anne

insana en yakın ve en uzak olan ve hayatımızda görebileceğimiz en mükemmel kadın.

dunyanin en mahsum kisisi. seni senden daha fazla seven tek insan. hayatimda gercekten asik oldugum ve tum kalbimle sevdigim tek kisi.

(#2461495)'e cevaptır!

o yaz gecesinin sabahında, 17 yaşımın tüm hırçınlığı ile geceyi sokaklarda geçirip de usul usul, kimse uyanmasın diye gün doğumunda beraber yaşadığımız o iki odalı eve geldiğimde koridorda karşılaşmıştık seninle. omuzlarında beyaz atkın vardı. üzerinde sarı çiçekli geceliğin. gözlerimi kaçırmıştım gözlerinden. leş gibi kokuyordum. dünya'nın tüm pislikleri kalbimdeydi. ilk aşık olduğum kız yeni terketmişti beni. anlatamıyordum kimseye. ilk hayal kırıklığımı canlı yaşıyordum o gün doğumunda. ilk can çekişmemi o sabah, o koridorda yaşıyordum. ilk ölümüm, o koridorda yaşanıyordu.
sen ise izliyordun. sessiz adımlarla yanıma yaklaşıp sırtıma dokunmuştun. çenemi kavramıştın o buruşuk ellerinle. yaşamışlığının kanıtı olan ellerinle. ilk defa, yok olmak istemiştim. ilk defa, kendimi, kendime gömmek istemiştim o sabah. leştim çünkü. senin rahminden, nur topu gibi dünyaya gelip, sonrasında, 17 yıl geçmeden bok gibi kokan bir leştim. tüm pislikler gözlerimdeydi. tüm pislikler ruhumdaydı.

gözlerim kan çanağıydı. çakallara içiriyordum karanlık gecelerde. sen yüzümü kendine çevirirken, bir anlığına koridorun sonundaki ayna da kendimi görmüştüm. yeni çıkmaya başlayan bıyıklarım, kanlı gözlerim, hafifçe akan burnum...
bir cümle bekliyordun benden. bir kelime ya da. o anın anlam ve önemine yaraşabilecek tek bir şey. ne söylemeliydim ki? ne söyleseydim söndürebilirdim o gün doğumunda, o koridorda gerçekleşen ruhsal yangını?

"dar geliyor."

dudaklarımı kesercesine ağzımdan çıkıp atmosferde yankılanan cümle buydu. neyin dar geldiğini bilmiyordum ama. hiçbir zaman da bilemedim zaten. hala da bilmiyorum. fakat, o gün doğumunda dar geliyordu bir şeyler. belki giydiğim kösele ayakkabılar. belki de ruhuma giydiğim şu beden!

beni, hızlıca çektin kendine doğru. bastırdın göğsüne. doladın kollarını sırtıma... ilk önce, nedenini bilemediğim bir tedirginlik yaşadım. saniyenin binde birlik bir zaman dilimine sığdı bu tutarsızlığım. sonra, ağladım. bardaktan boşanırcasına ağladım. hayata boşalırcasına!

nefesimin ritmini kaybetmeye başladığımda senin de ağladığını hissettim. tuttuk birbirimizi. yüzlerimizden. konuşmadan karar verdik. bir daha birbirimizi ağlatmayacağımıza dair. aradan yıllar geçti. yollar. aşklar. ihanetler. aradan her şey geçti. ilk hayal kırıklığımın babası olan o genç kız hariç...

sen tuttun sözünü. ben tutamadım. bir bayram sabahı, kapında dikilip de ayaklarının altındaki kovulduğum cennet'e girmeyi hakedemedim.

şimdi, yine ağlıyorum. o sabah ağladığım gibi. bardaktan boşanırcasına. hayata boşalırcasına. hep ağlıyor olmama karşın aradığım cennet'in yerini biliyorum. gökyüzünün en tepesinde değil, aradığım cennet! senin ayaklarının altında! tüm duygularımla ayaklarının altına uzanmış, neden kovulduğumu anımsayamadığım cennet'ine alman için bekliyorum!

taptigim sahsiyet yuce varlik.

dunyanin en guzel ve en degerli insanidir.

(bkz: bebeğim sağ olsun)

ulu arıyorsan anneler ulu
sevmişiz gönülden olmuşuz kulu
analar insandır biz insanoğlu .

özveri abidesi kutsal varlık.

sizi her daim karşılıksız sevecek olan tek kişi.

yeni türkü' nün çok iyi bir parçası.

hastandığın zaman başında bekleyen yeri geldiğinde sana kızan kızsa da adırmadığın elleri öpülesi iş bulana kadar yeri geldiğinde parasına muhtaç olduğun varlık... öğrenci evinde yaptığın yemekleri bir kenara bıraktığın ve ev halkının hep birlikte iştala yediği yemekleri her daim olmasada ara sıra gönderen varlık...

her aklima geldiginde bogazimda bir yumru olusturtan.
her sabah telefona sariltan.
her telefonu kapatista aglayan ve aglatan.
her gece allah'a "n'olur dunya gozuyle gormeyi * nasip eyle", " benim omrumu al, onunkine kat" diye dualar ettirten.
tereddutsuz guven duydugum.
hayattaki tek dayanagim.
arkadasim, dostum, askim, herseyim.

ozledigim.

her daim ihtiyacın olan tek varlık, iyilik ,güzellik , hayatın anlamı..

--spoiler--
http://www.anneyiz.biz
--spoiler--

bir vakit makyaj malzemelerine ve topuklu ayakkabılarına göz koyulan, ergenlik buhranları sırasında en çok kalbi kırılan, o dönem beğenilmeyen, biraz büyüdükçe daha da benzer olunduğu fark edilen varlık..

istemezdim eskiden ona benzemek..
şimdi anlıyorum ki, bu elimde değil.. bu değişim, benzerlik ve adı-her-ne-ise doğal bir süreç..

ece temelkuran'ın dediği gibi: annemiz yamalar dikiyordu bir zamanlar.. sonra bir bakmışız onun yanında biz de yamalar dikiyoruz.. ellerimiz benzemiş..

çok basit düşünen ve kolayca kandırılan bir anne benimkisi.. öyle cin annelerden değil asla.. ve halka mal edilmiş bir "iyilik meleği".. diyorum bu kadar iyi olma, onca kötü varken..
dinlemiyor..
belki birgün ben de anne olursam, anlarım onu..
neden iyilik yaptığını..
neden her nefes alışverişime minnettar olduğunu..

belki birgün benden bir parça, karşıma geçip bana bağırdığında anlarım onu nasıl kırdığımı..
belki..
belki ben de hayatımın ilk aşkı olan adamla evlenseydim anlardım onun neden evlilik hastalığına kapıldığını..
belki..

bana diyor ki; ilk aşkınla evlenirsin umarım..
anne.. öldürdüm ben onu.. ilk aşk filan yok..
öldü o artık..
~
en kötüsü ne biliyor musunuz?
ellerimiz benziyor birbirine git gide..
adamlarımız benzemez umarım..
sonumuz..

göğsüne kafa gömüp hüngür sümük ağlanabilen can.

en kutsalım.. annem, canım, meleğim, ne kadar kıssanda sen bu kızına bilirim her bakışında titrer için. her geç kaldığımda eve pır pır atar yüreğin ... içitğim sigaranın zehrini içine alam senmişsin gini üzülürsün.. canım annem melek annem. seni çok seviyorum ve senin kadar güzel bir anne olmak için elimden gelen herşeyi yapıcam.

tavukları kızartırken galeta yerine susama batıran varlık.

yerim o gözleri ben.

geri kalan hayatimda beni hic bir zaman aramamasini , beni ölmüs olarak bilmesini temenni ettigim. onun kotu anneligine bakarak mukemmel anne oldugum evladimca ve cevrece tasdik olunan "anne musveddesi".

her anne ovguye layik olamiyor malesef.

melekdirler melek, benim aklim almiyor bu kadar fedakarligi...

uzun bir sureligine ayri kalinacaksa, en samimi en duygu yuklu gozyaslarini dokerler, sizi de uzerler.

türk kahvesini tam ayarında yapabilen tek şey.

hesapsızca sevebilen , sorumluluk sahibi, her daim çocuğunun sıkıntısını hissedebilen,
kaç yaşına gelmiş olursa olsun çocuğunun aç olup olmadığından endişe edebilen,
sınav kapılarında bekleyen, yeniden öğrenci olan ve hatta asker olabilen,
hayatı çocuğuyla birlikte yeniden yaşayan ve öğrenen ,
uykusuz gecelere rağmen her zaman güçlü ve cesur, sadece kendini düşünmekten
bir ömür boyu vazgeçebilen, ayaklarının altı cennet olan ve asla hakları ödenmeyecek kişilerdir.

melek kavramının dünya da maddeselleştiği... insanın allah'a onu sizden almaması için yalvardığı kişi. hayata dair sadece çocukları için herşeyi yapabilecek şahsiyet. sizin için sadece çocuğu için dünyaları devirebilecek şahsiyet. dünyadaki bütün zorluklara, bütün engellere, bütün kötülüklere tek başına çocuğu pahasına direnecek şahsiyet. bunu yaparken de sizden bir karşılık beklemeyecek dünya üzerindeki tek varlık. parçası olduğunuz varlık ve en önemlisi size siz olduğunuz için değer veren dünyadaki tek insan.
bilirler yaşayanlar, görenler bunu görmenin şansına erişenler.
anne her zaman doğruyu söyler: çünkü çocuğu pahasına çıkar gütmeyecek sadece iyiliğini sağlığını düşünecek, kişinin kendisinden bile daha iyi düşünebilecek yerine göre genelde babadan önce gelen şahsiyet.
bu dünyada bir insanın sahip olmasını isteyeceği tek kişi...

en kötü anımızda mutlaka yanınızda olan ve asla hakkını ödeyemeyeceğimiz en mukadder varlık..her ne kadar ara sıra bezdirdikleri olsada,tek kelimeyle kıymetlimizdirler..

anlatılamıyacak, melekten daha üstün, yerini hiçbişeyin tutamayacağı, muhteşem, tanımsız canlı ..