beklemek

insanı dirhem dirhem öldürür.

"ben şimdi bir yabancı gibi gülümseyen
tanımadığın bir ülke gibi
içinde yaşamadığın bir zaman gibi
tam kendisi gibi mutluluğun
beni bekliyorsun
ve onu bekliyorsun beni beklerken"

vakit kaybıdır, beklemek çoğunlukla hayal kırıklığıyla sonuçlandığından en iyisi bekliyormuş gibi yapmak sanırım ve hayatını yaşamak, çünkü beklediğin öyle yapıyor.

cezaların en büyüğü...

dünyanın en güzel şarkısını hiç duymayan birine söylemek gibi birşey! *

isteyerek ya da istemeyerek sürekli yaptığımız şey.
otobüs beklemek, mezun olmayı beklemek, hayallerin gerçekleşmesini beklemek ve farkında olmadan ölümü beklemek gibi.

En çok beklerken 'yaş'lanıyoruz.

bazen bir dakika, bazen bir asır..

görsel

lugatımdan çıkardığım tek fiil. böyle fiilin ben bir fiil...

Beklemek, bekledigin anin gelip gecmesinden daha sevimli bi eylemdir kanimca.

dünyanın en b.ktan işi.

sabırsızlığa karşı denenmeli, yoksa acela işlere şeytandan başka şeyler karışıyor..

günümüzde akıllı telefonlarımızla vakit geçirmek için bir fırsattır.

beklemek; şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız. (demiş cem adrian)

beklenenin olmaması ile sonuçlanan zorlu süreçtir bazen.

beklemek: öldürür.

insanı yoran eylem.

(bkz: haberi olmadan beklemek)

bir kanser türü; beklemek.

--spoiler--
beklemek, hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız.
--spoiler--

(bkz: herkes gider mi)

insanın ağzına sıçan eylemdir. hele ki beklenen, kişinin sevdiğiyse kısaca "ölüm" dür!

(bkz: nefes alıyor olmam yaşıyorum anlamına gelmez!)

şubatın soğuğu yüzümü yakarken şehrin ışıklarının oynaşmasını izleyen gözlerim sulanıyordu. bir şehir aydınlanmakta olan günün arefesinde, uykunun en tatlı yerinde güneşi bekliyordu. soğuktan uyuşmuş ellerimin tuttuğu sigaranın canı çıkmak üzereydi. anlamsızlaştırdığım günlerime bir yenisini eklemek için bekliyordum. balkondan izlediğim sokakta bir köpek çöp arabasının unuttuklarını arıyordu. sessizliği sokak lambasından gelen cızırtı bozuyordu. bir de şehrin gurultusu vardı tabi. içeri girmeli beni bekleyen uykunun kollarına atılmalıydım, uyku bekliyordu, bende bekliyordum oysa kollarıma atılacak kadını ve ölümü. evet bekliyordum. aşkı beklediğim kadar ölümü de bekliyordum. belki de şu doğan günün içindeydi, kim bilir? ya aşk ölümden sonra gelir de bulamazsa beni. uyumamalıyım. evet, hayatta tutunacak hiç bir dal bırakmayarak kendimi bir mucizenin gerçekleşmesini beklemeye bıraktım. mucize? ne beklenmedik bir kelime. ufkun çivit mavisi doğmak için gelen güneşin habercisiydi. martıların çığlıkları dağların doğum sancısı gibiydi. nur topu gibi bir güneşimiz oldu. gözlerimi kısıp sarı ışığa bakmaya çalıştım, yapamadım. elimde ölmüş bir sigara ve günden beklentilerimle öylece duruyordum başlamakta olan günün karşısında, meydan okurcasına. sigarayı savurdum sokağa, içeri geçip balkon kapısını kapattı. soğumuş bedenimle uzandım yatağıma...beklemenin cıdırtıcı karanlığında uyumaya çalışıyorum...dışarıda hayatın sesleri başlıyor.. elime doğan bugün beklentilerimi karşılar mı? belki...

beklemek, en korkunç halidir yaşamanın.

(bkz: ki beklemek en korkunç halidir yaşamanın).

tanım: insanın başına gelebilecek dertlerin çoğundan daha çok sıkıntı verir.

Beklediğiniz şey gelecekse eğer güzeldir beklemek.

beklediğin şeye göre insanın kafasını darmaduman edebilen şeydir.