ğ

fotoğraf kelimesinde çok güzel durur.

paragraf kelimesinde neden kullanılmadığı merak edilir.

tek başına söylenemeyen bir harftir. özeldir.

hiç yalnız kalmayan bir harftir kendileri.
bundan dolayı yalnızın acısını asla anlamaz.*
ğ gibi bir hayat diliyorum...

Mutlu bir harftir.Bakın başının üstündeki şu şapka gibi olan şeye.

Gülümsemektedir.Çok cici ama değil mi?

yabancılara adımdaki ğ'yi anlatmaya çalışırken ' hmm it is like soft ci' dememle kendi kendimi yarmama vesile olan harf.
(bkz: soft g)

yutulan harftir.

g harfinin şapka almış harfi olarak, yumuşak g olarak adlandırılır. g harfinin top olmuş, peruk takmış halidir.

vernele ihtiyacı olmayan harftir kendileri...

alfabenin en özel harfidir. ç harfini unutan onu asla unutamaz, unutması kendi bileceği iştir.

diksiyoncuların kullanmamak ve kullandırmamak için kıçlarını yırttıkları caaanım harf.

üzülünen harftir. hiç bir zaman bir kelimeyi başlatan harf olmaz.

(bkz: bir harf için bu kadar duygusal entry girmek)

alfabemizdeki tek ayırt edici, alfabemize özgü harftir. bu harfi isimlerinde taşıyanlar milliyetlerinide yanında taşımaktadırlar aynı zamanda. ç-c, o-ö, s-ş vb gibi ğ de g nin bir varyasyonudur. garipsememek gerekir.

'ğ' şeklinde yazılır.

alfabenin içindeki tek gay'dir.

konservatuvar bitiren oyuncuların dışladıkları, okumadıklar ve işin boktan tarafı doğrusunun da bu olduğunu iddia ettikleri harftir.

örnekler:
eğe > eye (değer > deyer)
eği > eyi (değil > deyil)
öğü > ö:ü* (öğün > ö:ün)
ağa > a:a* (ağaç > a:aç)
ğ+sessiz harf > (yağmur > ya:mur)
oğa > o_a* (boğaz > bo_az)
ağı > a:* (ağıl > a:l)
oğu > o:u* (çoğul > ço:ul)

peki bunun nedeni nedir? bunun tek nedeni boğaziçi'nin iki yanındaki konservatuarlarda** hükümranlık ilan etmiş yıldız kenter ve müşfik kenter'dir. yani kenter ekolü.
bunlara göre türkçe yazıldığı gibi okunmaz. gelecek zaman eki -(e)cek ve -(a)cak -(i)cek (ı)cak gibi okunur. bir şekilde bu ekolün eline düşerseniz ve "yapacak" derseniz vay hâlinize. illâ "yapıcak"!

neyse... güzel ve özel harfimiz ğ'ye dönelim:
fransızca'yı öve öve yere göğe sığdıramayanlar da işte aynı ekôlden gelenlerdir. fransızca kulağa çok güzel gelirmiş de yok kibarmış da falan da filan da... oysa fransızca'da tüm r'ler ğ okunur. r'yi okumak için çift r falan kullanırlar. gelin görün ki türkçe'deki ğ'ye burun kıvırırlar. okumaz ve okutmazlar.

yeri gelmişken dersanedeki diksiyon hocam aslı yılmaz'a da buradan selâm ederim. derste benim "türkçe yazıldığı gibi okunur" sözümü çürütebileceğini söylemişti. ben de diğer arkadaşların zamanını çalmamak için "konuşalım hocam" demiştim... ama yok işte. okursa kim olduğumu anımsar zaten.

işte böyle sözlük'ün saygıdeğer (ya da değmez) okur ve yazarları. gelin bu güzide harfimizi piç etmeyelim. türkçe'ye sahip çıkalım.

meşhur '' g '' noktasının olması gereken adı.

ilkokulda alfebeyi sınıfça koro halinde söylerken, tüm arkadaşlarımın "yumuşak g" diye, benimse "ğğğ" diye bağırıp sınıfa karşı çok utanmamı sağlayan harftir efendim.

alfabenin delikanlı olmayan tek harfi.

r leri söyleyemeyen kişilerin r demesi..

bence h nin yumuşağıdır bu harf.

hiçbir kelimenin başına oturtamadığımız harfimizdir.

a harfi ile aynı alfabededir.

kelime başında kullanılamayan, orjinal dilinde ğ ile başlasa bile türkçe'ye geçtiğinde g ye dönüşen konsonanttır. kelime sonundaki k ler ğ ye dönüşmektedir. ancak bu direk olmaz. k ler önce gı sonra ğ ye dönüşür. ğ aslında hı sesinin sedalısıdır.

kaynak: muharrem ergin- türk dil bilgisi

kaan isimli bir arkadaşın sorunsalı. adama her yerde soruyorlar iki a arasında ğ var mı diye. eh piçte cevap hazır: hayır y var.