anne

cennet ayaklarının altın da olan varlıktır. candır.

ne kadar kavga etsende, kızsan da asla kırılmadığın varlık. dünya da ikincisi olayan mucizevi sevgi.

anne seni doğuran kişiye taarif edilmeyen duygular için söylenen, dünyanın en güzel adı...

benim annem her annenin olduğu kadar melek.
bugün beni ağlatan kadın, uğruma ağlayan kadın.

hangi insan çocuğu ilacını düzenli almıyor diye oturur ağlar?? benim annem ağladı.

ilaç sadece şişmiş bademciklerim içindi, çok da önemli değildi yani.
tatilde yanına gitmiştim ve bademciklerim orda şişmişti, annem panik tabii. acile gidelim doktora gidelim diye feryatlarda. babamla ben rahatız, geçer elbet. o gece yatıştırdık ama gündüz oturtmadı beni kalktık gittik aile hekimine, ilaç verdi. annem orda hatırlatıyordu her sabah, öğlen, akşam. ben okul açılınca geldim tabii öğrenci evime. arayıp içtin mi dediğinde 'hayır' dedim, demez olaydım.

o gözyaşları...

tekrar boğazın şişecek deyişi...

bunu kimse yapmaz. kimse.

Bazı canlılarda çocuğunu kuluçkada bekleyen bazı canlılarda çocuğunu kendi içinde taşıyan dişi kişi. Sevginin ilk öğrenildiği canlı.

dünyanın en güzel varlığı, erkek çocuk için her şeyden öte olan. her ne kadar bağırsa da kızsa da babadan daha çok sevilir. babayla ara kötü olduğunda yine anneye söylenir bazı şeyler.

dün sabah boynu tutuldu hem de ne tutulma. bacaklarını bile oynatamadı. elim ayağım dolaştı. ne yapacağımı şaşırdım. biraz sonra sakinleşince kas gevşetici merhem sürüp sıcak havlular tülbentler sardım. biraz doğrulunca kahvaltısını getirdim. daha sonra kas gevşetici ilaç verdim bol suyla ki midesine dokunmasın. çok şükür ayaklandı hemen. anneyi hasta görmek kadar hayatı karartan başka bir şey yok heralde.

herkes bize sırtını döner ama annemiz asla.

Bu dünyada en çok sevdiğim kadın.

dün gece rüyamda kanser olduğunu gördüm. saat 03:00 da hüngür hüngür yatakta ağladım. eşime bile gösteremediğim, hissedemediğim bir sevgidir bu. benim canımdan al ona ver diyebileceğim tek kişidir.

meleğim... onu çok özledim...

(bkz: konuşuyor efendim durduramıyoruz) denilen ve başımdan hiç ayrılmamasını dilediğim kutsal varlık.

içinde bulunduğum grup. dünyanın en güzel duygusudur. küçücük bir çift göz sürekli seni takip eder, ilgilendiğinde sana gülücükleriyle karşılık verir.

bir gün gelecek ve bir insan oğlunun gaz çıkarıp, kaka yaptığına sevineceğim hiç aklıma gelmezdi. yaşanması gereken en asil duyguların başında gelir.

arkamda olsun, dünyanın anasını satabileceğim tek kişi..

başımız sıkıştığında bize kucak açan yüce varlık.

"anneme

anne girdin düşüme.
yorganın olsun duam;
mezarında üşüme.

anlamam, anlatamam.
düşen düştü peşime,
artık vadeler tamam..." (1982) n.f.k

bir veya birden fazla çocuğu olan kadın *

insanın hayatında en çok sevdiği kişi.
aşk mı?
aşk ne ki?
anneni çocuğa, çoğcuğun anneye duyduğu sevginin yanında aşk ne ki?
insanın en büyük kabusu, anneyi kaybetme olasılığı.
kiminle konuşur, kiminle dertleşirsin anne olmadan, kimin yanında uyursun deliksiz bebekler gibi? kim sarılıp saçlarını okşar korkunca, korkularını yargılamadan kim avutur seni?

genelde teknoloji ile arası iyi olmayandır.
kablosuz internetten bağlanan bilgisayarın interneti yok diye mouse ve güç kablolarını kontrol eder. *
ama anne:
telefonunuzu 5 defa üst üste açmadığınızda sırasıyla polis, mit ve
genelkurmaya haber verebilecek canlıdır.

karşılıksız en büyük sevgi beslediğindir.

yanındayken sürekli tartışılan ama onun uzağındayken "canım annem ya" diye iç geçirten muhteşem insan. işim yok yarın beni kaldırmayın dememe rağmen sabahın köründe "bu saate kadar yatılır mı" diye ortalığı kasıp kavuran babaya karşı "erken kalkmam" lazım dememe rağmen bana kıyamayıp kaldıramayan kutsal insan.

dünyanın en mükemmel varlığıdır. onu sevmek için gönderilmişim. *

içeceği bir bardak suyu önce sana uzatabilen.

sinirlendirdiğin zaman makineli tüfekten hallice saatlerce hiç durmadan, bıkmadan, yılmadan konuşabilecek kelime hazinesine sahip kutsal insandır.

her gece Allah'a onu benden daha çok koru diye dua edilendir.

Küçük bi kızken annemin köyüne giderdik. epey de kalırdık. Annem o zamanlar neşeli bir insandı, insanları ziyaret ederi, güler, kahkaha atardı. ben hiç bişeyi anlamayan bi kız çocuğuydum. Öyle bakardım annemin önümden geçerken savrulan elbisesinin eteklerine.. o kadar güzeldi ki..
Salak bi kız çocuğydum demiş miydim? evet, geç de anlardım, ben anlayana kadar annem çoktaaan dıdısının dıdısına ziyarete gitmiş olurdu. Babam görevde olurdu, ablamsa yaşıtlarıyla.
Salak bir kız çocuğu olduğm için yaşıtlarımla da anlaşamazdım. öyle oturur beklerdim. saatlerce.. Annem geldiğinde dünyalar benimdi! kahkaha atarak gelirdi. eteğine yapışırdım. çok da küçük değildim ama yine de eteğine yapışırdım. Anneminse yapması gerekn şeyleri vardı.

Yine beklerdim. Annem işlerini btirip, oturduğunda kaç saat geçmiş olurdu hiç anımsamıyorum. bu seferde ben beklemekten sıkılırdım ve annemi iterdim, huysuzluk yapardım. O yine de gece uyurken bana sarılırdı. bilirdim sarılacağını..

Yine itiyorum annemi. Git diyorum. ne yaparsan yap. Ben elin memeleketinde anne anne diye ağlarken hala ağlıyorum diyorum. yanındayım ya hala ağlıyorum diyorum. Bencilce diyorum bunları. Bu kadar bencil olduğum için de kendimden utanıyorum. Artık diyorum, artık ağlamaya öyle çok alıştım ki, bak yemek yerken bile ağlayabiliyorum diyorum. Sahiden de o an yemek yerken bi yandan ağlıyorum. içim acıyor anne, geri gel nolursun..

Ölme nolursun anne, varlığın bile benim insan olmama yeter.. sana bişey olmasın nolur anne..