ankara

yine karanlıktır.

denizi yok. inanabiliyor musunuz, ciddi ciddi denizi yok.
bir de gri. himmmm, ay yok, pardon, gipgri.
dur bakiyim neydi? asti'ydi di mi en guzel yeri?

siz kurban olun benim canim sehrime e mi?

an itibariyle sıcaktır.

şu sıcaklarda hislerime tercüman olan video.

https://www.youtube.com/watch?v=B9JPyb36Cds

En güzelidir Ankara. Tektir. Taşı toprağı öpülesidir.. Birde terasın varsa arkadaş, akşamları çık terasına izle Ankarayı..

Başkentimizdir. 5 milyon insanı besleyen ve nickime ilham kaynağı olan güzel şehirdir.

ankara'yı sevmiyorum diyen insana; "-Ankara'yı sevmek için ankarayla ilişkiye girip seni s.kmesine izin vermelisin." derim. o zaman ankara'nın değerini anlarsın çünkü. ben çok severim mesela. *

not: bazı insanların anlaması kıt; ankarada ilişkiye girmek değil, ankarayla (ile) ilişkiye girmek.

(bkz: ile bağlacı)

büyük çaplı bir elektrik kesintisiyle yüz yüze kalmış şehir. esasen böyle daha iyi oldu 'gri şehir, denizi yok, martı var mı lan orda' klişeleri havada kaldı böylelikle. karanlık bütün kusurları örterrrr.

(bkz: sürrealistik melih gökçek buluşları)

hayatının uzun dönemini izmirde geçiren bir birey olarak 8 gün önce ayak bastığım ve kendime "ben nereye düştüm ulan? " sorususunu sordurtan şehirdir.

özlenmeyen şehir, yerin dibine giricesi.

birkaç saattir şimşekler çakıyor ve hafiften yağmur yağıyor. o kadar küfrettik yağmurlarına ama bugünlerde çok ihtiyacımız var. yağ ulan yağ.

dolu beklerken yanıltmıştır.

yağmur yağdı seni düşündüm, birlikte aktık geceye sessizce...

f.d. eşliğinde yağmur izlenilmiş, toprak kokusu derin derin içe çekilmiştir.
seviyoruz seni ankara.

+Ankara' da yaşamak bir ev hanımıyla salonda çay içmek gibi, istanbul' da yaşamaksa bir fahişeyle çılgınca sevişmeye benziyor. Sen ne dersin?
-Valla ne diyeyim, yolunuz Adapazarı' na düşerse elimizden geldiğince zikmeye çalışırız.

memur ve öğrenci kentidir ankara. ankara'ya gittiğimde hem şehir, hem insanlar okadar çok soğuk geldi ki hiç sevemedim o şehri.

yol çalışmaları yüzünden trafiğin içine sıçılmış olmasına bir de yağmur eklenince evden çıktığına insanın lanet ettiği başkent..

her ne kadar siyasilerin memurların şehri olsada ankara bambaşkadır.

türkiye'nin başkenti olan fakat istanbul'un gerisinde kalan şehir.

altı aydır iç anadolu kırsalından dışarıya çıkmamış biri olarak diyebilirim ki artık sıktı.

hakkında bu kadar entry girilince öldüğünü sandığım şehir.*

Beni çeken birşeylerin olduğu şehir. Sevdiğim orda bulunmaktan hoşlandığım bir şehir. Denizi aramadığım tek şehir.

belki de ankara'da doğup büyüyen herkesin aklındadır bir gün bırakıp gitmek bu "taştan" kenti. bu fikir her ne kadar aklın bir ucundan geçse de sadece geçmiş olduğuna inanırsın gidecek olduğuna değil. herkesin sonbaharını sevdiği, dizelerine kazıdığı bu kentin en çok kışını sevmem beni ankara'dan gitmekten vazgeçirdiğindendir belki.

bugün tüm sokaklarını ayrı ayrı gezdim ankara'nın, sahaflarını dolaştıktan sonra da hafif kararmış simidini yiyerek her zaman gri,sisli görünen bu kasvetli şehrin renklerini fark ederek güvenpark taki havuzu ve güvercinlerini izledim, küçükken simit attığımı anımsayarak.

hani ilkokuldayken denir ya "gerçek dostun kitaplar" olduğu ... bir kulağımızdan giren çıkan bu sözlerin kitaplara bağlanmakla geçebileceği gerçeğidir yalnızlığın aşılabileceği ta ki insanların kendilerini biriktirdiklerini fark edinceye kadar.

akıllarda hep bir sorudur ya “ankara neden sevilir? “ bunun cevabını hiçbir zaman , hiç kimse bulamasa da her an değişen gökyüzüne baktığında, umarsızca bi tebessüm oluşuyorsa yüzünde ankara o iç karartıcı sislerden kurtulup senin için gökkuşağının tüm renklerine kavuşmuştur bile.

hep hüzün kokan şehir. ankara ya ankara ya bakıyormuş gibi bakamayan, o hüznün çekiciliğini göremez.

sıcak, hem de fena sıcak şehir. *

izmirden sıcak olmasın izmirden mayomu giyip angaraya yüzerek gitme istegimi gursağımda bırakan haziran ayında dolu yağan bir şehir.