anne

hep yanımda olsa da hep özleyeceğim tek kişidir. kokusu başka kimsede olmayandır, hep seven ve hep affedendir. zordur annelik ama bir o kadar da güzeldir sanırım.

eli öpülesi kişilik.

söylemek isteyip söyleyemediğim kelimedir anne.

anlatılamayacak kadar özel bir varlık anne.

şefkatli kolların sahibir. yurtta özlem içeren bir entry.

(bkz: oldu mu bu şimdi)

evi arayan sapığı redial tuşu ile bulmaya çalışmasına rağmen sevilebilir.

sığınaktır.

Fedakardır anne. Candır. Eksikliği söz konusu olduğunda yeri doldurulamayacak insandır. Bir başkası için hiç menfaat gütmeden çırpınandır. Kimsenin düşünmediğini düşünüp kimsenin bakmadığı gibi bakan, kimsenin sarmadığı gibi saran, kimsenin koklamadığı gibi koklayandır. Dedim ya anne candır.

başımın etini yiyendir.

kilometrelerce uzaktan ''istanbul'da bugün hava soğukmuş, sıkı giyin'' demek için 30 yaşındaki minicik(!) evladını arayan sevgi dolu kadın.

"oğlum alarm kuracaktım, telefonun dili rusça oldu, bi' baksana" diyebilen, diyebilmesine rağmen inadına sevilen kan, can, yaren.

Lanet bir trafik kazasinda onu kaybedip, rehabilitasyonla hayata donmeye calismak cok acidir. Kimsenin basina gelmemesini dilerim. Ozlenen meleksi varliktir o

hiç kimse kusura bakmasın ama ' cennet annelerin ayakları altındadır ' lafını boş çıkartacak binlerce anne var. aslında anne de değil, insan doğurmuş kadın var.

içten, en samimi duygularla anne diyenler çok şanslı.*

bilgisayar masasına monitör ve yazıcının yanına, üzerlerine örttüğü danteller yetmezmiş gibi 2 de canlı çiçek saksısı sığdırabilen harika insan.

http://gundem.milliyet.co....2011/1442199/default.htm

Ne zaman başınız sıkışsa, içiniz daralsa, sevgilinizden ayrıldığınızda tutunacak bir dal olan tanrıdan sonraki en ulu insan.

çocuğu olan ve bu çocuğu sürekli, bir şeyler yemeye zorlayan kadın.

bugun benim canım istedi diye ev yapımı salça yapan ... ve sıcak salçanın bir kısmı eline sıçrayınca elini yakan ama evladını mutlu etmenin keyfiyle o acıyı unutan varlık ...

çok yaşasın , elleri dert görmesin ...

Hayatımdaki tek ve en önemli varlıgım.

tanımaya fırsatım olmayan insan.

her yemeğin içine tavuk eti konulursa çocuk soğur etten. tavuk gıdaklıyor ağzımın içinde, yiyemiyorum.
barbunya konserveleriyle geçiştirilen istanbul akşamları özlüyorum bazen. onlar da yanımda olsun isterken, yumurta dikliyor kahvaltı sofrasına ve istemiyorum kimseyi.
bir kadın olsun istiyorum. uzaklarda bir yerlerde. varlığını bilip, bana ulaşamadığı zamanlarda telesekretere:
- 'ben yıldız annen' gibisinden bilinçsiz ama bir o kadar iştahlı espiriler yapsın ve ben o an özleyip, ilk otobüsle yanına koşup, bir çırpıda geri geleyim istiyorum.

-odandan dışarı çık. şu insanlara hoş geldin de. gibisinden itaatnameleri, sıfır tolerans prensibiyle bana söylediğini iddia etsin ve ben yine huysuzluk sebebi yaratıp, bir hışımla cüzdanıma sakladığım otu zıvanasız yakıp sızayım istiyorum.

kadınlara tanrı tarafından verilen en güzel duygu olsa gerek. içinde bir canlı oluşuyor büyüyor gelişiyor ve doğuyor. yoktan, senin içinde var oluyor.

ayrıca kendisinden önce ölmek için dua edilmemesi gerekendir, evlat acısı ile yaşaması reva görülmemesi gerekendir. bu acıyı yaşamaması için anne acısı ile yaşamayı canı gönülden istettiren dir.

can dedikleri şeydir galiba. Özlemdir, hasrettir, yaşamdır, nefestir. Koruyucu melektir belkide, tarfi edilemeyecek birşeydir aslında.

beni dünyaya getirmek ve büyütmek dışında bir işe yaradığı yok sanırım, dünyaya geldiğim için çokda mutlu değilim hani?

delikanlı, katı yürekli bir kızı sevmiş ve onunla evlenmek istemişti.
ancak kız, korkunç bir şart ileri sürerek;

- senin sevgini ölçmek istiyorum, dedi.
bunun için de köpeğime yedirmek üzere bana annenin kalbini getireceksin.

delikanlı, tüyler ürperten bu teklif karşısında ne yapacağını şaşırmış ve uzun bir tereddütten sonra hislerine mağlup olup annesini öldürmeye karar vermişti. annesi, belki de durumu fark ettiği icin oğluna fazla direnmedi ve çocuk, annesini öldürerek kalbini bir mendile koydu.

delikanlı, kızın isteğini yerine getirmiş olmanın heyecanıyla yolda koşarken ayağı bir taşa takıldı. kendisi bir tarafa, mendil icindeki kalp bir tarafa fırladı. canının acısından, ağzından ister istemez "ah anacığım!" sözleri döküldüğünde annesinin tozlara bulanan ve hala soğumamış olan kalbinden bir ses yükseldi;

- canım yavrum, bir yerin acıdı mı?