allah korkusu

''cahiller korkar, alimler haşyet duyar'' diye de bir söz vardır bu korku ile ilgili.

Sen sevdiğin kişiyi kırmaktan, onu üzmekten korkmaz mısın? işte Allah korkusu da böyle birşey. *

allahfobia.

sınıflı toplumun en muazzam icadı. kitleleri kontrol altında tutmanın masrafsız, kirsiz, passız, tasasız yolu.

insanın doğru yoldan ayrılmaması için gerekli olan duygu.

ateistler için bir nevi paranoya.

insan psikolojisinin inanana yaptığı oyundur. bu oyun insanın bilinçaltına kuran-ı kerim'den gelmektedir.

allah a inanan her insanın içinde olması gereken korkudur.

allaha karsi hasyet * duymaktir. en guzel korkudur. rabbin kendisini sevmemesinden korkar insan. allaha saygisizlik, nankorluk etmekten korkar. ahirette allahin yuzune bakmamasindan, selam etmemesinden korkar...
esas allah korkusu budur. bu olmalidir.

(bkz: tayyip in allah korkusunun olmaması)

iyi insanların kötülüğe sapmalarını engelleyen, sevgi kaybetme ve azap korkusudur

korkma allah'tan korkandan, ondan hiçbir kötülük gelmez. kork allah'tan korkmayandan ondan her kötülük gelir.

olmayanlardan uzak durmak en iyisidir. sen bizi senin yolundan gitmeyenlerden uzak eyle.

ancak alimler bu duyguyu gerçek manasıyla yaşarlar, her insanda olması gereken bir korku.

ama, sevgiyide unutmamak lazım...

rahmeti gazabının önünde olan allaha karşı duyulan haklı korkudur.
bazen korku saygıdandır, bazen sevgidendir.

mesela ben babamı o kadar çok severim ki ona karşı en ufak bir hatada bulunmamak için davranışlarıma çok dikkat ederim, onu kırmamaya, saygıda kusur etmemeye özen gösteririm. bu da aslında bir korkudur. hata yapmaktan korkmaktır bu işte. tıpkı bunun gibi kendini ve babasını yaratan zata karşı duyulan haklı korkudur allah korkusu. belki korkuların en makuludur.

bir ateistin kalbinde bile ister istemez vardır bu duygu. bazen de olsa içini bir kıpırdama sarar, ürperir insan. ama büründüğü kimliğine de ihanet edemez bu insan. o yüzden dünyanın unutturan yüzüne bakar, kendini kaybeder. içer, eğlenir, coşar, oynar ve o korkuyu unutmaya alıştırır kendini. ama hayat bu. yaşlanır da o insan. ve bir kaç metrekare kefene yaklaştıkça o korku bilinç altından çıkıp beyni kemiren bir virüs haline gelmeye başlar. ve o allahtan korkmayıp allahın yarattığı karanlıktan, insanlardan korkan insan da toprağın altında yerini usulca alır. hiç itiraz etmeden kabullenir ölümü. ama ötesini bilemez. o dalga geçtiği ahiret hayatıyla yüzleşir. asıl tokatı burada yiyer. halbuki toprağın altına girmek bile zoruna gitmemişti. o kabaran kibirine yedirmişti bunu. ama hayvandan daha aşağı muamele görmek zor gelmiş olacak ki sızlamaya başlayacak ve "keşke toprak olsaydım" diyecek belki de. ve o korkunun değerini geç de olsa anlayacak.

allahın insanlardan korkmasıdır heral..

bizim gibi cahil toplumlarda allah korkusu iyi birşeydir. olayları zekasıyla ya da iradesiyle ölçemeyen insanları allah korkusu yola sokar.

1958 yapımı, siyah beyaz türk filmi. yönetmen muharrem gürses, oyuncular fikret hakan, nevin aypar, ahmet tarık tekçe, halide pişkin, suat taner, muazzez arçay, muammer gözalan, atıf kaptan, sevgi öztopal.

allah korkulması gereken bir şey olmalı mıdır sorusunu akla getiren hede.

Aşık sevdiğini gücendirmekten çekinir, onun sevgisinin yok olmasından çekinir. işte budur Allah korkusu.

bilmem bilir misiniz?

aşk korkuya peçedir korku da aşka perde
allah'tan nasıl korkmaz,insan onu sever de.

3,dünya müslümanlarında yoktur mesela.

adam kesmek caiz, tecavüz caiz, haminini hüppen caiz...saymakla bitmez.

her yüreğe biraz konsa işler daha kolay olacaktır. evet.

Neden korku? Neden sevgi değil diye sorguladıgım olay.

Babandan korkuyor olman sevgine engel mi değil? Hem de "o" babandan daha merhametli.