktörü ortadan kalktığında depresyon belirtileri görülür. bu depresyonu atlatabilmenin tek şartı mutlu olmaktır ki eğer olmazsa, major depresyona ilerleyebilir.

işte şu an içinde bulunduğum durumdur. isteksizlik, hayattan beklentinin olmaması, nefes almama isteği, keyif alamama... umarım major depresyona doğru ilerlemez.

sabah sırf vizesinden çaktığınız dersten kalmamak için okula gidiyorsanız,derste alakasız şeyler düşünüyor,dersle ilgilenen herkese ana avrat düz gitmek istiyorsanız,yemeği bile zevkle yiyemiyor sadece midenizi dolduruyorsanız,çok konuşan herkesten nefret ediyor,tıklım tıklım dolu metrobüslere tahammül edemiyorsanız,sigarayı sizi rahatlatan tek faktör olarak görüyorsanız depresyondasınızdır,gereksiz bir şeydir,ömrünüzün bir kısmını boşu boşuna tüketir.e peki ne yapılabilir?
(bkz: kelin merhemi olsa kendi başına sürerdi)

doom metal dinliyorsanız günün her dakikası hissedeceğiniz duygudur.

herhangi bir hedefin , amacın , ereğin olmadığı durumlarda ortaya çıkan duygu durumu.

çok sevdiğin bir yakınını kaybetmiş kadar hüzünlü hissettirir.

Hocanın seni yanlış yönlendirmesiyle bir şeyler kaybettiğinde yaşanabilen bir durum.Katil de yapar , haberin olsun hoca.

depresyona girilir,çıkılmaz.sadece muhtelif uzunluklarda ( ya da kısalıklarda ) ara verilir,o kadar. aga,depresyondaydım,atlattım çok şükür diyene rastlarsanız eğer,inanmayın,ya yalan söylüyordur,ya da çok iyimserdir. dipsiz kuyudur,düştükçe düşülen boşluktur. derinlerinden bildirdim.
yıl olmuş 2014 editi: hala derinlerdeyim.

20. ve 21. yüzyılın hastalıkları listesinde ilk 5te yer alan ruh hastalığıdır.

işsizliğin sözlük yazarlığına soyundurduğu ruh halidir.

Günlerdir hastayım ve bu beni delirtiyor
Sürekli uykuyla uyanıklık arasında
Gidip gelip, gidip gelip, gidip gelip
Kırk derece yüksek ateş ve kıskançlık
Bu zayıflık anında
Bir aşkın komasında
Kıskançlık aktığında durmaksızın damarlarımda
Sen ilacımsın
Susuz yuttuğum
Bir türlü gitmeyen ne yapsamda bogazımda

düşülen dar ve derin çukurda, kenarlarda tutunacak nafile yer arayışları ve akabinde muvaffak olunamayarak nerede biterse orada dururum mantığına geçme hali. dibi yoktur aslında; yine bir tutunacak dal bulunur ve düşüş durur, ya da biri el atar ve yardım alarak durdurulur.
en kötü hali ise bütün ihtimallerin sona ermesi ve sonsuza kadar düşme halinde yaşamaya çalışmak.
(bkz: delirmek)

olur olmaz zamanlarda insanı küçük emrah moduna sokan durum balkona sigara içmek için çıkmaya korkar oldum.

çok fenadır. yaşadım geçirdim. kurtulana kadar çok şey atlattım. sanki tekrardan başlayacakmış gibi korkmuyor değilim.

Babamla tartışıyorduk dün. Yine her zaman ki gibi bana sarmak için elinden geleni yapıyordu. Bir anda gözlerimin karardığını, şakaklarıma sıcak bir kan basıncının fırladığını anımsıyorum şimdi. Bir iki bağırmadan sonra bundan sonra bu evde benim olduğum yere girmemesini, beni görürse görmezden gelmesini, benim öyle yapacağımı söyledim. Bana; "Bu ev ikimizin birbirini görmemesi için fazla küçük, Bu evden ya sen gidersin, ya ben. O zaman birbirimizi görmeyiz". dedi. Bunu derken gözlerine baktım. Gözlerinin ortasında sanki alevleri gördüm. Yüz hatlarından nefreti dökülüyordu. Bir insan, kendi öz oğluna bu kadar nefretle bakabilir mi? Bunu düşündüm önce. Sonra kendi kendime farkettim aslında haklı olduğunu. O an içimden "bu dünya bile ikimizin birbirimizi görmemesi için fazla küçük" dedim kendi kendime...



Haklısın baba. inan ki bu evden, bu şehirden, bu ülkeden hatta bazen bu dünyadan defolup gitmeyi senden çok istiyorum. Onun içindi benim kaçış planlarım. Ben istediğin gibi olamadım baba! Ben senin olmamı istediğinden fazlasıydım! Ben kendi hayatımı yaşadım! Hatalarımla! Günahlarımla! Pişmanlıklarımla! Ama fazlası baba! 27 yaşımdayken, bana kendim bile hakim olamıyorken sen ne hakla benim üstümde irade kurmaya çalışıyorsun baba! Sen asli babalık görevlerini yaptığın için, beni 15 saniyelik zevk için değil de gerçekten doğamız gereği bu dünyaya getirdiğin için babalık görevini yaptığın için ek bir sevgi bekleme benden baba! Ben eksikte olsa senin bu çabana değer verdim! Ben seni bu güne kadar takdir ettim. Eğer olursa kendi çocuklarıma senin beşte birin babalık edebilirsem iyi bir baba olduğumu düşüneceğimi söyledim tanıdıklarıma baba! Ama şimdi farkediyorum. Geçmişte seninle yaşadığımız şeylerin sadece iyi kısımlarını aklıma koymaya çalışırken senin inatla benden nefret etmeyi sağlayacak şeylere odaklandığını şimdi anlıyorum... Ben her gün üç posta dayak yerken hala senin yanına gelebilmek için ümraniyeden kadıköy'e kadıköy'den taksim'e taksim'den sarıyer'e sarıyer'den istinye'ye gidişlerimi hatırlıyorum baba! Sırf senin yanına gelebimek için. Ben kafamı sehpanın altına sokup beni tekmelemeni değil, bana misina alıp balık tutturmanı ya da beni oyalamak için bırakmanı hatırlıyorum minnetle baba! Ben annemden duyduğum 2 aylıkken ağladığım zaman beni karların içine atmanı değil, bana iş yerinde bilgisayarla oynatmanı hatırlıyorum baba. Ben üstüme yorganları yığdığını değil, bize ayın 15 inden 15 ine her maaşı aldığında bir sefer aldığın ama bugün bile olması için canımı verebileceğim o 2,5 luk kolayı hatırlıyorum baba!.. Ama bu fazla artık! Kendime fazla. Dayanamıyorum.



Artık ilaç manyağı oldum... Senin korkundan. Depresyondayım! Epilepsi oldum! Midem rahatsız! Baş ağrısından ölüyorum, uyuyamıyorum şimdi. Hepsi için ilaç kullanıyorum günlük. Yolda yürürken dalıyorum. Dün seninle kavga ettikten sonra senden kurtulabilmek için kuzenimin halı saha maçına izlemek adetim olmasa da o yağmurda o rüzgarda gittim baba! Dün izlemedim maçı. Arabanın içinde oturdum 1 saat! Düşündüm baba!.. Ağlayamadım! Küçükken ne kolay ağlardım! Ağlayamadım baba. Tıpkı şimdi olduğu gibi. Annem olmasa baba! Annem olmasa! O kadın olmasa!

http://vikinger34.blogcu.com/oz-nefret/10222758

indirme, çökme anlamına gelir. günümüzde sıkça psikolojik depresyon kastedilerek kullanılır. oysa kaslar da deprese edilir, solunum depresyonu da olur vesaire.

ilaç manyağı olmanıza sebep olabilecek hastalıktır.

lustral special 100 mg
selectra 100 mg
stilizan 25 mg
seroquel 25 mg
Benexol 1500 mg
depakin 100 mg

yanında mide için lansor,
antidepresan,antipsikotik ve antiepileptiklerin yarattığı baş ağrısı için majezik veya minoset plus...

Buna rağmen her gün içilen bu ilaçların sadece hüznün tavan anında gözünden yaş gelmesini engellediğini farketmek. insana gerçekten koyan bu olsa gerek. Bugün yalnızlığımın farkına vardım. Aile dahil olmak üzere beni anlayabilecek kimse yok mudur? Kardeşimden öte gördüğüm adam dahi beni anlamıyorsa eğer, kim teselli edecek beni? Yazasım var. yazmalıyım.

an itibariyle istanbul semalarındaki kara bulutlar, delicesine yağan yağmur sebebiyle girilen acayip ruhsal durum.
muhtemelen geçidir.
yoksa değil midir?
bilemedim şimdi.

(bkz: çikolata)

türkiye'de depresyon geçirme oranı kadınlarda %24, erkeklerde %3'tür.

deprasyon ve debresyon diye yanlış söylemleri yarmaktadır.

(bkz: depresyon hırkası)

sadece ve sürekli uyumak istiyorum un, tıbbi terimidir.

insanı recep ivedik 3 teki gibi hissetmesini sağlayan durum hatta filmi izlerken kendi yaşantısını izliyormuş gibi bile hissedilebilir, ve insana sorgulattırılabilir havalar siz neden kapandınız ne güzel güneşli gidiyordunuz ve hatta hava durumu sunucularına küfrettirebilir ki sırf havalar daha da soğuyacak diye. tek farkı onda hiç değilse uzaktan akrabası falan bişeyi komşusu yani hiç değilde birisi geliyordu bile dedirttirebilir.

intiharı tetikleyen ruh hali.