ğ

konservatuvar bitiren oyuncuların dışladıkları, okumadıklar ve işin boktan tarafı doğrusunun da bu olduğunu iddia ettikleri harftir.

örnekler:
eğe > eye (değer > deyer)
eği > eyi (değil > deyil)
öğü > ö:ü* (öğün > ö:ün)
ağa > a:a* (ağaç > a:aç)
ğ+sessiz harf > (yağmur > ya:mur)
oğa > o_a* (boğaz > bo_az)
ağı > a:* (ağıl > a:l)
oğu > o:u* (çoğul > ço:ul)

peki bunun nedeni nedir? bunun tek nedeni boğaziçi'nin iki yanındaki konservatuarlarda** hükümranlık ilan etmiş yıldız kenter ve müşfik kenter'dir. yani kenter ekolü.
bunlara göre türkçe yazıldığı gibi okunmaz. gelecek zaman eki -(e)cek ve -(a)cak -(i)cek (ı)cak gibi okunur. bir şekilde bu ekolün eline düşerseniz ve "yapacak" derseniz vay hâlinize. illâ "yapıcak"!

neyse... güzel ve özel harfimiz ğ'ye dönelim:
fransızca'yı öve öve yere göğe sığdıramayanlar da işte aynı ekôlden gelenlerdir. fransızca kulağa çok güzel gelirmiş de yok kibarmış da falan da filan da... oysa fransızca'da tüm r'ler ğ okunur. r'yi okumak için çift r falan kullanırlar. gelin görün ki türkçe'deki ğ'ye burun kıvırırlar. okumaz ve okutmazlar.

yeri gelmişken dersanedeki diksiyon hocam aslı yılmaz'a da buradan selâm ederim. derste benim "türkçe yazıldığı gibi okunur" sözümü çürütebileceğini söylemişti. ben de diğer arkadaşların zamanını çalmamak için "konuşalım hocam" demiştim... ama yok işte. okursa kim olduğumu anımsar zaten.

işte böyle sözlük'ün saygıdeğer (ya da değmez) okur ve yazarları. gelin bu güzide harfimizi piç etmeyelim. türkçe'ye sahip çıkalım.