2002 yazı

ikibiniki tane ayrı yazıdır.

daha akp bile iktidarda değildi o yaz. memlekete gittiğimizde tatillerde hala musluklardan su içilebiliyordu. güzeldi o günler. sokakta oyunlar oynayıp torpiller patlatıp, komşu kızlarıyla yiyiştiğim bol kavgalı ve bol zevkli saf güzel günlerdi. sigara ucuz, alkol ucuz, internet yaygın değildi pek. geleceği kestiremiyorduk ama umutluyduk. şimdi gelecekten dahi umudum yok. istanbul'da apartman dikilmemiş araziler boldu ve mahalle maçları yapardık.

hayatımda ilk kez 2002'de aşık olmuştum.
o da yaza denk gelmişti.
bu sebepten değerlidir.

bir ülkenin birbirine sımsıkı kitlendiği yazdır.
çocuklar ümit davala tarzı saç kesimiyle bisikletlerde gezerdi. kardeştik hepimiz.

şimdi nereye geldik ?

ilhan mansız'ın Roberto Carlosa attığı gökkuşağı çalımı.

Ilhan maksızın hareketini deneyip kızların gözünde karizma olmak icin uğraştığımız zamanlar di cidden güzel de be o günler.

çok güzel bir yazdı. 6 yaşının getirdiği çükümün yerini tespit etme çalışmaları son sürat devam ediyor, komşu kızı sibel e içgüdüsel olarak yanaşmaya çalıştığımı dün gibi hatırlıyorum. çocukken belliymiş böyle olacağım.

9 haziran 2002 pazar günü lgs sınavı vardı. dünya kupası macı için erken cıkmıstık ve türkiye kosta rika ile 1-1 berabere kaldı. yaz mevsimi böyle başlamıştı. en sevdiğim yıl, sonrası 2002 yılı ve yaz mevsimi gibi olmadı.

bir ülkenin kardeşliğinin zirveye çıktığı yıldır.
akıllı telefonlar falan yok. sokakta herkes birbirine gülümsüyordu. özledik o günleri.

sokakta 5 kişiden 4'ünün ümit davala traşıyla gezdiği yazdır açık ve net.

Liseyi bitirdiğim yazdı. Sınav mınav hikayesinden kurtulup kapağı bir üniversiteye atarak aileyi de kısmen tatmin etmiş olmanın rahatlığı vardı. Sıcaktı. Sevmiyorum yaz aylarını.