leyla ile mecnun

ey rabbim! aşk belasıyla beni tanıştır
beni bir an bile olsa; aşk belasından ayırma!

detlilerden yardımını uzak tutma.
yani beni daha çok belalara müptela eyle!

ben var oldukça, beladan, isteğimi uzaklaştırma!
ben belayı isterim, çünkü bela da beni ister.

sevgi belasıyla ağırbaşlılığımı gevşetme!
ta ki dostlar beni kınayıp vefasız demesinler!

gidip geldikçe, sevgilimin güzelliğini arttır,
sevgilimin derdine beni daha çok mübtela et.

ben nerede, mevki ve itibar kazanma nerede?
bana yoksulluk ve yokluk ulaşma kabiliyeti ver

senden ayrıyken, bedenimi öyle zayıf kıl ki,
bahar yeli beni sana kavuştursun.

fuzuli nin nasibi gibi beni gururlandırıp,
ey rabbim, asla beni bana bağlı kılma!

sonunda yar, ağlayıp inlememize acıdı ve
bugün hüzünler evimize ayak bastı.

gözyaşı yağmurum, demek, öyle tesir etti ki,
gül bahçemizde taze bir gül dalı düşürdü.

ah ateşinin bizi yaktığı,
ayrılık gecesini aydınlatan meş' aleden bellidir.

eğer ağlayan gözümüzde uyku olsaydı,
bu kavuşma uyku halinde görülen bir rüya demek mümkün olurdu.

gördüğümüz bir hayal mi?
yoksa sevgilinin yanımıza geleceği aklımıza bile gelmezdi.

ey can ve gönül! sevgili, misafirimiz oldu!
neyimiz varsa, misafirimizin ayaklarına dökelim.

ey fuzuli! sevgilinin kasdı, canımızı almakmış.
gel.. güzel uğruna can vermeyi kendimize bir borç bilelim.

fuzûli' nin 1535' te yazdığı
leyla ve mecnun adlı mesnevisinden..