nineteen eighty four

çıkış yolu bulunmayan bir distopyadır bu. iliklerinize kadar üşürsünüz okurken kahramanın kurtulmasını umarak. ama o da biliyordur sonunun ne olacağını, bunu göze almıştır sonuna kadar.

ne zaman okusam kendimi kötü hissederim.

"karanlığın olmadığı yerde buluşacağız" diyen iç ses gözlerimi doldurur.

v for vendetta da valerie nin mektubu gibi birşeydir bu.

özgürlüğün anlamını unutmuş, zincirlenmiş, kafası boşaltılmış, birbirinden korkan, çocuğundan korkan insanlar. düşünce suçu.

herşeye rağmen aşk.

"kestane ağacının altında sen beni sattın ben de seni"

üzücüdür, ama içinde yaşadığımız dünyadan çok farklı değildir.

bu dereceye gelmesek de, uzak mı o günler emin değilim.