ağlamak

duyguların bedenizmizdeki çeşmeden akmasıdır. ama bu çeşme kalbimiz dışında kimseyi dinlemez. akmak isterse durduramazsınız onu. kalbinizin ta derinlerinden gelen duygu damlaları sizi terkeder.içiniz boşalır. hem siz rahatlarsınız,hem de duygularınız artık özgürdür..

bazen yapmak istediklerimizi gerçekleştiremediğimizde,bazen istemesekte katlandığımız durumlarda,hüzünlü bir şarkı dinlerken bazen...kaybedilenin gelmeyeceğini bile bile onunla yaşlandığımızda, nefretin yerini alan hüzün anında, pişmanlıklarda,içinden çıkamayacağımız karmaşaların içinde kaybolduğumuzda ortaya çıkan duygu boşalması...

genelde yorganın içinde yapılan rahatlama unsuru.

uzaklara dalmış düşünürken birden burnunuzun yanından akıp giden bir damla gözyaşı... insanın içindeki nefreti dışarıya vurması halinde kelimelerin anlamsız kaldığı an.

duyguların taşması.
tüm duyguların sebep olabileceği insancıl eylem.

stres atma, rahatlama yontemidir.

aptal olduğunuzu hissettiğiniz "an" da ılık bi yağmurun hiç durmayacakmışsına yağmasıdır.

dünyanın en rahatlatıcı eylemidir. içinizde biriken a$k, okul, para vb. sorunlar artık malum yerinize kadar gelmi$ir. sonunda patlarsınız, ba$larsınız ağlamaya. belki duvarları yumruklarsınız. o kriz geçtikten sonra bir sigara yakarsınız ve kendinizi ne zamandır hissetmediğiniz huzurun kollarına bırakırsınız.

ve zamanın durduğu, gözyaşlarının aktığı andır...

Yalnızca kendimizi kötü hissettiğimizde değil, çok heyecanlı ya da çok mutlu olduğumuzda da ağlayabiliyoruz. Herhangi bir duyguyu yüksek yoğunlukta yaşadığımızda ağlamamız çevremizdekilere, davranışlarının sonuçlarının ne olabileceği konusunda uyarı veriyor. Canımız yandığında ağlamamız ise, birilerinin fiziksel yardımına acil ihtiyaç duyduğumuz anlamına geliyor.

sevilince yapılan, üzülünce yapılan, kızgın, sinirli, öfkeli olunan anlarda yapılan, sonunda insanın rahatladığı ve kendine geldiği eylem.

aşık olup da sevdiğine kavuşamayan insanın derdini gözyaşı ile yazması.

uzunca bir zaman sonra ilk defa yaptığım şey.

tam herşey yolundayken ve yıllar geçmişken aradan, bir yerden, eski sayfalardan çıkıp gelmek zorunda mıydın sanki. hiçbir şey olmamış gibi davranırken tekrar canımı acıtmak zorunda mıydın? sensizliğe bu kadar alışmışken, tam da kendi ayaklarım üzerinde durabilmeyi öğrenmişken bana bunları söylemek zorunda mıydın? küçük bir kızdım seni tanıdığımda, sayende olgunlaştım ve şimdi beni tanıyamıyorsun. üstüme yüklediğin o ağır yüklerin altında ezilen ruhumu artık tanıyamıyorsun. daha 16 yaşındaki bir kıza ölümün soğuk yüzünü göstermiştin. yaşatmamıştın belki ama uçurumun kıyısında yaşamak nedir senin sayende öğrendim. gün be gün ölümü beklemek, ya da dua etmek. duaların nasıl kabul olduğunu öğrendim. bir başkasının iyiliğini istiyorsan kendi iyiliğinden fedakarlık yapmalıymışsın. "yasasin" dedim allah'a. o yaşın yeter ki. ben onu bir daha göremeyecek olsam da.. yasasin.. ilk defa bir duam kabul oldu. belki en acı vericisiydi benim için bu, ama bir yerlerde yaşadığını biliyorum en azından ve sen kendini en olmadık zamanlarda tekrar hatırlatarak bunu her zaman bilmemi sağlayacaksın.

ve yine ağlıyorum. klavyemde gözyaşları, yanımda sen yoksun yine, ama bütün dualarım seninle... ****

sevdiğiniz biri bu eylemde bulunursa belki ondan çok sizin canınız acıyacaktır. siz onun yerine ağlamak isteyeceksinizdir. elinizden bişey gelmediğini hissederseniz onun kadar üzüleceksiniz. onu ağlatanı bulup öldürmek isteyeceksiniz. elinizde sadece teselli etmek kalınca ise ağlamak nedir öğrenmiş olucaksınız.

bazen durup dururken sadece düşünerek yapılabilecek bir eylemdir. kendiliğinden olur aslında...ağlayayım mı ağlamayayım mı diye düşünemez insan...içinden geldiğince yaşamak, bazen yaşadığının farkında olamamaktır. * *

göze sigara dumanı ya da toz kacması anında basvurulması kacınılmaz yoldur,yordamdır.

kimis zaman ice gozyaslari akitilir
kimi zaman ise bir sarki bahane edilir
ne kadar aglarsak o kadar insanizdir

beyne reset atmaktır. belki biraz zaman kaybettirir ama sonunda rahatlatır insanı.

insan ruhunun egzoz borusudur. rahatlatır ruhu, dinlendirir. bir nev-i kurtuluştur. ağlamanın öznesi de, nesnesi de kişinin kendisidir...

bol hickirik e$liginde icra edileni makbul eylem. ozellikle agladiktan sonra sanki dunyanin butun yuklerinden kurtulmu$ gibi rahat uyur insan.

yaşadığımız şeylerin duygularımız ve kafamızda yarattıklarımızla birlikte göz yaşına dönüşmesi durumudur. örnek vermek gerekirse; bizi ağlatan duygusal bir şarkı değildir, duysal şarkı bir araçtır, bizi asıl ağlatan şarkıyı dinlediğimizde zihnimizde beliren anılarımız ve beraberindeki çaresizlik hissidir.

göz pınarlarının isyan edip, yönetimi ele aldıkları olay...

olay gerceklestiğinde kalbin beyine üstünlük kurduğu düşünebilir, fakat olaylar ondan sonra baslar ve beyin dizginleri eline alır. hersey mantık cercevesinde gelisir. güç verir insana...

ağlamak ağlamak, beyin eriyene kadar
secdeden kalkmamak, alın çürüyene kadar.

bant tiyatroları arasında okunan ezgilerden biri öylece aklımda kalmış.
çok eski zamanlardı o zamanlar tabi, irtica felan hortluyodu arada bir.
kızıl renge düşmandık, yeşile mesafeli durmak gerekir di.
en güzeli renksiz veya her rengi alabilmek ti.
kızlar ya orospu idi yada sıkma baş, erkekler ya kızıl komnist ti ya da faşist. ve tabi bir de tanımlanamayanlar taraf olmayanlar vardı.
her neyse güzel günlerdi. biz mmoskova radyosu felan dinlerdik *

(bkz: doyasıya aglamak)